تالارها ثبت نام نظرسنجی جستجو موقعیت قوانین آخرین ارسالها   چت روم
شعر و ادبیات

Saib Tabrizi | صائب تبریزی

صفحه  صفحه 66 از 718:  « پیشین  1  ...  65  66  67  ...  717  718  پسین »  
#651 | Posted: 7 Jun 2014 16:26




غزل شمارهٔ ۶۴۷

رساند ابر به جایی گهرفشانی را
که برد کوه غم از سینه ها گرانی را

درین دو هفته که در آتش است نعل بهار
مده چو لاله ز کف جام ارغوانی را

مدار دست ز تعمیر دل درین موسم
که ریخت لاله و گل رنگ شادمانی را

زمین چو خضر اگر سبزپوش شد چه عجب
که کرد ابر سبیل آب زندگانی را

زنار و پود رگ ابر و رشته باران
بساط عیش شد آماده کامرانی را

یکی است آمدن و رفتن سبکروحان
عزیزدار ریاحین بوستانی را

بهار از گل و لاله است بر جناح سفر
مده ز دست رکاب سبک عنانی را

چو نیست یک دو نفس بیش زندگی چون صبح
به خوشدلی گذرانید زندگانی را

مرا به عالم بالا دلیل شد چون خضر
چه فیضهاست زمین های آسمانی را

نشاط فصل بهار اینقدر نمی باشد
ز سر گرفت همانا جهان جوانی را

ترا که پای طلب نیست همچو سنگ نشان
نگاه دار سر راه کاروانی را

بود همیشه جوان صائب آن که دریابد
زمان دولت عباس شاه ثانی را

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#652 | Posted: 7 Jun 2014 16:27




غزل شمارهٔ ۶۴۸

دوام نیست چو ایام گل جوانی را
شتاب خنده برق است شادمانی را

مکن به لهو و لعب صرف، نوجوانی را
به خاک شوره مریز آب زندگانی را

به کلفتی که ز دوران رسد گرفته مباش
که گردباد سبک می برد گرانی را

به پایداری غم نیست روزگار نشاط
شتاب خنده برق است شادمانی را

توان ز آینه جبهه سکندر دید
سیاه کاسگی آب زندگانی را

اگر چه قامت خم کرد طاق نسیانم
چنان نشد که فرامش کنم جوانی را

قرار در تن خاکی مجو ز جان صائب
حضور، پا بر رکاب است کاروانی را

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#653 | Posted: 7 Jun 2014 16:29
andishmand
به به خسته نباشی بانووو
     
#654 | Posted: 7 Jun 2014 17:03 | Edited By: andishmand




غزل شمارهٔ ۶۴۹

به کوی عشق مبر زاهد ریایی را
مکن به شهر بدآموز، روستایی را

جماعتی که به بیگانگان نمی جوشند
نچیده اند گل باغ آشنایی را

ز زلف ماتمیان ناخنی چه بگشاید؟
قلم چه داد دهد قصه جدایی را؟

چه دل به شبنم این باغ و بوستان بندم؟
که کرده اند روان، درس بی وفایی را

هلاک غیرت آن رهروم که می دارد
ز چشم آبله پنهان، برهنه پایی را

ز نقش شهپر طاوس می توان دانست
که چشمهاست به دنبال، خودنمایی را

نمی شود نشود فرق سرکشان پامال
سفر به خاک بود ناوک هوایی را

تلاش چاشنی کنج آن دهن صائب
به کام شکر، شیرین کند گدایی را

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#655 | Posted: 7 Jun 2014 17:15




غزل شمارهٔ ۶۵۰

اگر به لاله شوی هم پیاله در صحرا
شود دو آتشه رخسار لاله در صحرا

خمار نرگس لیلی به چشم مجنون شد
یکی هزار ز چشم غزاله در صحرا

ز جاده ها چو رگ چنگ ناله برخیزد
اگر شود ز لبم پهن، ناله در صحرا

نمی شود دل پر خون گشاده از وسعت
که شد گره به جگر آه لاله در صحرا

فغان که حلقه سرگشتگی ز حیرانی
احاطه کرده مرا همچو هاله در صحرا

مگر نسیم ازان زلف سرگذشتی گفت؟
که لاله ها شده مشکین کلاله در صحرا

ز کوه، دامن دشت جنون پر از سنگ است
شود نصیب که تا این نواله در صحرا

به داغ آبله یابند دشت پیمایان
نشان پای مرا همچو لاله در صحرا

هنوز از اثر دود آه مجنون است
سیاه روزن چشم غزاله در صحرا

ترحم است به مجنون من که می شکند
خمار سنگ ملامت به ژاله در صحرا

به چشم وحشت، مجنون دور گرد مرا
سواد شهر بود داغ لاله در صحرا

شده است کوچه و بازار پر ز دیوانه
به من شده است جنون تا حواله در صحرا

سیاه خیمه لیلی در گریه مجنون
نهان به خون شده چون داغ لاله در صحرا

گل همیشه بهارست داغ من صائب
اگر بهار زند جوش، لاله در صحرا

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#656 | Posted: 7 Jun 2014 17:17




غزل شمارهٔ ۶۵۱

ازان دو سلسله عنبرین گره بگشا
ز کار شهپر روح الامین گره بگشا

میان اگر نکنی باز، اختیار از توست
به حق خنده گل کز جبین گره بگشا!

گرهگشای کریمان، کف سؤال بود
ز کار خرمنم ای خوشه چین گره بگشا

گره به هستی موهوم چون حباب مزن
بگیر ناخنی از موج و این گره بگشا

کلید قفل تو در اندرون خانه توست
به زور همت خود از جبین گره بگشا

چو شمع بر سر این نیم جان چه می لرزی؟
ز رشته نفس واپسین گره بگشا

صریر خامه صائب دلی گرفته نهشت
اگر تو عقده گشایی، چنین گره بگشا

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#657 | Posted: 7 Jun 2014 17:18




غزل شمارهٔ ۶۵۲

چو دیگران نه به ظاهر بود عبادت ما
حضور قلب نمازست در شریعت ما

ازان ز دامن مقصود کوته افتاده است
که پیش خلق درازست دست حاجت ما

نکرده ایم چو شبنم بساطی از گل پهن
چو غنچه بر سر زانوست خواب راحت ما

چو عنکبوت، مگس را نمی کنیم قدید
هماشکار بود جذبه قناعت ما

نهال خوش ثمر رهگذار طفلانیم
که برگریز بود موسم فراغت ما

اگر در آتش سوزان هزار غوطه خورد
صدا بلند نسازد سپند غیرت ما

تلاش گوشه عزلت ز تنگ خلقی هاست
وگرنه بهر خدا نیست کنج عزلت ما

که سرو قد ترا راه می تواند زد؟
ز جلوه تو شود نقد اگر قیامت ما

چراغ رهگذریم اوفتاده در ره باد
که تا به سایه دستی کند حمایت ما؟

ازان به دامن صحرا شکسته ایم قدم
که عالمی شود آسوده از ملامت ما

درین حدیقه گل، صائب از مروت نیست
که غنچه ماند در جیب، دست رغبت ما

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#658 | Posted: 7 Jun 2014 17:19




غزل شمارهٔ ۶۵۳

رسیده است به آفاق صیت دولت ما
تپیدن دل بی تاب ماست نوبت ما

کلاه گوشه اقبال ماست بی کلهی
گذشتگی ز دو عالم بود جنیبت ما

خزینه گهر ما معانی رنگین
بریدن از دو جهان است تیغ جرأت ما

ز نور جبهه ما می شود جگرها آب
ز داغ عشق بود آفتاب رایت ما

چو صبح، حق نفس بر جهانیان داریم
نمک به چشم جهان ریخت شور فکرت ما

هزار تیغ زبان را نمود جوهردار
دگر چه کار کند پیچ و تاب غیرت ما؟

چو نوبهار، بود از معانی رنگین
تمام روی زمین، زیر بار نعمت ما

دهن چو شیشه گشاییم بهر شادی خلق
وگرنه مهر خموشی است جام عشرت ما

زیادتی نکند هیچ لفظ بر معنی
ز راست خانگی خامه عدالت ما

ز مهر و ماه نداریم روشنایی چشم
ز نور فطرت ما روشن است خلوت ما

گرفته بود چمن را فسردگی صائب
شدند نغمه سرا، بلبلان ز غیرت ما

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#659 | Posted: 7 Jun 2014 17:20




غزل شمارهٔ ۶۵۴

به هر ترنمی از جای می رود دل ما
سبک رکاب چو بوی گل است محمل ما

زمین سینه ما درد و داغ پروردست
یکی هزار شود تخم اشک در گل ما

شکست آینه ما و توتیا گردید
همان خیال تو استاده در مقابل ما

رسیده ایم به انجام و اول سفرست
ز راه دورتر افتاده است منزل ما

به پیشدستی ما نیست در کرم حاتم
ز آبرو نشود تنگدست، سایل ما

هزار ناخن تدبیر غوطه در خون زد
نشد گشاده شود عقده های مشکل ما

ز سرو گلشن فردوس راست می گذریم
نهال قد تو تا پا فشرده در دل ما

نمی خوریم غم از هیچ رهگذر صائب
خوشا کسی که درآید به گوشه دل ما

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#660 | Posted: 7 Jun 2014 17:21




غزل شمارهٔ ۶۵۵

شدیم پیر و نشد تر دو چشم بی نم ما
پلی است آن طرف آب، قامت خم ما

ز اشک ما جگر تشنه ای نشد سیراب
نصیب سوخته جانی نگشت زمزم ما

اسیر نفس و هوا ماند دل، هزار افسوس
به دست دیو برآورد زنگ، خاتم ما

سری ز روزن خورشید برنیاوردیم
به رنگ و بوی جهان محو گشت شبنم ما

گشاده روی تر از سینه کریمانیم
اگر ز خویش به تنگی، درآ به عالم ما

نمی توان غم ما را به خوردن آخر کرد
ترحم است بر آن کس که می خورد غم ما

مثال دیده مورست و ملک جم صائب
فضای عالم امکان، نظر به عالم ما


بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
صفحه  صفحه 66 از 718:  « پیشین  1  ...  65  66  67  ...  717  718  پسین » 
شعر و ادبیات انجمن لوتی / شعر و ادبیات / Saib Tabrizi | صائب تبریزی بالا
این تاپیک بسته شده. شما نمیتوانید چیزی در اینجا ارسال نمائید.



 
Report Abuse  |  News  |  Rules  |  How To  |  FAQ  |  Moderator List  |  Sexy Pictures Archive  |  Adult Forums  |  Advertise on Looti

Copyright © 2009-2019 Looti.net. Looti.net Forum is not responsible for the content of external sites