تالارها ثبت نام نظرسنجی جستجو موقعیت قوانین آخرین ارسالها   چت روم
شعر و ادبیات

Khaghani | خاقانی

صفحه  صفحه 45 از 99:  « پیشین  1  ...  44  45  46  ...  98  99  پسین »  
#441 | Posted: 14 Aug 2011 11:35
شمارهٔ ۳۷ - در مرثیهٔ سپهبد کیالواشیر


عهد عشق نیکوان بدرود باد
وصل و هجران هر دوان بدرود باد

بر بساط ناز و در میدان کام
صلح و جنگ نیکوان بدرود باد

سبزه‌ای کان بود دام آهوان
بر سر سرو جوان بدرود باد

چون گوزنان هوی از جان برکشم
کان شکار آهوان بدرود باد

نعل در آتش نهادندی مرا
آن نهاد جاودان بدرود باد

صف صف از مرغان نشاندن جفت جفت
همبر طاق ابروان بدرود باد

شاهدان بزم را گیسوی چنگ
بستن اندر گیسوان بدرود باد

گرد ترکستان عارض صف زده
آن سپاه هندوان بدرود باد

پادشاه تازه و تر و جوان
همچو شاخ ارغوان بدرود باد

تا توانی خون گری خاقانیا
کان جوانی و آن توان بدرود باد

ای جمال الدین چو اسپهبد نماند
حصن شنذان‌وار جوان بدرود باد

تنهایی بد است ،
اما بد تر از آن اینست
که بخواهی تنهاییت را با آدم های مجازی پر کنی
آدم هایی که بود و نبودشان
به روشن یا خاموش بودن یک چراغ بستگی دارد
     
#442 | Posted: 14 Aug 2011 11:36
شمارهٔ ۳۸ - در رثاء بهاء الدین احمد


دل ز راحت نشان نخواهد داد
غم خلاصی به جان نخواهد داد

غم‌گساران فرو شدند افسوس
کز عدم کس نشان نخواهد داد

آسمان را گسسته شد زنجیر
داد فریاد خوان نخواهد داد

بر زمین صد هزار خون‌ریز است
یک دیت آسمان نخواهد داد

زین دو نان سپید و زرد فلک
فلکت ساز خوان نخواهد داد

دیگ سودا مپز به کاسهٔ سر
کاین سیه کاسه نان نخواهد داد

سرو آزاد را جهان دو رنگ
رنگ مدهامتان نخواهد داد

تا عروس یقین نبندی عقد
دل طلاق گمان نخواهد داد

گیتی اهل وفا نخواهد شد
شوره آب روان نخواهد داد

از زمانه بترس خاقانی
که زمانه زمان نخواهد داد

دیو خوئی است کو به دست بشر
هیچ حرز امان نخواهد داد

گنج خانه است جان خاقانی
دل به خاقان و خان نخواهد داد

چون به خرسندی این مکانت یافت
خواجگان را مکان نخواهد داد

آبرو از برای نان حرام
به تکین و طغان نخواهد داد

آبروی است کیمیای بزرگ
کیمیا رایگان نخواهد داد

گنج اول زمان نداد به کس
آخر آخر همان نخواهد داد

عمر یک هفته ملک شش روزه است
در بهای جهان نخواهد داد

سرمهٔ دین ورا عروس ختن
عرس بر قیروان نخواهد داد

خسر پست را سوار خرد
بدل جیش‌ران نخواهد داد

دهر بی‌حضرت بهاء الدین
آسمان را توان نخواهد داد

آسمان بی‌معین احمد او
اخرتان را قران نخواهد داد

تنهایی بد است ،
اما بد تر از آن اینست
که بخواهی تنهاییت را با آدم های مجازی پر کنی
آدم هایی که بود و نبودشان
به روشن یا خاموش بودن یک چراغ بستگی دارد
     
#443 | Posted: 14 Aug 2011 11:37
شمارهٔ ۳۹ - در ستایش صفوة الدین بانوی شروان شاه اخستان


بانوی تاجدار مرا طوقدار کرد
طوق مرا چو تاج فلک آشکار کرد

چون پیر روزه دار برم سجده، کو مرا
چون طفل شیر خوار عرب طوقدارکرد

تا لاجرم زبان من از چاشنی شکر
چون کام روزه‌دار و لب شیر خوار کرد

بودم به طبع سنقر حلقه به گوش او
اکنون ز شکر گوش مرا گوشوار کرد

هنگام آنکه خلعه دهد باغ را بهار
آن گنج زر فشان خزان اختیار کرد

از زر کش و ممزج و اطلس لباس من
چون خیمهٔ خزان و شراع بهار کرد

زربفت روز را فلک از اطلس هوا
خواهد بر این ممزج و زرکش نثار کرد

کرد آفتاب و صبح کلاه و لباچه‌ام
این زرکش مغرق و آن زرنگار کرد

و آنگه ز ماه و زهره کلاه و لباچه را
هم قوقه و هم انگلهٔ شاهوار کرد

از جنس کارگاه نشابور و کار روم
بر من خراج روم و نشابور خوار کرد

بر اسب بخت کرد سوارم به تازگی
تا خلعتم ممزج اسب و سوار کرد

از رزمه رزمه اطلس و کیسه کیسه سیم
دست سمن ستان و برم لاله‌زار کرد

چون آفتاب زرد و شفق خانهٔ مرا
از زرد و سرخ زرکش اطلس نگار کرد

تا خجلتم بسان شفق سرخ روی ساخت
شکرم چو آفتاب زبان صد هزار کرد

در روزه بودم از سخن و جامهٔ دو عید
بر من فکند و عهد مرا عیدوار کرد

دیدم دو عید و روزه گشادم به اب شکر
هر کو دو عید دید ز روزه کنار کرد

هر دم به آب شکر وضو تازه می‌کنم
تا فرض شکر او بتوانم گزار کرد

درگاه اوست قبله و من در نماز شکر
تکبیر بسته‌ام که دلم حق گزار کرد

چون چرخ در رکوع و چو مهتاب در سجود
بردم نماز آنکه مرا زیر بار کرد

اصل و تبارش از عرب است و کیان ملک
با من کرم به نسبت اصل و تبار کرد

انعامش از تبار گذشته است و چون توان
ذرات آفتاب فلک را شمار کرد

اقبال صفوة الدین بانوی روزگار
ناساز روزگار مرا سازگار کرد

خلقند شرم سار ز فریاد من که من
فریاد می‌کنم که مرا شرم سار کرد

غرقم به بحر منت و آواز الغریق
چندان زدم که حلقهٔ حلقم فکار کرد

از بس که گفتم ای ملکه بس بس از کرم
جمع ملائکه در گوش استوار کرد

خاقانی است بر در او زینهاریی
وین زینهاری از کرمش زینهار کرد

گر بر درش درختک دانا شدم چه باک
کاقبال او درخت کدو را چنار کرد

بلقیس بانوان و سلیمان شه اخستان
من هدهدی که عقل به من افتخار کرد

هدهد کنون که خلعت بلقیس عهد یافت
بختش به خلعت ملک امیدوار کرد

تا بشنود جهان که فلان مرغ را به وقت
بلقیس خرقه‌دار و سلیمان شعار کرد

این بین بی‌من از قلم من فتاد از آنک
نتوان عطای شه به ستم خواستار کرد

زیرا به خاک و خاره دهد خرقه آفتاب
هرک آفتاب دید چنین اعتبار کرد

بینی به آفتاب که برتافت بامداد
بر خاک ره نسج زراندوده بار کرد

چه سود ز آفتاب گریبان سرو را
کو زر و لعل در بن دامان نثار کرد

شاه جهانیان علی آسا که ذو الجلال
از گوهر زبان منش ذوالفقار کرد

زنگار خورده جنگ کند ذوالفقار من
کاخر به ذوالفقار توان کارزار کرد

شاه سخن منم شعرا دزد گنج من
بس دزد سر زده را تارومار کرد

از نام من شدند به آواز و طرفه نیست
صبحی که دزد سر زده را تار و مار کرد

نی نی اگرچه معجزه دارم چو عاجزم
بخت نهفته را نتوان آشکار کرد

امید آبروی ندارم به لطف شاه
کامسال کمتر است قبولی که پار کرد

مویی شدم که موی شکافم به تیر نطق
کسیب طالعم هدف اضطرار کرد

گوئی حریر سرخ ملخ را ز اشک خون
بیم سیاه پوشی دیدار سار کرد

می‌گفتم از سخن زر و زوری به کف کنم
امید زر و زور مرا خوار و زار کرد

ماری به کف مرا دو زبان است این قلم
دستم معزمی شده کافسون مار کرد

نی پاره‌ای به دست و سواری کنم بر او
چون طفل کو بر اسب کدوئین سوار کرد

کس نی سوار دید که با شه مصاف داد؟
وز نی ستور دید که در ره غبار کرد؟

مانم به کودکی که ز نارنج کفه ساخت
پنداشت کو ترازوی زر عیار کرد

بخت رمیده را نتوان یافت چون توان
ز آن تار کآفتاب تند پود و تار کرد

خود هیچ کرم یبد شنید است هیچ‌کس
کو تار بست و تخم نهاد و حصار کرد

یا هیچ عنکبوت سطرلاب کس بدید
کب دهن تنید و بدو بند غار کرد

آنم که با دو کعبه مرا حق خدمت است
آری بر این دو کعبه توان جان نثار کرد

این کعبه نور ایزد و آن سنگ خاره بود
آن کعبه پور آزر و این کردگار کرد

این کعبه در سرادق شروان سریر داشت
و آن کعبه در حدیقهٔ مکه قرار کرد

این کعبه در عجم عجمش سرگزیت داد
و آن کعبه در عرب عربش سبز ازار کرد

این کعبه را خدای ظفر در یمین نهاد
و آن کعبه را خلیل حجر در یسار کرد

آن کعبه ناف عالم و از طیب ساحتش
آفاق وصف نافهٔ مشک تتار کرد

این کعبه شاه اعظم و ایزد ز قدرتش
بر نو عروس فتح شه کام‌کار کرد

آن کعبه را کبوتر پرنده در حرم
کاخر ز بام کعبه نیارد گذار کرد

این کعبه را به جای کبوتر همای بخت
کاندر حرم مجاورت این دیار کرد

شش حج تمام بر در این کعبه کرده‌ام
کایزد به حج و کعبه مرا بختیار کرد

امسال قصد خدمت آن کعبه می‌کنم
کاین آرزو دلم گرو انتظار کرد

بانوی شرق و غرب مگر رخصه خواهدم
کامید این حدیث دو گوشم چهار کرد

تنهایی بد است ،
اما بد تر از آن اینست
که بخواهی تنهاییت را با آدم های مجازی پر کنی
آدم هایی که بود و نبودشان
به روشن یا خاموش بودن یک چراغ بستگی دارد
     
#444 | Posted: 14 Aug 2011 11:38
شمارهٔ ۴۰ - قصیده


هرگز به باغ دهر گیائی وفا نکرد
هرگز ز شست چرخ خدنگی خطا نکرد

خیاط روزگار به بالای هیچ کس
پیراهنی ندوخت که آخر قبا نکرد

نقدی نداد دهر که حالی دغل نشد
نردی نباخت چرخ که آخر دغا نکرد

گردون در آفتاب سلامت کرا نشاند
کآخر چو صبح اولش اندک بقا نکرد

کی دیده‌ای دو دوست که جوزا صفت بدند
کایامشان چو نعش یک از یک جدا نکرد

وقتی شنیده‌ام که وفا کرد روزگار
دیدم به چشم خویش که در عهد ما نکرد

دهر اژدهای مردم خوار است و فرخ آنک
خود را نوالهٔ دم این اژدها نکرد

بس کس که اوفتاد در این غرقه گاه غم
چشم خلاص داشت سفینه‌ش وفا نکرد

آن مهره دیده‌ای تو که در ششدر اوفتاد
هرگه که خواست رفت حریفش رها نکرد

خاقانیا به چشم جهان خاک درفکن
کو درد چشم جان تو را توتیا نکرد

تنهایی بد است ،
اما بد تر از آن اینست
که بخواهی تنهاییت را با آدم های مجازی پر کنی
آدم هایی که بود و نبودشان
به روشن یا خاموش بودن یک چراغ بستگی دارد
     
#445 | Posted: 14 Aug 2011 11:38
شمارهٔ ۴۱ - قصیده


خسرو بدار ملک جم ایوان تازه کرد
در هشت خلد مملکه بستان تازه کرد

کیخسرو تهمتن بر زال سیستان
در ملک نیم روز شبستان تازه کرد

این کعبه را که سد سکندر حریم اوست
خضر خلیل مرتبه بنیان تازه کرد

بهر ثبات ملک چنین کعبهٔ جلال
از بوقبیس حلم خود ارکان تازه کرد

قصری که عرش کنگرهٔ اوست آسمان
از عقد انجمش گهر افشان تازه کرد

مانا که بهر تاختن مرکبان عقل
مهدی به عالم آمد و میدان تازه کرد

یا عالمی ز لطف برآورد کردگار
وانگه در او معادن حیوان تازه کرد

دست کرم گشاد شه و پای بخل بست
تا پیشگاه قصر شرف وان تازه کرد

قحط سخا ز کشور امید برگرفت
گر خلق بهر عاطفه باران تازه کرد

شاهی که بهر کوههٔ زین‌های ختلیانش
ماهی به چرخ تحفه ز دندان تازه کرد

خاقان اعظم آنکه بقا با سعادتش
هم‌شیرهٔ ابد شد و پیمان تازه کرد

تنهایی بد است ،
اما بد تر از آن اینست
که بخواهی تنهاییت را با آدم های مجازی پر کنی
آدم هایی که بود و نبودشان
به روشن یا خاموش بودن یک چراغ بستگی دارد
     
#446 | Posted: 14 Aug 2011 11:39
شمارهٔ ۴۲ - در تهنیت ولادت فرزند اخستان شاه


صبح چو کام قنینه خنده برآورد
کام قنینه چو صبح لعل‌تر آورد

کاس بخندید کز نشاط سحر گاه
کوس بشارت نوای کاسه‌گر آورد

چار زبان رباب دوش به مجلس
از طرب این هشت گوش را خبر آورد

جنبش ده ترک لرزه دار ز شادی
هندوی نه چشم را به بانگ درآورد

تا به هم اسرار بزم شاه بگویند
مرغ صراحی به گوش جام سر آورد

نامزد خرمی است شاه که گردون
نامزد دولتش به بام برآورد

هفت کواکب ز نه سپهر به ده نوع
هشت جنان را نثار ما حضر آورد

دوش معلق زنان کبوتر دولت
آمد و اقبال نامه زیر پر آورد

نامهٔ اقبال بر گشادم و دیدم
کز طربم سفته‌های تازه‌تر آورد

تنهایی بد است ،
اما بد تر از آن اینست
که بخواهی تنهاییت را با آدم های مجازی پر کنی
آدم هایی که بود و نبودشان
به روشن یا خاموش بودن یک چراغ بستگی دارد
     
#447 | Posted: 14 Aug 2011 11:39
شمارهٔ ۴۳ - تجدید مطلع


آن مه نو بین که آفتاب برآورد
غنچهٔ گل بیم که نوبهار درآورد

از افق صلب شاه بین که مه نو
آمد و عید جلال بر اثر آورد

ماه نو از فلک به منزل نه ماه
شاه زمین را به نورهان ظفر آورد

در طبق آفتاب چون مه نو دید
صبح دم از اختران نثار زر آورد

زآنکه ملک بوالمظفر آدم ثانی است
قدرت او شیث مشتری نظر آورد

زآنکه شه مشرق است نوح زمانه
دولت او سام اسمان خطر آورد

بخت که سیارهٔ سعادت شاه است
یوسف تازه نگر که از سفر آورد

جوهر اسفندیار وقت به گیتی
بهمن کسری فش و قباد فر آورد

عنصر نوشین روان عهد به عالم
هرمز دولت طراز تاجور آورد

شاه محمد جلالت است و به تایید
چرخ ز صلبش محمدی دگر آورد

جان فریبرز ازین شرف طرب افزود
ذات منوچهر ازین خبر بطر آورد

کوه جلالت چو داد گوهر دریا
گوهر آن کوه بیشتر گهر آورد

بحر سعادت چو داد عنبر سارا
عنبر آن بحر شادیی به سر آورد

زهره همه تن زبان نمود چو خورشید
مژدهٔ دولت به شاه دادگر آورد

شاه سلیمان نگین به مژده نگین داد
یعنی بلقیس مملکت پسر آورد

وارث جم اخستان که چرخ به رزمش
چون صف مور از ملائکه حشر آورد

در کمر عمر شاه دست بقا داد
کایزد از اجرام دست آن کمر آورد

آیت تایید باد کز پی مدحش
خاطر خاقانی آیت هنر آورد

ز آن فلکی کو بنات نعش همی زاد
سعد سعودش سماک نیزه درآورد

شاه جهان ابر ذات و بحر صفات است
ز آن صدف ملک ازو چنین گهر آورد

تنهایی بد است ،
اما بد تر از آن اینست
که بخواهی تنهاییت را با آدم های مجازی پر کنی
آدم هایی که بود و نبودشان
به روشن یا خاموش بودن یک چراغ بستگی دارد
     
#448 | Posted: 14 Aug 2011 11:40
شمارهٔ ۴۴ - دربارهٔ بیماری خود


عارضهٔ تازه بین که رخ به من آورد
درد کهن بارگیر خویشتن آورد

تب زده لرزم چو آفتاب همه شب
دور فلک بین که بر سرم چه فن آورد

تفته چو شمعم زبان سیاه چو شمعی
کز تف گریه گذار در لگن آورد

شمع نه دندانه گردد از شکن آخر
در تنم آسیب تب همان شکن آورد

برحذرم ز آتش اجل که بسوزد
کشت حیاتی که خوشه در دهن آورد

طعنهٔ بیمار پرس صعب‌تر از تب
کاین عرض از گنجه نیست از وطن آورد

آتش تب در زمین گنجه همه شب
در دم من آه آسمان شکن آورد

صدمهٔ آهم شنید مؤذن شب گفت
زلزلهٔ گنجه باز تاختن آورد

چرخ بدی می‌کند سزای حزن اوست
بخت چرا بر من این همه حزن آورد

ظلم نگر، تیغ راست عادت خون ریز
آبله بین کان نکال بر سفن آورد

در دل خاقانی ارچه آتش تب خاست
آب حیاتش نگر که در سخن آورد

تنهایی بد است ،
اما بد تر از آن اینست
که بخواهی تنهاییت را با آدم های مجازی پر کنی
آدم هایی که بود و نبودشان
به روشن یا خاموش بودن یک چراغ بستگی دارد
     
#449 | Posted: 14 Aug 2011 11:40
شمارهٔ ۴۵ - در ستایش عز الدوله


دست درافشان چو زی تیغ درفشان آورد
نسر گردون را به خوان تیغ مهمان آورد

گرز او در قلعهٔ البرز زلزال افکند
چتر او در قبهٔ افلاک نقصان آورد

گر نبات از دست راد او نما یابد همی
ز آب حیوان مایه در ترکیب حیوان آورد

نیزهٔ چون مارش از بر چرخ ساید نیش او
ماهی گردون به دندان مزد دندان آورد

هم به تیر و هم به تدبیر ار بخواهد هر زمان
بر سر خوان، بچهٔ سیمرغ بریان آورد

هشت خلد مجلسش را نه فلک ده یازده
پنج وقت ار چار بنیاد خراسان آورد

بس نپاید تا کمینه چاکر از درگاه او
تاجش از بغداد و سر بهر صفاهان آورد

همچنان باشد که تاجی بر سر سلطان نهد
هر که زی او خلعتی از تخت سلطان آورد

خود بهین سلطانی او دارد که سلطان قدر
هر زمان پیشش سر اندر خط فرمان آورد

تا چه افزاید سلیمان را که بادی از هوا
پر مرغی را به تحفه زی سلیمان آورد

باد را زو رخصه بادا تا ز خاک درگهش
توتیای چشم خاقانی به شروان آورد

تنهایی بد است ،
اما بد تر از آن اینست
که بخواهی تنهاییت را با آدم های مجازی پر کنی
آدم هایی که بود و نبودشان
به روشن یا خاموش بودن یک چراغ بستگی دارد
     
#450 | Posted: 14 Aug 2011 11:41
شمارهٔ ۴۶ - در ستایش اتابک اعظم مظفر الدین قزل ارسلان عثمان بن ایلدگز


صبح چون زلف شب براندازد
مرغ صبح از طرب پراندازد

کرکس شب غراب وار از حلق
بیضهٔ آتشین براندازد

کرتهٔ فستقی بدرد چرخ
تا به مرغ نواگر اندازد

برشکافد صبا مشیمهٔ شب
طفل خونین به خاور اندازد

زخمهٔ مطربان صلای صبوح
در زبان‌های مزهر اندازد

زلف ساقی کمند شب پیکر
در گلوی دو پیکر اندازد

بر قدح‌های آسمان زنار
مشتری طیلسان در اندازد

لب زهره ز دور بوسهٔ تر
بر لب خشک ساغر اندازد

در بر بلبله فواق افتد
کز دهان آب احمر اندازد

مرغ فردوس دیده‌ای هرگز
که ز منقار کوثر اندازد

از نسیم قدح مشام فلک
چون دهد عطسه عنبر اندازد

لعل در جام تا خط ازرق
شعله در چرخ اخضر اندازد

ادهم شب گریخت ساقی کو
تا کمند معنبر اندازد

جان به دستار چه دهیم آن را
کز غبب طوق در بر اندازد

خار در دیدهٔ فلک شکند
خاک در چشمهٔ خور اندازد

عاشقان را که نوش نوش کنند
لعلش از پسته شکر اندازد

خاک مجلس شود فلک چون او
جرعه بر خاک اغبر اندازد

رنگ شوخی به مجلس آمیزد
سنگ فتنه به لشکر اندازد

درع رستم به سنبل آراید
تیر آرش ز عبهر اندازد

ببرد سنگ ما و آخر سنگ
بر سبوی قلندر اندازد

بامدادان که یک سوارهٔ چرخ
ساخت بر پشت اشقر اندازد

سپر زرد کرده دیلم وار
همه زوبین اصفر اندازد

از در مشرق آتش افروزد
سوی هر روزن اخگر اندازد

این عروسان عور رعنا را
بر سر از آب چادر اندازد

زاهد آسا سجادهٔ زربفت
بر سر کوه و کردر اندازد

گنبد پیر سبحه‌های بلور
در مغاک مقعر اندازد

آهمن سازد آتش پیکان
تا در این دیو، گوهر اندازد

سنگ در آبگینه خانهٔ چرخ
این دل غصه پرور اندازد

آتش اندر خزینه خانهٔ دل
چرخ ناکس برآور اندازد

گله از چرخ نیست از بخت است
که مرا بخت در سر اندازد

یوسف از گرگ چون کند نالش
که به چاهش برادر اندازد

دم خاقانی ار ملک شنود
جان به خاقان اکبر اندازد

فلک ار خلعت بقا برد
بر قد شاه صفدر اندازد

شاه ایران مظفر الدین آن
کز سر کسری افسر اندازد

نفس بلبلان مجلس او
زین غزل شکر تر اندازد

تنهایی بد است ،
اما بد تر از آن اینست
که بخواهی تنهاییت را با آدم های مجازی پر کنی
آدم هایی که بود و نبودشان
به روشن یا خاموش بودن یک چراغ بستگی دارد
     
صفحه  صفحه 45 از 99:  « پیشین  1  ...  44  45  46  ...  98  99  پسین » 
شعر و ادبیات انجمن لوتی / شعر و ادبیات / Khaghani | خاقانی بالا
این تاپیک بسته شده. شما نمیتوانید چیزی در اینجا ارسال نمائید.



 
Report Abuse  |  News  |  Rules  |  How To  |  FAQ  |  Moderator List  |  Sexy Pictures Archive  |  Adult Forums  |  Advertise on Looti

Copyright © 2009-2020 Looti.net. Looti.net Forum is not responsible for the content of external sites