رباعي و دوبيتي

آن کیست که روی تو به هر کوی ندید؟

آوای تو در هر در و منزل نشنید؟

کو آنکه سخن ز هر که گفت از تو نگفت؟

آن کیست که از می وصالت نچشید؟

ای وای که غمگسار پنهانم رفت

آن یوسف دلربا ز کنعانم رفت

سودای تبسمی زلالین با اشک

چون سیل ز دیدگان گریانم رفت

غبار سینه را پالایشی ، اشک

دل و جان مرا آرایشی ، اشک

تو گرد حسرت از دل می زدایی

چه روح انگیز و بی آلایشی! ، اشک

پاشو ای مست که دنیا همه دیوانه تست
همه آفاق پر از نعره مستانه تست
در دکان همه باده فروشان تخته است
آن که باز است همیشه در میخانه تست

در غمش هر شب به گردون پیک آهم می رسد
صبر کن! ای دل شبی آخر به ماهم می رسد
شام تاریک غمش را گر سحر کردم چه سود؟
کز پس آن نوبت روز سیاهم می رسد

به خارزار جهان گل بدامنم با عشق صفای روی تو تقدیم می کنم باعشق

دراین سیاهی وسردی بسان آتشگاه همیشه گرمم هماره روشنم باعشق

گرچه خفتن خوش بود با یاردرشب‌های وصل لیک درشب های غم بیداربودن هم خوش است

اندک اندک گه گهی با یار بودن خوش بود ور میسرگرددم بسیار بودن هم خوش است

گرچه نی زرد و نهیف و لاغر وبی دست و پاست چون عصای موسی درخوردن غم اژدهاست

گرچه سرتاپای او یک مصرع برجسته است هرسربندی از او ترجیع بند ناله هاست

خوب رویان جهان رحم ندارد دلشان باید از جان گذرد هرکه شود عاشقشان

روز اول که سرشتند گل پیکرشان سنگی اندرگلشان بود همان شد دلشان

ازعقل بهترت سپری باشد ای حکیم تااز گزند غمزه خوبان حذر کنی

مقدور من سری است که درپایت افکنم گر التفات به این مختصر کنی