تالارها ثبت نام نظرسنجی جستجو موقعیت قوانین آخرین ارسالها   چت روم
شعر و ادبیات

Khaghani | خاقانی

صفحه  صفحه 86 از 99:  « پیشین  1  ...  85  86  87  ...  98  99  پسین »  
#851 | Posted: 3 Sep 2014 16:47
شمارهٔ ۲۱۶

من که خاقانیم نموداری
مختصر دیده ام ز طالع خویش

گرچه هر کوکب سعادت بخش
برگذر دیده ام ز طالع خویش

بیت اولاد و بیت اخوان را
بسته در دیده ام ز طالع خویش

لیکن از هشتم و ششم خود را
کم ضرر دیده ام ز طالع خویش

بس که بیت الحیات را ز نخست
شیر نر دیده ام ز طالع خویش

باز وقت ظفر به بیت المال
سگ تر دیده ام ز طالع خویش

سر خر کو به خواب در بخت است
دورتر دیده ام ز طالع خویش

پس به بیداری آزمایش را
دم خر دیده ام ز طالع خویش

هست صد عیب طالعم را لیک
یک هنر دیده ام ز طالع خویش

که نماند دراز دشمن من
من اثر دیده ام ز طالع خویش

بر کس آزار من مبارک نیست
اینقدر دیده ام ز طالع خویش

دوست داشتن یعنی
وقتی میــــدونه…
رو چیزی حساسی…
یا از کاری بدت میـــاد…
حواسش هست که ناراحتت نکنه…
     
#852 | Posted: 3 Sep 2014 16:48
شمارهٔ ۲۱۷

خاقانیا به سائل اگر یک درم دهی
خواهی جزای آن دو بهشت از خدای خویش

پس نام آن کرم کنی ای خواجه برمنه
نام کرم به دادهٔ روی و ریای خویش

بر دادهٔ تو نام کرم کی بود سزا
تا داده را بهشت ستانی سزای خویش

تا یک دهی به خلق و دو خواهی ز حق جزا
آن را ربا شمر که شمردی عطای خویش

دانی کرم کدام بود آنکه هرچه هست
بدهی بهر که هست و نخواهی جزای خویش

دوست داشتن یعنی
وقتی میــــدونه…
رو چیزی حساسی…
یا از کاری بدت میـــاد…
حواسش هست که ناراحتت نکنه…
     
#853 | Posted: 3 Sep 2014 16:49
شمارهٔ ۲۱۸

به خدائی که کرد گردون را
کلبهٔ قدرت الهی خویش

که ندیدم ز کارداری عشق
هیچ سودی مگر تباهی خویش



شمارهٔ ۲۱۹

چشم بر کار دوست دار چنان
که غیوران بر اهل پردهٔ خویش

رشک بر دوست برفزونتر از آنک
بر زن اختیار کردهٔ خویش

جنس زن یابی و نیابی کس
جنس یاران درد خوردهٔ خویش

دوست داشتن یعنی
وقتی میــــدونه…
رو چیزی حساسی…
یا از کاری بدت میـــاد…
حواسش هست که ناراحتت نکنه…
     
#854 | Posted: 3 Sep 2014 16:50
شمارهٔ ۲۲۰

روز عمر آمد به پیشین ای دریغ
کار بر نامد به آئین ای دریغ

سینه چون صبح پسین خواهم درید
کآفتاب آمد به پیشین ای دریغ

سخت نومیدم ز امید بهی
درد نومیدی من بین ای دریغ

غصهٔ بی طالعی بین کز فلک
درد هست و نیست تسکین ای دریغ

آب رویم رفت و زیر آب چشم
روی چون آب است پرچین ای دریغ

چرخ را جمشید و افریدون نماند
کز من مسکین کشد کین ای دریغ

آسمان نطع مرادم برفشاند
نه شهش ماند و نه فرزین ای دریغ

صاعقه بربام عمر من گذشت
نه درش ماند و نه پرچین ای دریغ

از دهان دین برآمد آه آه
چون فرو شد ناصر دین ای دریغ

مرغزار جان طلب خاقانیا
کخور گیتی است سنگین ای دریغ

دوست داشتن یعنی
وقتی میــــدونه…
رو چیزی حساسی…
یا از کاری بدت میـــاد…
حواسش هست که ناراحتت نکنه…
     
#855 | Posted: 3 Sep 2014 16:59
شمارهٔ ۲۲۱

تا به خط شط ارجیش درنگ است مرا
بحر ارجیش ز طبعم صدف افزود صدف

بحر ارجیش فزود از قدم من آنسانک
برج برجیس ز یونس شرف افزود شرف



شمارهٔ ۲۲۲

صدت فی بغداد ظبیا قد الف
صدغه جیم و ذا قد الف

سر بیندازم به دستار از پیش
غاشیهٔ سوداش دارم بر کتف

هل عشقتم نار اصحال الهوی
طارق الدنیا و ذا لا یاتلف

من شدم عاشق بر آن خورشید روی
کابروان دارد هلال منخسف

لاتلومونی ولوموا نفسکم
انما المعشوق فینا مختلف

کعبهٔ خاقانی اکنون روی است
کعبه را می زمزم و بت معتکف

دوست داشتن یعنی
وقتی میــــدونه…
رو چیزی حساسی…
یا از کاری بدت میـــاد…
حواسش هست که ناراحتت نکنه…
     
#856 | Posted: 3 Sep 2014 17:02
شمارهٔ ۲۲۳

باز به میدان ما فوج بلا بسته صف
پای فلک در میان رسم امان بر طرف

خرقه شکافان ذوق بی دف و نی در سماع
جبه فشانان شید تابع قانون دف

جان قدیم اشتها مانده همان ناشتا
وین تن حادث غذا معدن آب و علف

چیدم و دیدم تمام آبی و تابی نداشت
میوهٔ این چار باغ گوهر این نه صدف

گفتیم ای خود فروش خود چه متاعی بگو
گر بخری شب چراغ گر بفروشی خزف

بشنو و بوکن اگر گوشی و مغزیت هست
زمزمهٔ لو کشف لخلخهٔ من عرف

رهرو خاقانیا دوری منزل مبین
رو که مدد می کند همت شاه نجف

دوست داشتن یعنی
وقتی میــــدونه…
رو چیزی حساسی…
یا از کاری بدت میـــاد…
حواسش هست که ناراحتت نکنه…
     
#857 | Posted: 3 Sep 2014 17:07
شمارهٔ ۲۲۴ - در هجو رشید الدین وطواط

این گربه چشمک این سگک غوری غرک
سگسارک مخنثک و زشت کافرک

با من پلنگ سارک و روباه طبعک است
این خوک گردنک سگک دمنه گوهرک

بوده سگ رمنده و اکنون به بخت من
شیرک شده است و گرگک و از هر دو بدترک

خنبک زند چو بوزنه، جنبک زند چو خرس
این بوزنینه ریشک پهنانه منظرک

خرگوشک است خنثی زن و مرد در دو وقت
هم حیض و هم زناش، گهی ماده گه نرک

این پشم سگ که ... سگش خوانم از صفت
چو ... سگ برهنگک و سرخ پیکرک

چون یوزک قمی جهد از دم آهوان
با دوستان رود گفتار در برک

گرد غزالکان و گوزنان بزم شاه
فحلی کند چو گور خرک گرد مادرک

گر دست و پاش چون سگک کهف بشکنی
هم برنگردد از دمشان این سبک سرک

بی نام هم کنونش چو بید سترک خصی
این بد گهر شکالک و توسن رگ استرک

خاقانیا گله مکن او از سگان کیست
خود صیدکی کند سگک استخوان خورک

سگ عفعفک کند چو بدو نانکی دهی
دم لابگک کند بنشیند پس درک

میزان حکمتی و تو را بر دل است زخم
زین شوله فعل عقربک شوم نشترک

هم شوله بود کو پس شوال زخم زد
بر تارک مبارک پور طغان یزک

دوست داشتن یعنی
وقتی میــــدونه…
رو چیزی حساسی…
یا از کاری بدت میـــاد…
حواسش هست که ناراحتت نکنه…
     
#858 | Posted: 3 Sep 2014 17:09
شمارهٔ ۲۲۵ - در شکر عطای جاریه که پادشاه وقت به او کرده است

خسروا خاقانی عذرا سخن هندوی توست
هندوئی را ترک عذرا دادی احسنت ای ملک

او غلام داغ بر رخ عنبر درگاه توست
عنبری را در دریا دادی احسنت ای ملک

خادمش گردند خاتونان خرگاه فلک
تا ورا خاتون یغمادادی احسنت ای ملک

برقراخان شب و آقسنقر روز از شرف
در طغان شاهیش طغرا دادی احسنت ای ملک

روی در دریای دولت، پشت بر کوه بقا
کز جوار حضرتش جا دادی احسنت ای ملک

برگرفتی آب از خاک سیه خورشیدوار
راوقش کردی و بالا دادی احسنت ای ملک

چون ز دار الظلم شروان ناتوانش یافتی
شربت عدلش مصفا دادی احسنت ای ملک

چون غریبش یافتی چون عقل و چون عقل از جهان
خانهٔ بالاش ماوی دادی احسنت ای ملک

ساختی کاخ سلیمان جای بانوی سبا
پس به دست مرغ گویا دادی احسنت ای ملک

مرغ را دیدی که عنقا مهر و زال اندیشه بود
خانهٔ رستم به عنقا دادی احسنت ای ملک

بهمن اسفندیاری کاخ رستم سیستان
سیستان را بهمن آسا دادی احسنت ای ملک

خانه چون خلد است و من چون آدمم زیرا مرا
حور گندم گون حسنا دادی احسنت ای ملک

نایب یزدان توئی امروز و چون یزدان مرا
خلد بخشیدی و حورا دادی احسنت ای ملک

دوست داشتن یعنی
وقتی میــــدونه…
رو چیزی حساسی…
یا از کاری بدت میـــاد…
حواسش هست که ناراحتت نکنه…
     
#859 | Posted: 3 Sep 2014 17:23
شمارهٔ ۲۲۶

همه درگاه خسروان دریاست
یک صدف نی و صد هزار نهنگ

کشتی آرزو درین دریا
نفکند هیچ صاحب فرهنگ

یک گهر ندهد و به جان ستدن
هر زمان باشدش هزار آهنگ

در پناه خرد نشین که خرد
گردن آز راست پالاهنگ

تو و گنجی، مه صدر و مه ایوان
تو و نانی، مه میر و مه سرهنگ

دوست داشتن یعنی
وقتی میــــدونه…
رو چیزی حساسی…
یا از کاری بدت میـــاد…
حواسش هست که ناراحتت نکنه…
     
#860 | Posted: 3 Sep 2014 17:29
شمارهٔ ۲۲۷

گه خرمی از غفلت و گه غمگنی از عقل
در هیچ دو رنگت نه درنگ است و نه حاصل

خاقانی از این راه دو رنگی به کران باش
یا عاقل عاقل زی، یا غافل غافل



شمارهٔ ۲۲۸ - این قطعه را ارتجالا ساخته و به دار الخلافهٔ بغداد فرستاده است

چو آسمان ورق عهد مقتفی بنوشت
برآمد آیت مستنجد از صحیفهٔ حال

چو صبح صادق دین را نهفت ظل ابد
برآمد از پس صبح آفتاب عرش ظلال

چه آفتاب که سهمش چو آفتاب از ابر
روان کند خوی تب لرزه از مسام جبال

چو در چهار در ملک شد به چهار جهت
مثال نور فرستاد آفتاب مثال

که آفتاب چو کرد از هوا صحیفهٔ سیم
مثال نور نویسد بر او قلم تمثال

ببین مثال خلافت به دست نور الدین
که بهر دست سلاطین کنند حرز کمال

فلک چو عود صلیبش بر اختران بندد
که صرع دار بوند اختران به گاه زوال

خجسته نائب صدر الخلافه عون الدین
که از شمایلش آبستن است باد شمال

چو پیک خواجه به دار الخلافه باز رسد
سلام بنده رساند به آستان جلال

دریغ ننگ مجال است و بر نمی تابد
که راندمی به ثنای خلیفه سحر حلال

دوست داشتن یعنی
وقتی میــــدونه…
رو چیزی حساسی…
یا از کاری بدت میـــاد…
حواسش هست که ناراحتت نکنه…
     
صفحه  صفحه 86 از 99:  « پیشین  1  ...  85  86  87  ...  98  99  پسین » 
شعر و ادبیات انجمن لوتی / شعر و ادبیات / Khaghani | خاقانی بالا
این تاپیک بسته شده. شما نمیتوانید چیزی در اینجا ارسال نمائید.



 
Report Abuse  |  News  |  Rules  |  How To  |  FAQ  |  Moderator List  |  Sexy Pictures Archive  |  Adult Forums  |  Advertise on Looti

Copyright © 2009-2020 Looti.net. Looti.net Forum is not responsible for the content of external sites