تالارها ثبت نام نظرسنجی جستجو موقعیت قوانین آخرین ارسالها   چت روم
شعر و ادبیات

Khaghani | خاقانی

صفحه  صفحه 12 از 99:  « پیشین  1  ...  11  12  13  ...  98  99  پسین »  
#111 | Posted: 13 Aug 2011 07:42


با یاد تو زهر بر شکر خندد
با روی تو شام بر سحر خندد

درماه نو از چه روی می‌خندی
کان روی به آفتاب برخندد

عاشق همه زهر خندد از عشقت
گر عشق این است ازین بتر خندد

آنجا که تو تیر غمزه اندازی
آفاق بر آهنین سپر خندد

و آنجا که من از جگر کشم آهی
عشاق بر آتش سقر خندد

من در غم تو عقیق می‌گریم
دانم که عقیق تو شکر خندد

چون لعل تو بیند اشک خاقانی
از شرم چو گل به پوست درخندد

تنهایی بد است ،
اما بد تر از آن اینست
که بخواهی تنهاییت را با آدم های مجازی پر کنی
آدم هایی که بود و نبودشان
به روشن یا خاموش بودن یک چراغ بستگی دارد
     
#112 | Posted: 13 Aug 2011 07:44


جانا لب تو پیش‌کش از ما چه ستاند
اینک سر و زر نقد دگر تا چه ستاند

مائیم و دلی جوجو از اندیشهٔ عشقت
عشقت به یکی جو چه دهد یا چه ستاند

عشق تو به منشور کهن جان ستد از من
یارب چو شود تازه به طغرا چه ستاند

امروز جهان بستد و ما را غم این نیست
ما را غم آن است که فردا چه ستاند

گیرم که عروس غم تو نامزد ماست
وصل تو ز ما خط تبرا چه ستاند

چون تافتگی تب خاقانی از اینجاست
دل مهر تب او ز دگر جا چه ستاند

تنهایی بد است ،
اما بد تر از آن اینست
که بخواهی تنهاییت را با آدم های مجازی پر کنی
آدم هایی که بود و نبودشان
به روشن یا خاموش بودن یک چراغ بستگی دارد
     
#113 | Posted: 13 Aug 2011 07:45


مهر تو بر دیگران نتوان نهاد
گوهر اندر خاکدان نتوان نهاد

مایهٔ من کیمیای عشق توست
مایه در وجه زیان نتوان نهاد

دست دست توست و جان ماوای تو
پای صورت در میان نتوان نهاد

بارها گفتی که بوسی بخشمت
تا نبخشی، دل بر آن نتوان نهاد

بر جهان گفتی که دل باید نهاد
بر تو بتوان، بر جهان نتوان نهاد

گر زمانه داد ندهد یا فلک
بر تو جرم این و آن نتوان نهاد

با زمانه پنجه درنتوان فکند
بر فلک هم نردبان نتوان نهاد

تا به کوی توست خاقانی مقیم
رخت او بر آستان نتوان نهاد

تنهایی بد است ،
اما بد تر از آن اینست
که بخواهی تنهاییت را با آدم های مجازی پر کنی
آدم هایی که بود و نبودشان
به روشن یا خاموش بودن یک چراغ بستگی دارد
     
#114 | Posted: 13 Aug 2011 07:46


ردهٔ نو ساخت عشق، زخمهٔ نو در فزود
کرد به من آنچه خواست، برد ز من آنچه بود

لشکر عشق تو باز بر دل من ران گشاد
گر همه در خون کشد، پشت نباید نمود

دل ز کفم شد دریغ سود ندارد کنون
سنگ پیاله شکست گربه نواله ربود

ز آتش هجران تو دود به مغزم رسید
اشک ز چشمم گشاد مایهٔ اشک است دود

عشق چو یکسر بود هجران خوشتر ز وصل
باده چو دردی بود دیر نکوتر که زود

کشتن من یاد کن، یاد دگر کس مکن
گوش مرا مشنوان آنچه نیارم شنود

چشم سیاه تو دید دل ز برم برپرید
فتنهٔ خاقانی است این دل کور کبود

تنهایی بد است ،
اما بد تر از آن اینست
که بخواهی تنهاییت را با آدم های مجازی پر کنی
آدم هایی که بود و نبودشان
به روشن یا خاموش بودن یک چراغ بستگی دارد
     
#115 | Posted: 13 Aug 2011 07:48


مرا وصلت به جانی برنیاید
تو را صد جان به چشم اندر نیاید

به دیداری قناعت کردم از دور
که تو ماهی و مه در برنیاید

بدان شرطی فروشد دل به کویت
که تا جان برنیاید، برنیاید

تو خود دانی که آن دل کو تو را خواست
برای خشک جانی برنیاید

به میدان هوا در تاختم اسب
به اقبالت مگر در سر نیاید

اگر روزم فرو شد در غم تو
فرو شو گو قیامت برنیاید

بد آمد حال خاقانی ز عشقت
سپاسی دارد ار بدتر نیاید

تنهایی بد است ،
اما بد تر از آن اینست
که بخواهی تنهاییت را با آدم های مجازی پر کنی
آدم هایی که بود و نبودشان
به روشن یا خاموش بودن یک چراغ بستگی دارد
     
#116 | Posted: 13 Aug 2011 07:49


دل که در دام تو افتاد غم جان نبرد
جان که در زلف تو شد راه به ایمان نبرد

عقل کو غاشیهٔ عشق تو بر دوش گرفت
گر همه باد شود تخت سلیمان نبرد

باد کو خاک کف پای تو را بوسه دهد
سر فرو نارد تا افسر سلطان نبرد

گرچه هستند به فردوس بسی خاتونان
تا تو را بیند رضوان غم ایشان نبرد

در میان دل و دین حاصل عشاق تو چیست
که چو حکم تو درآید ز میان آن نبرد

آهوی غمزهٔ تو دم نزند تا به فریب
مهرهٔ صابری از بازوی شیران نبرد

اشک آن طایفه طوفان دگر گشت ولیک
عشق نوح است که اندیشهٔ طوفان نبرد

هر خسی وصل تو نایافته گر لاف زند
با تو زان لاف زدن گوی ز میدان نبرد

غول بر خویشتن از خضر نهد نام چه سود
که خدایش به سرچشمهٔ حیوان نبرد

نیست در حضرت زلف تو مرا باک رقیب
خاصهٔ خلوت شه طاعت دربان نبرد

تو به حمد الله چون بر سر پیمان منی
کس دگر کار مرا از سر و سامان نبرد

جمعی از قهر قضا فرقت ما می‌خواهند
هان و هان تات قضا از سر پیمان نبرد

جان خاقانی کز ملک وصالت شاد است
به جوی پاک همه ملکت خاقان نبرد

تنهایی بد است ،
اما بد تر از آن اینست
که بخواهی تنهاییت را با آدم های مجازی پر کنی
آدم هایی که بود و نبودشان
به روشن یا خاموش بودن یک چراغ بستگی دارد
     
#117 | Posted: 13 Aug 2011 07:50


دل زخم تو را سپر ندارد
آماج تو جز جگر ندارد

شرط است که بر بساط عشقت
آن پای نهد که سر ندارد

وین طرفه که در هوای وصلت
آن مرغ پرد که پر ندارد

عشق تو چو چنبر اجل شد
کس نه که بر او گذر ندارد

در درد توام، تو فارغ از من
کس دردی ازین بتر ندارد

خاقانی از آن توست دریاب
کو جز تو کسی دگر ندارد

تنهایی بد است ،
اما بد تر از آن اینست
که بخواهی تنهاییت را با آدم های مجازی پر کنی
آدم هایی که بود و نبودشان
به روشن یا خاموش بودن یک چراغ بستگی دارد
     
#118 | Posted: 13 Aug 2011 07:50


بوسه گه آسمان نعل سمند تو باد
نور ده آفتاب بخت بلند تو باد

خواجهٔ جانی به لطف، شاه جهانی به قدر
گردن گردن‌کشان رام کمند تو باد

تا رخ و موی تو را در نرسد چشم بد
مردم آن چشمها جمله سپند تو باد

خنجر تو چون پرند روشن و با زینت است
خون دل عاشقان نقش پرند تو باد

نامزد نیکوئی بر در ایوان توست
نامزد خرمی چشم نژند تو باد

عشق تو را تا ابد جای ز جان من است
جان مرا تا اجل قوت ز قند تو باد

من چه سگم ای دریغ کامده در بند تو
آنکه منش بنده‌ام بستهٔ بند تو باد

سرمهٔ خاقانی است خاک سر کوی تو
افسر خاقان چین نعل سمند تو باد

تنهایی بد است ،
اما بد تر از آن اینست
که بخواهی تنهاییت را با آدم های مجازی پر کنی
آدم هایی که بود و نبودشان
به روشن یا خاموش بودن یک چراغ بستگی دارد
     
#119 | Posted: 13 Aug 2011 07:51



با کفر زلفت ای جان ایمان چه کار دارد
آنجا که دردت آید درمان چه کار دارد

سحرا که کرده‌ای تو با زلف و عارض ارنه
در گلشن ملایک شیطان چه کار دارد

دل بی‌نسیم وصلت تنها چه خاک بیزد
جان در شکنج زلفت پنهان چه کار دارد

دردی شگرف دارد دل در غم تو دایم
در زلف تو ندانم تا جان چه کار دارد

در تنگنای دیده وصلت کجا درآید
در بنگه گدایان سلطان چه کار دارد

گریه بهانه سازی تا روی خود ببینی
آئینه با رخ تو چندان چه کار دارد

چون ترک جان گرفتم در عشق روی چون تو
بر من فلان چه گوید بهمان چه کار دارد

خاقانی از زمانه چون دست شست بر وی
سنجر چه حکم راند خاقان چه کار دارد

تنهایی بد است ،
اما بد تر از آن اینست
که بخواهی تنهاییت را با آدم های مجازی پر کنی
آدم هایی که بود و نبودشان
به روشن یا خاموش بودن یک چراغ بستگی دارد
     
#120 | Posted: 13 Aug 2011 07:52


آوازهٔ جمالت چون از جهان برآمد
آواز بی‌نیازی از آسمان برآمد

تا پرده گشت مویت در پرده رفت رویت
روز جهان فرو شد راز نهان برآمد

هر کو چو شمع پرورد از آتش تو جان را
جانش هلاک تن شد خنده زنان برآمد

با این جفا که اکنون با عاشقان نمودی
روزی نگفت یک کس کز یک فغان برآمد

هر مرغ را که روزی زلف تو دامگه شد
آمد قضا که روزیش از آشیان برآمد

جان گران بها به تو بخشم به عرض بوسی
بستان مده جگر که نه بر تو گران برآمد

عشق تو گوهری که گنج روان بیرزد
وهمم در این فرو شد کو از چه کان برآمد

خاقانی آن توست بر او تیغ چون کشیدی
خود بی‌مصاف جانا با او توان برآمد

تنهایی بد است ،
اما بد تر از آن اینست
که بخواهی تنهاییت را با آدم های مجازی پر کنی
آدم هایی که بود و نبودشان
به روشن یا خاموش بودن یک چراغ بستگی دارد
     
صفحه  صفحه 12 از 99:  « پیشین  1  ...  11  12  13  ...  98  99  پسین » 
شعر و ادبیات انجمن لوتی / شعر و ادبیات / Khaghani | خاقانی بالا
این تاپیک بسته شده. شما نمیتوانید چیزی در اینجا ارسال نمائید.



 
Report Abuse  |  News  |  Rules  |  How To  |  FAQ  |  Moderator List  |  Sexy Pictures Archive  |  Adult Forums  |  Advertise on Looti

Copyright © 2009-2020 Looti.net. Looti.net Forum is not responsible for the content of external sites