تالارها ثبت نام نظرسنجی جستجو موقعیت قوانین آخرین ارسالها   چت روم
شعر و ادبیات

Saib Tabrizi | صائب تبریزی

صفحه  صفحه 30 از 718:  « پیشین  1  ...  29  30  31  ...  717  718  پسین »  
#291 | Posted: 28 May 2014 20:20 | Edited By: andishmand




غزل شماره ۲۸۶

نور معنی در جبین تاک می بینیم ما
در قدح افشرده ادراک می بینیم ما

کوری آلوده دامانان وسواس صلاح
دختر رز را به چشم پاک می بینیم ما

کعبه دل را که ساق عرش تا زانوی اوست
از شکاف سینه صد چاک می بینیم ما

هر سر مژگان ما شمع تجلی می شود
چون در آن رخسار آتشناک می بینیم ما

ای مروت سر برآر از جیب انصاف و ببین
تا چها از گردش افلاک می بینیم ما

جوهر کشتن نداری، لاف بی رحمی مزن
روزگاری شد در آن فتراک می بینیم ما

زخم چندین تیر طعن از زاهدان خودفروش
بر جگر از جلوه مسواک می بینیم ما

نیست بی اسرار وحدت می پرستی های ما
آتش ایمن ز چوب تاک می بینیم ما

صائب آن فیضی که مخموران نیابند از شراب
در طلوع نشأه تریاک می بینیم ما

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#292 | Posted: 28 May 2014 20:35




غزل شماره ۲۸۷

زیر شمشیر حوادث پای بر جاییم ما
رو نمی تابیم از سیلاب، دریابیم ما

پرده غفلت نمی گردد بصیرت را حجاب
گر چه از پوشیده چشمانیم، بیناییم ما

مطلب ما گوهر عبرت به دست آوردن است
گر به ظاهر همچو طفلان در تماشاییم ما

شبنم ما را ز گل آتش بود در زیر پا
کز نظربازان آن خورشید سیماییم ما

وحشت ما کم نگردد ز اجتماع دوستان
چون الف با هر چه پیوندیم، تنهاییم ما

نیست خواب غفلت ما را به بیداری امید
چون ره خوابیده در دامان صحراییم ما

کرده ایم از خودحسابی نقد بر خود حشر را
فارغ از اندیشه دیوان فرداییم ما

با رفیقان موافق، بند و زندان گلشن است
هر که شد دیوانه، چون زنجیر همپاییم ما

سیل نتواند غبار ما ز کوی یار برد
کز نظربندان آن مژگان گیراییم ما

پیش پا دیدن ز ما صائب نمی آید چو شمع
بس که محو جلوه آن قد رعناییم ما

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#293 | Posted: 28 May 2014 20:37




غزل شماره ۲۸۸

صبر و طاقت از دل بی تاب می جوییم ما
حیرت آیینه از سیماب می جوییم ما

با سیه کاری طمع داریم حسن عاقبت
دولت بیدار را در خواب می جوییم ما

شکوه با ناراستی از چرخ کجرو می کنیم
راستی در جوی کج از آب می جوییم ما

چون کتان هر چند از ماه است زخم ما، همان
مرهم کافوری از مهتاب می جوییم ما

از لباسی دوستان، داریم دلسوزی طمع
اخگر از خاکستر سنجاب می جوییم ما

می کند همدرد، عیش ناقص ما را تمام
در میان رشته ها همتاب می جوییم ما

در پریشان کردن جمعیت دنیاست جمع
آنچه از جمعیت اسباب می جوییم ما

گرمیی کز عشق باید جست آن را در لباس
از سمور و قاقم و سنجاب می جوییم ما

از وصال یار محرومیم با همخانگی
در حرم چون غافلان محراب می جوییم ما

هر که خود را جمع می سازد همه عالم در اوست
بحر را در حقه گرداب می جوییم ما

از حقیقت روی صائب در مجاز آورده ایم
ماه را دایم ز طشت آب می جوییم ما

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#294 | Posted: 28 May 2014 20:38




غزل شماره ۲۸۹

تا شد از صدق طلب چون صبح، روشن جان ما
از تنور سرد، آید گرم بیرون نان ما

از خزف ناز گهر از بردباری می کشیم
سنگ کم گردد تمام از پله میزان ما

رزق ما آید به پای میهمان از خوان غیب
میزبان ماست هر کس می شود مهمان ما

ما به تردستی زبان خصم کوته می کنیم
سبز سازد خار دامنگیر را دامان ما

نشأه رطل گران از سنگ می یابیم ما
هست در آزادی اطفال گلریزان ما

می کنیم از ترزبانی دشمنان را مهربان
می کند شیرین زمین شور را باران ما

نیست چون آیینه تصویر، امید نجات
عکس روی یار را از دیده حیران ما

غافلان را شهپر طاوس می آید به چشم
بس که رنگین شد ز الوان گنه دامان ما

در گرفتاری ز بس ثابت قدم افتاده ایم
برنخیزد ناله از زنجیر در زندان ما

ما ز گل پیراهنان صائب به بویی قانعیم
از نسیمی یوسفستان می شود زندان ما

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#295 | Posted: 28 May 2014 21:04




غزل شماره ۲۹۰

فارغ است از سیر گل مجنون سرگردان ما
نقش پای ناقه لیلی است گلریزان ما

فیض ما دیوانگان کم نیست از ابر بهار
خوشه بندد دانه زنجیر در زندان ما

تا نسوزد تخم دلها را نیفشاند به خاک
داغ دارد ابر را تردستی دهقان ما

از طراوت سایه اش میراب گلشن ها شود
نبض هر خاری که گیرد دیده گریان ما

چون صدف در دامن ما نیست جز در یتیم
وقت ابری خوش که برمی خیزد از دامان ما

می کشد در خاک و خون از طعنه بی طاقتی
دیده قربانیان را دیده حیران ما

جوهر آیینه ما گر نماید خویش را
تخته از بال و پر طوطی شود دکان ما

سبزه خوابیده ما می زند پهلو به چرخ
سرو کوتاهی است عمر خضر از بستان ما

از بریدن پنجه خورشید و مه دارد خطر
گر برون آید ز خلوت یوسف کنعان ما

از کمند ما نگارین است دایم ساق عرش
آسمان، گردی است از فکر سبک جولان ما

کیست گردون تا تواند هم نبرد ما شدن؟
زهره شیران فشاند آب در میدان ما

تخته نتوان کرد از کشتی دکان بحر را
خواب هیهات است پوشد دیده گریان ما

می توان از سینه روشن ضمیران جمع کرد
گر بشوید آسمان سنگدل دیوان ما

فیض ما بر سالکان تشنه لب پوشیده نیست
می درخشد از سیاهی چشمه حیوان ما

عیب، صائب می شود در چشم پاک ما هنر
دیو را یوسف نماید پله میزان ما

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#296 | Posted: 28 May 2014 21:07




غزل شماره ۲۹۱

سرخ رو می گردد از ریزش کف احسان ما
چون خزان در برگریزان است گلریزان ما

ما چو گل سر را به گلچین بی تأمل می دهیم
دست خالی برنگردد دشمن از میدان ما

ما به همت سرخ رویی را به دست آورده ایم
خشک از دریا برآید پنجه مرجان ما

غنچه دلگیر ما را باغ ها در پرده هست
می کند یوسف تلاش گوشه زندان ما

هستی جاوید ما در نیستی پوشیده است
در سواد فقر باشد چشمه حیوان ما

ما و صبح از یک گریبان سر برون آورده ایم
تازه رو دارد جهان را چهره خندان ما

گوهر شهوار، گردد مهره گل در صدف
گر بشوید بحر از گرد گنه دامان ما

ما چنین گر واله رخسار او خواهیم شد
بستگی در خواب بیند دیده حیران ما

گر چه طوفان از جگرداری است بر دریا سوار
دست و پا گم می کند در بحر بی پایان ما

در ریاض جان ز آه سرد ما خون می چکد
بی طراوت از سفال جسم شد ریحان ما

جسم خاکی جان ما را پخته نتوانست کرد
خامتر شد زین تنور سرد صائب نان ما

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#297 | Posted: 28 May 2014 21:08




غزل شماره ۲۹۲

خنده ها بر شمع دارد دیده گریان ما
مو نمی گنجد میان گریه و مژگان ما

صحبت ما میهمان را سیر می سازد ز جان
جز لب افسوس نبود لقمه ای بر خوان ما

خون ما روی زمین را شستشویی می دهد
در تنور خاک چون پنهان شود طوفان ما؟

خون غیرت در دل رحمت نمی آید به جوش
تا نگردد لاله زار از داغ می دامان ما

در سواد دیده ما عیب می گردد هنر
سنگ گوهر می شود در پله میزان ما

بازی عشرت مخور از خنده ما همچو برق
گریه ها در پرده دارد چهره خندان ما

ما چرا سر در سر اندیشه سامان کنیم؟
آن که سر داده است، آخر می دهد سامان ما

این جواب آن غزل صائب که ملا گفته است
از پی آن آفتاب است اشک چون باران ما

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#298 | Posted: 28 May 2014 21:10




غزل شماره ۲۹۳

دلبر محجوب می خواهد دل پر خون ما
غنچه نشکفته باشد سبز ته گلگون ما

از حجاب ظلمت این دیوانه بیرون آمده است
دیده آهو نگردد رهزن مجنون ما

از غبار عقل لوح خاطر ما ساده است
زلف لیلی می کند فراشی هامون ما

از برومندی چو شاخ گل به رقص آورده است
چوب خشک دار را جوش نشاط خون ما

گر چه ما در باددستی چون حباب افسانه ایم
دیده دریا بود بر کاسه وارون ما

راز پنهانی که جم در جام نتوانست دید
بی حجاب از خشت خم می بیند افلاطون ما

نکته دلچسب ما با خامشی هم چاشنی است
خامه را بی شق کند شیرینی مضمون ما

با کمال نازکی افکار ما بی مغز نیست
هر حبابی کشتی نوحی است در جیحون ما

هر که با ما همسفر شد روی آسایش ندید
عقده منزل ندارد جبهه هامون ما

در ریاض آفرینش چون دو سرو توأمند
حسن روزافزون یار و عشق روزافزون ما

عشق تا مشاطه افکار ما صائب شده است
خال کنج لب بود هر نقطه موزون ما

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#299 | Posted: 28 May 2014 21:12




غزل شماره ۲۹۴

نیست بر سبزان گلشن، دیده پر خون ما
تیغ خونخوار تو باشد سبز ته گلگون ما

دور گردی می کند نزدیک، راه دور را
ناز لیلی شد نیاز از وحشت مجنون ما

قطره شبنم چه باشد کز هوا باید گرفت؟
شرم دار ای شاخ گل از دیده پر خون ما

ما به خون خود چو داغ لاله از بس تشنه ایم
خاک را رنگین نسازد کاسه وارون ما

سینه بی کینه ما را گشاد دیگرست
برق را سوزد نفس چون لاله در هامون ما

تا رسیدن، باده را با خم مدارا لازم است
ورنه بیزار از تن خاکی است افلاطون ما

با هوسناکان دلیر از خاک ما نتوان گذشت
پوست بر تن می درد گر مرده باشد خون ما

حسن او از هاله خواهد حلقه کردن نام ماه
گر چنین خواهد فزود از عشق روزافزون ما

پای جوهر از دم شمشیر می پیچد به هم
تند مگذر زینهار از مصرع موزون ما

گر چه دارد بلبل ما تازه روی باغ را
برگ سبزی نیست صائب زین چمن ممنون ما

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#300 | Posted: 28 May 2014 21:14




غزل شماره ۲۹۵

درنمی آید به چشم از لاغری مجنون ما
محمل لیلی بود سرگشته در هامون ما

می شود خوشوقت از خلوت دل محزون ما
در خم خالی چو می می جوشد افلاطون ما

گر چه جای باده، خون در جام ما چون لاله است
داغ دارد عالمی را کاسه پر خون ما

می گذارد پنجه شیر و بال می ریزد عقاب
در بیابانی که جولان می کند مجنون ما

ابر نتواند تهی کرد از گرفتن بحر را
از گرستن کی شود خالی دل پر خون ما؟

صبح نتواند شفق را در ته دامن نهفت
می کند گل از بیاض گردن او خون ما

از عتاب و ناز، شوق ما دو بالا می شود
حسن می بالد به خود از عشق روزافزون ما

خون ما گیراترست از غمزه خونخوار تو
رحم کن ای سنگدل بر خود، مرو در خون ما

می کشد از طوق قمری، حلقه ها در گوش سرو
بس که افتاده است رعنا مصرع موزون ما

خون خود را می خورند از رشک، سبزان چمن
چون به سیر گلشن آید سبز ته گلگون ما

صائب آمد از دل سنگین او تیرش به سنگ
نرم سازد گر چه سنگ خاره را افسون ما

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
صفحه  صفحه 30 از 718:  « پیشین  1  ...  29  30  31  ...  717  718  پسین » 
شعر و ادبیات انجمن لوتی / شعر و ادبیات / Saib Tabrizi | صائب تبریزی بالا
این تاپیک بسته شده. شما نمیتوانید چیزی در اینجا ارسال نمائید.



 
Report Abuse  |  News  |  Rules  |  How To  |  FAQ  |  Moderator List  |  Sexy Pictures Archive  |  Adult Forums  |  Advertise on Looti

Copyright © 2009-2019 Looti.net. Looti.net Forum is not responsible for the content of external sites