تالارها ثبت نام نظرسنجی جستجو موقعیت قوانین آخرین ارسالها   چت روم
شعر و ادبیات

Saib Tabrizi | صائب تبریزی

صفحه  صفحه 57 از 718:  « پیشین  1  ...  56  57  58  ...  717  718  پسین »  
#561 | Posted: 6 Jun 2014 13:21
غزل ۵۵۷
ﮔﺮﯾﻪ ﺍﺯ ﺩﻝ ﻧﺒﺮﺩ ﮐﻠﻔﺖ ﺭﻭﺣﺎﻧﯽ ﺭﺍ
ﻋﺮﻕ ﺷﺮﻡ ﻧﺸﻮﯾﺪ ﺧﻂ ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ ﺭﺍ


ﻟﻨﮕﺮ ﺩﺭﺩ ﺑﻪ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﺩﻝ ﻣﺎ ﻧﺮﺳﯿﺪ
ﺗﺎ ﮐﻪ ﺗﺴﮑﯿﻦ ﺩﻫﺪ ﺍﯾﻦ ﮐﺸﺘﯽ ﻃﻮﻓﺎﻧﯽ ﺭﺍ؟


ﺩﻝ ﺁﮔﺎﻩ ﺯ ﺗﺤﺮﯾﮏ ﻫﻮﺍ ﺁﺳﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻧﯿﺴﺖ ﺍﺯ ﺑﺎﺩ ﺧﻄﺮ ﺗﺨﺖ ﺳﻠﯿﻤﺎﻧﯽ ﺭﺍ


ﺟﺎﻥ ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﺑﻮﺩ ﻓﺎﺭﻏﺒﺎﻝ
ﺧﻮﺍﺏ، ﺁﺷﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻣﺮﺩﻡ ﺯﻧﺪﺍﻧﯽ ﺭﺍ


ﺟﺎﻣﻪ ﺍﯼ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﻡ ﺗﻮ ﭼﻮﻥ ﻋﺮﯾﺎﻧﯽ
ﭼﻨﺪ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﮐﻨﯽ ﺍﯾﻦ ﺧﻠﻌﺖ ﯾﺰﺩﺍﻧﯽ ﺭﺍ؟


ﺯﻫﺮ ﺩﺭ ﻣﺸﺮﺏ ﻣﻦ ﺑﺎﺩﻩ ﻟﺐ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﭼﺸﯿﺪﻡ ﻗﺪﺡ ﺗﻠﺦ ﭘﺸﯿﻤﺎﻧﯽ ﺭﺍ


ﻣﺤﻮ ﺭﺧﺴﺎﺭ ﺗﻮ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺴﺘﻐﻨﯽ ﺍﺳﺖ
ﻣﮋﻩ ﺑﯿﮑﺎﺭ ﺑﻮﺩ ﺩﯾﺪﻩ ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﺭﺍ


ﺁﻩ ﺍﺯﯾﻦ ﻗﻮﻡ ﺳﯿﻪ ﺩﻝ ﮐﻪ ﮔﺮﺍﻥ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻪ ﺯﺭ ﻗﻠﺐ، ﻭﺻﺎﻝ ﻣﻪ ﮐﻨﻌﺎﻧﯽ ﺭﺍ


ﻧﺰﻧﺪ ﭼﻮﻥ ﺧﻂ ﻣﺸﮑﯿﻦ ﺗﻮ ﻧﻘﺸﯽ ﺑﺮ ﺁﺏ
ﻣﻮ ﺑﺮﺁﯾﺪ ﺯ ﮐﻒ ﺩﺳﺖ ﺍﮔﺮ ﻣﺎﻧﯽ ﺭﺍ


ﺑﺮﻧﺪﺍﺭﻡ ﺳﺮ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻗﺪﻡ ﺧﻢ ﺻﺎﺋﺐ
ﺗﺎ ﺧﻂ ﺟﺎﻡ ﻧﺴﺎﺯﻡ ﺧﻂ ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ ﺭﺍ

Signature
     
#562 | Posted: 6 Jun 2014 13:23
غزل ۵۵۸
ﺧﻮﺵ ﮐﻦ ﺍﺯ ﻻﻟﻪ ﺭﺧﺎﻥ ﺯﻟﻒ ﭘﺮﯾﺸﺎﻧﯽ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﻝ ﮔﺮﻡ ﺑﺮﺍﻓﺮﻭﺯ ﺷﺒﺴﺘﺎﻧﯽ ﺭﺍ


ﮔﺮﯾﻪ ﺑﺎ ﺳﯿﻨﻪ ﺳﻮﺯﺍﻥ ﭼﻪ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﮐﺮﺩﻥ؟
ﻧﮑﻨﺪ ﺁﺑﻠﻪ ﺳﯿﺮﺍﺏ، ﺑﯿﺎﺑﺎﻧﯽ ﺭﺍ


ﺑﺎﺩﻩ ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺳﺎﻏﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﭼﻪ ﮐﻨﺪ ﺑﻠﺒﻞ ﺑﯽ ﻇﺮﻑ، ﮔﻠﺴﺘﺎﻧﯽ ﺭﺍ؟


ﺗﺎ ﻧﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺳﺮ ﺭﺷﺘﻪ ﻓﺮﺻﺖ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺑﻪ ﮐﻪ ﺷﯿﺮﺍﺯﻩ ﺷﻮﯼ ﺟﻤﻊ ﭘﺮﯾﺸﺎﻧﯽ ﺭﺍ


ﮔﺮ ﻫﻤﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﮐﻌﺒﻪ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺗﻌﻤﯿﺮ ﻣﮑﻦ
ﺗﺎ ﺗﻮﺍﻥ ﮐﺮﺩ ﻋﻤﺎﺭﺕ ﺩﻝ ﻭﯾﺮﺍﻧﯽ ﺭﺍ


ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺯ ﺗﺸﻨﻪ ﻟﺒﺎﻥ ﯾﮏ ﺟﮕﺮ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺑﻪ ﮐﻪ ﺑﺨﺸﺪ ﻟﺐ ﺍﻭ ﻗﻄﺮﻩ ﺑﺎﺭﺍﻧﯽ ﺭﺍ؟


ﺍﺧﺘﯿﺎﺭ ﻟﺐ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻂ ﺳﺒﺰ ﻣﺪﻩ
ﻧﺘﻮﺍﻥ ﺩﺍﺩ ﺑﻪ ﻃﻮﻃﯽ ﺷﮑﺮﺳﺘﺎﻧﯽ ﺭﺍ


ﻫﺮ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺯﻟﯿﺨﺎﯼ ﻫﻮﺱ ﺳﺎﻟﻢ ﺟﺴﺖ
ﺑﻪ ﺩﻭ ﻋﺎﻟﻢ ﻧﺪﻫﺪ ﮔﻮﺷﻪ ﺯﻧﺪﺍﻧﯽ ﺭﺍ


ﺍﺯ ﺷﮑﺮﺧﻨﺪﻩ ﺑﯽ ﭘﺮﺩﻩ ﮔﻠﻬﺎ ﭘﯿﺪﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻧﺪﯾﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮔﻠﺴﺘﺎﻥ ﻟﺐ ﺧﻨﺪﺍﻧﯽ ﺭﺍ


ﺣﻠﻘﻪ ﮔﻮﺵ ﮐﻨﺪ ﺣﺮﻑ ﭘﺮﯾﺸﺎﻥ ﺳﺨﻨﺎﻥ
ﻫﺮ ﮐﻪ ﺩﯾﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺳﺮ ﺯﻟﻒ ﭘﺮﯾﺸﺎﻧﯽ ﺭﺍ


ﭘﯿﺶ ﺁﻥ ﮐﺎﻥ ﻣﻼﺣﺖ، ﺩﻫﻦ ﺧﻮﺑﺎﻥ ﭼﯿﺴﺖ؟
ﺩﺭ ﻧﻤﮑﺰﺍﺭ ﭼﻪ ﻗﺪﺭﺳﺖ ﻧﻤﮑﺪﺍﻧﯽ ﺭﺍ؟


ﻋﺎﻟﻢ ﺧﺎﮎ، ﺑﺮﻭﻣﻨﺪ ﺯ ﺑﺎﻻﯼ ﺗﻮ ﺷﺪ
ﺑﻬﺮ ﯾﮏ ﺳﺮﻭ ﺩﻫﻨﺪ ﺁﺏ، ﺧﯿﺎﺑﺎﻧﯽ ﺭﺍ


ﺧﺒﺮﺵ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺁﯾﯿﻨﻪ ﺯ ﻃﻮﻃﯽ ﭼﻪ ﮐﺸﯿﺪ
ﺑﻪ ﺳﺨﻦ ﻫﺮ ﮐﻪ ﻧﯿﺎﻭﺭﺩ ﺳﺨﻨﺪﺍﻧﯽ ﺭﺍ


ﺩﺭ ﻋﻨﺎﻧﺪﺍﺭﯼ ﭼﺸﻢ ﺗﺮ ﻣﻦ ﺣﯿﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﺗﻨﻮﺭ ﺁﻥ ﮐﻪ ﮔﺮﻩ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻃﻮﻓﺎﻧﯽ ﺭﺍ


ﺑﻪ ﺻﻒ ﺁﺭﺍﯾﯽ ﺧﻮﺩ ﻣﺤﺸﺮ ﺍﺯﺍﻥ ﻣﯽ ﻧﺎﺯﺩ
ﮐﻪ ﻧﺪﯾﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺻﻒ ﺁﺭﺍﯾﯽ ﻣﮋﮔﺎﻧﯽ ﺭﺍ


ﻭﻗﺖ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﻋﺰﯾﺰﺳﺖ، ﮔﺮﺍﻣﯽ ﺩﺍﺭﺵ
ﺑﻪ ﺯﺭ ﻗﻠﺐ ﻣﺪﻩ ﯾﻮﺳﻒ ﮐﻨﻌﺎﻧﯽ ﺭﺍ


ﺩﻝ ﺑﻪ ﺁﻥ ﭼﺸﻢ ﺑﻪ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻭ ﺍﻓﺴﻮﻥ ﻣﺪﻫﯿﺪ
ﮐﻪ ﺑﻪ ﮐﺎﻓﺮ ﻧﺘﻮﺍﻥ ﺩﺍﺩ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﯽ ﺭﺍ


ﺩﺭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻧﻈﺮ ﺷﻮﺥ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺻﺎﺋﺐ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﭘﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺩﯾﺪﻩ ﺣﯿﺮﺍﻧﯽ ﺭﺍ

Signature
     
#563 | Posted: 6 Jun 2014 13:27
غزل ۵۵۹
ﺗﺎ ﺑﻪ ﮐﯽ ﺩﺭ ﺗﻪ ﺯﻧﮕﺎﺭ ﺑﻮﺩ ﺧﻨﺠﺮ ﻣﺎ؟
ﭼﻨﺪ ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻮ ﺯﺭﻩ ﺯﯾﺮ ﻗﺒﺎ ﺟﻮﻫﺮ ﻣﺎ؟


ﻻﻟﻪ ﺑﺎ ﺩﺍﻣﻦ ﺻﺤﺮﺍﯼ ﻗﯿﺎﻣﺖ ﭼﻪ ﮐﻨﺪ؟
ﻓﺎﺭﻍ ﺍﺯ ﺩﺍﻍ ﺑﻮﺩ ﺳﯿﻨﻪ ﻏﻢ ﭘﺮﻭﺭ ﻣﺎ


ﻧﯿﺴﺖ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻪ ﺟﻤﻌﯿﺖ ﻣﺎ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺍﯼ
ﺑﺎﻝ ﭘﺮﻭﺍﻧﻪ ﺑﻮﺩ ﯾﮏ ﻭﺭﻕ ﺍﺯ ﺩﻓﺘﺮ ﻣﺎ


ﮔﺮﯾﻪ ﺑﺮ ﺣﺎﻝ ﮐﺴﺎﻥ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﯾﻢ
ﺑﺮ ﻣﺮﺍﺩ ﺩﮔﺮﺍﻥ ﺳﯿﺮ ﮐﻨﺪ ﺍﺧﺘﺮ ﻣﺎ


ﻣﯽ ﺯﻧﺪ ﺷﻮﺭﺵ ﻣﺎ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻫﻢ
ﻧﺸﻮﺩ ﮐﻮﻩ ﻏﻢ ﯾﺎﺭ ﺍﮔﺮ ﻟﻨﮕﺮ ﻣﺎ


ﺟﮕﺮ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﻣﺎﺳﺖ ﻧﻬﺎﻧﺨﺎﻧﻪ ﻋﺸﻖ
ﺁﺗﺶ ﻃﻮﺭ ﺑﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﻪ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮ ﻣﺎ


ﺩﺷﻤﻦ ﺍﺯ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﺎ ﮐﺎﻣﺮﻭﺍ ﻣﯽ ﺧﯿﺰﺩ
ﻧﯿﺴﺖ ﭼﻮﻥ ﺷﻤﻊ ﺩﺭﯾﻦ ﺍﻧﺠﻤﻦ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺳﺮ ﻣﺎ


ﺁﺭﺯﻭ ﺩﺭ ﺩﻝ ﻏﻢ ﺩﯾﺪﻩ ﻣﺎ ﺁﻩ ﺷﻮﺩ
ﺭﮒ ﺧﺎﻣﯽ ﺑﺮﺩ ﺍﺯ ﻋﻮﺩ ﺑﺮﻭﻥ ﻣﺠﻤﺮ ﻣﺎ


ﺍﺯ ﭘﺮﯾﺨﺎﻧﻪ ﭼﯿﻦ ﺑﺎﺝ ﺳﺘﺎﻧﺪ ﻓﺎﻧﻮﺱ ﺭﯾﺨﺖ
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻗﺪﻡ ﺷﻤﻊ ﺗﻮ ﺑﺎﻝ ﻭ ﭘﺮ ﻣﺎ


ﮔﺮﯾﻪ ﺷﺎﺩﯼ ﻣﺎ ﺗﻠﺦ ﻧﮕﺮﺩﺩ ﺻﺎﺋﺐ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺷﯿﺸﻪ ﺧﻮﺩ ﮔﺮ ﺷﮑﻨﺪ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﺎ

Signature
     
#564 | Posted: 6 Jun 2014 13:28
غزل ۵۶۰
ﻫﺴﺖ ﭘﯿﻮﺳﺘﻪ ﺑﻪ ﺩﺭﯾﺎﯼ ﮐﺮﻡ ﮔﻮﻫﺮ ﻣﺎ
ﭼﻪ ﮐﻨﺪ ﺧﺸﮑﯽ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻪ ﺩﻣﺎﻍ ﺗﺮ ﻣﺎ؟


ﻋﻠﻢ ﻟﺸﮑﺮ ﻣﺎ ﺍﺯ ﺳﺮ ﺟﺎﻥ ﺧﺎﺳﺘﻦ ﺍﺳﺖ
ﺯﻫﺮﻩ ﮐﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﮔﺮﺩﺩ ﻃﺮﻑ ﻟﺸﮑﺮ ﻣﺎ؟


ﺷﻤﻊ ﯾﮏ ﻣﺼﺮﻉ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺯ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻣﺎﺳﺖ
ﺑﺎﻝ ﭘﺮﻭﺍﻧﻪ ﺑﻮﺩ ﯾﮏ ﻭﺭﻕ ﺍﺯ ﺩﻓﺘﺮ ﻣﺎ

ﺩﺍﻧﻪ ﺳﻮﺧﺘﻪ، ﺍﺯ ﺍﺑﺮ ﻧﻤﯽ ﮔﺮﺩﺩ ﺳﺒﺰ
ﭼﻪ ﺧﯿﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺴﻌﻮﺩ ﺷﻮﺩ ﺍﺧﺘﺮ ﻣﺎ؟


ﺑﺲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﺴﺘﻦ ﺁﻥ ﺳﺮﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎﻝ ﺯﺩﯾﻢ
ﻧﻘﺶ، ﭼﻮﻥ ﮔﺮﺩ ﻓﺮﻭ ﺭﯾﺨﺖ ﺯ ﺑﺎﻝ ﻭ ﭘﺮ ﻣﺎ

Signature
     
#565 | Posted: 6 Jun 2014 13:31
غزل ۵۶۱
ﺣﻠﻘﻪ ﻫﺮ ﺩﺭ ﺑﺎﻏﯽ ﻧﺸﻮﺩ ﺩﯾﺪﻩ ﻣﺎ
ﺑﺎﻍ ﺩﺭﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺩﯾﺪﻩ ﭘﻮﺷﯿﺪﻩ ﻣﺎ


ﺩﺭ ﺩﻝ ﻗﺎﻧﻊ ﻣﺎ ﻧﯿﺴﺖ ﺗﺰﻟﺰﻝ ﺭﺍ ﺭﺍﻩ
ﻟﻨﮕﺮ ﺑﺤﺮ ﺑﻮﺩ ﮔﻮﻫﺮ ﺳﻨﺠﯿﺪﻩ ﻣﺎ


ﮔﺮﺩ ﻏﺮﺑﺖ ﮐﻨﺪﺵ ﺯﻧﺪﻩ ﻧﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﻪ ﺧﺎﮎ
ﻏﻢ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺟﺎ ﮐﻪ ﺭﻭﺩ ﺍﺯ ﺩﻝ ﻏﻢ ﺩﯾﺪﻩ ﻣﺎ


ﻟﻌﻞ ﻭ ﯾﺎﻗﻮﺕ ﺑﻪ ﻣﯿﺰﺍﻥ ﺟﻨﻮﻥ ﺳﻨﮓ ﮐﻢ ﺍﺳﺖ
ﺳﻨﮓ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺑﻮﺩ ﮔﻮﻫﺮ ﺳﻨﺠﯿﺪﻩ ﻣﺎ


ﺧﺮﻣﻦ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺍﺯ ﺑﺮﻕ ﭼﻪ ﭘﺮﻭﺍ ﺩﺍﺭﺩ؟
ﻏﻢ ﻋﺎﻟﻢ ﭼﻪ ﮐﻨﺪ ﺑﺎ ﺩﻝ ﻏﻢ ﺩﯾﺪﻩ ﻣﺎ


ﮔﺮ ﭼﻪ ﭼﻮﻥ ﺳﺮﻭ ﻧﺪﺍﺭﯾﻢ ﺩﺭﯾﻦ ﺑﺎﻍ ﺑﺮﯼ
ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﭼﯿﺪ ﮔﻞ ﺍﺯ ﺩﺍﻣﻦ ﺑﺮﭼﯿﺪﻩ ﻣﺎ


ﮐﺎﺭ ﺍﮐﺴﯿﺮ ﮐﻨﺪ ﺭﻧﮓ ﻃﻼﯾﯽ ﺻﺎﺋﺐ
ﻣﮋﻩ ﺯﺭﯾﻦ ﺷﻮﺩ ﺍﺯ ﺑﺮﮒ ﺧﺰﺍﻥ ﺩﯾﺪﻩ ﻣﺎ

Signature
     
#566 | Posted: 6 Jun 2014 13:32
غزل ۵۶۲
ﮔﺮ ﭼﻪ ﺍﺯ ﺩﺭﺩ ﺧﺰﺍﻧﯽ ﺷﺪﻩ ﺭﺧﺴﺎﺭﻩ ﻣﺎ
ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﭼﯿﺪ ﮔﻞ ﺍﺯ ﺳﯿﻨﻪ ﺻﺪ ﭘﺎﺭﻩ ﻣﺎ


ﻧﻔﺲ ﮔﺮﻡ ﺩﺭﯾﻦ ﺑﻮﺗﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪﻥ
ﺗﺎ ﺷﻮﺩ ﺷﯿﺸﻪ ﻣﯽ ﺍﯾﻦ ﺩﻝ ﭼﻮﻥ ﺧﺎﺭﻩ ﻣﺎ


ﮔﺮ ﭼﻪ ﺍﺯ ﺩﺍﻍ ﯾﺘﯿﻤﯽ ﺩﻝ ﻣﺎ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻫﺴﺖ ﺳﻨﮓ ﯾﺪﻩ ﻫﺮ ﻣﻬﺮﻩ ﮔﻬﻮﺍﺭﻩ ﻣﺎ


ﭼﺮﺏ ﺳﺎﺯﺩ ﻋﻠﻢ ﺍﺯ ﺧﻮﻥ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﺑﺮﺁﺭﺩ ﺯ ﻣﯿﺎﻥ ﺗﯿﻎ، ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻩ ﻣﺎ


ﺩﺭﺩ ﺧﻮﺩ ﮔﺮ ﺑﻪ ﻣﺴﯿﺤﺎﯼ ﺯﻣﺎﻥ ﻋﺮﺽ ﮐﻨﯿﻢ
ﻣﯽ ﺯﻧﺪ ﺑﺮ ﺩﺭ ﺑﯿﭽﺎﺭﮔﯽ ﺍﺯ ﭼﺎﺭﻩ ﻣﺎ


ﺁﺏ ﺩﺭﯾﺎ ﻧﮑﻨﺪ ﺭﯾﮓ ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ ﺳﯿﺮﺍﺏ
ﺳﯿﺮﯼ ﺍﺯ ﺑﺎﺩﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺩﻝ ﻣﯿﺨﻮﺍﺭﻩ ﻣﺎ


ﺻﺎﺋﺐ ﺍﺯ ﺳﻌﯽ ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺭﺳﺪ
ﺳﻔﺮ ﺭﯾﮓ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺩﻝ ﺁﻭﺍﺭﻩ ﻣﺎ

Signature
     
#567 | Posted: 6 Jun 2014 13:34
غزل ۵۶۳
ﺗﺎ ﭼﻪ ﮔﻞ ﺭﯾﺸﻪ ﺩﻭﺍﻧﯿﺪﻩ ﺩﺭ ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﻣﺎ؟
ﮐﻪ ﺭﮒ ﺍﺑﺮ ﺑﻬﺎﺭﺳﺖ ﺭﮒ ﻭ ﺭﯾﺸﻪ ﻣﺎ


ﮐﻮﻩ ﻗﺎﻑ ﺍﺯ ﺳﭙﺮﺍﻧﺪﺍﺧﺘﮕﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﺍﯾﻨﺠﺎ
ﮐﻪ ﺩﮔﺮ ﺗﯿﻎ ﺷﻮﺩ ﭘﯿﺶ ﺩﻡ ﺗﯿﺸﻪ ﻣﺎ؟


ﭘﺎﯾﮑﻮﺑﺎﻥ ﺑﻪ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺭﻭﺩ ﺧﻮﺩ ﺣﻼﺝ
ﭘﻨﺒﻪ ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺩﻫﻦ ﺷﯿﺸﻪ ﻣﺎ


ﭘﻨﺠﻪ ﻋﺠﺰ ﮔﺸﺎﯾﺪ ﺯ ﺩﻝ ﺳﻨﮓ ﮔﺮﻩ
ﻣﯽ ﮐﺸﺪ ﺁﺏ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻣﻐﺰ ﮔﻬﺮ ﺭﯾﺸﻪ ﻣﺎ


ﺁﺭﺯﻭ ﺩﺭ ﺩﻝ ﻣﺎ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻫﻢ ﺭﯾﺨﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻣﯽ ﺭﻭﺩ ﺑﺮﻕ، ﻧﻔﺲ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺍﺯ ﺑﯿﺸﻪ ﻣﺎ

ﺍﺯ ﺩﻋﺎﯼ ﻗﺪﺡ ﺁﯾﺪ ﺑﻪ ﺳﻼﻣﺖ ﺑﯿﺮﻭﻥ
ﻏﻮﻃﻪ ﮔﺮ ﺩﺭ ﺟﮕﺮ ﺳﻨﮓ ﺯﻧﺪ ﺷﯿﺸﻪ ﻣﺎ


ﺳﺨﻦ ﺳﺨﺖ ﻧﮕﻮﯾﯿﻢ ﺑﻪ ﺩﺷﻤﻦ ﺻﺎﺋﺐ
ﻧﯿﺴﺖ ﭼﻮﻥ ﺳﻨﮕﺪﻻﻥ ﺩﻟﺸﮑﻨﯽ ﭘﯿﺸﻪ ﻣﺎ

Signature
     
#568 | Posted: 6 Jun 2014 13:36
غزل ۵۶۴
ﻫﺴﺖ ﭼﻮﻥ ﺗﺎﮎ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺑﺎﺩﻩ ﺭﮒ ﻭ ﺭﯾﺸﻪ ﻣﺎ
ﭘﯿﺶ ﺧﻢ ﮔﺮﺩﻥ ﺧﻮﺩ ﮐﺞ ﻧﮑﻨﺪ ﺷﯿﺸﻪ ﻣﺎ


ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺯ ﺟﻠﻮﻩ ﻣﻌﻨﯽ ﺍﺳﺖ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﺑﻬﺸﺖ
ﮐﻪ ﻧﺴﯿﻢ ﺳﺤﺮ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﻣﺎ

ﻗﺒﻀﻪ ﺧﺎﮎ ﮐﺠﺎ ﺩﺍﻣﻦ ﻣﺎ ﺭﺍ ﮔﯿﺮﺩ؟
ﮔﺮﺩﺑﺎﺩﯾﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻗﺺ ﺑﻮﺩ ﺭﯾﺸﻪ ﻣﺎ


ﺩﻫﻦ ﺗﯿﺸﻪ ﻓﺮﻫﺎﺩ ﺑﻪ ﺧﻮﻥ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺷﺪ
ﺑﻪ ﭼﻪ ﺍﻣﯿﺪ ﮐﻨﺪ ﮐﺎﺭ، ﻫﻨﺮﭘﯿﺸﻪ ﻣﺎ؟


ﺧﻮﺵ ﺑﻮﺩ ﺩﺭ ﻗﺪﻡ ﺻﺎﻓﺪﻻﻥ ﺟﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ
ﮐﺎﺵ ﺩﺭ ﭘﺎﯼ ﺧﻢ ﻣﯽ ﺷﮑﻨﺪ ﺷﯿﺸﻪ ﻣﺎ


ﺑﯿﺴﺘﻮﻥ ﺗﯿﻎ ﺑﻪ ﮔﺮﺩﻥ ﮐﻨﺪ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻟﺶ
ﭼﯿﻦ ﺟﻮﻫﺮ ﭼﻮ ﺑﻪ ﺍﺑﺮﻭ ﻓﮑﻨﺪ ﺗﯿﺸﻪ ﻣﺎ


ﺗﻦ ﻣﺎ ﺍﺯ ﺍﻟﻒ ﺯﺧﻢ، ﻧﯿﺴﺘﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺩﻝ ﻣﺎ ﺷﯿﺮ ﻭ ﺗﻦ ﺯﺧﻤﯽ ﻣﺎ ﺑﯿﺸﻪ ﻣﺎ


‏( ﺩﺍﻧﻪ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺍﺯ ﺑﺮﻕ ﻧﻤﯽ ﺍﻧﺪﯾﺸﺪ ﻏﻢ ﻋﺎﻟﻢ
ﭼﻪ ﮐﻨﺪ ﺑﺎ ﺩﻝ ﻏﻢ ﭘﯿﺸﻪ ﻣﺎ؟ ‏)

‏(ﻻﻟﻪ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺟﮕﺮ ﺩﺍﻍ ﭘﻠﻨﮕﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ
ﭘﻨﺠﻪ ﺩﺭ ﭘﻨﺠﻪ ﺷﯿﺮﺍﻥ ﻓﮑﻨﺪ ﺭﯾﺸﻪ ﻣﺎ‏)


ﺳﺮ ﻣﺮﺩﺍﻧﻪ ﺧﻢ ﺑﺎﺩ ﺳﻼﻣﺖ ﺻﺎﺋﺐ
ﻣﺤﺘﺴﺐ ﮐﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺳﻨﮓ ﺯﻧﺪ ﺷﯿﺸﻪ ﻣﺎ

Signature
     
#569 | Posted: 6 Jun 2014 13:37
غزل ۵۶۵
ﺁﺏ ﺣﯿﻮﺍﻥ ﺯﻧﺪ ﺁﺏ ﺩﺭ ﻣﯿﺨﺎﻧﻪ ﻣﺎ
ﻣﯽ ﮔﺰﺩ ﺧﻀﺮ ﻟﺐ ﺍﺯ ﺣﺴﺮﺕ ﭘﯿﻤﺎﻧﻪ ﻣﺎ


ﺍﺯ ﺳﺮ ﺷﯿﺸﻪ ﺍﮔﺮ ﭘﻨﺒﻪ ﺑﮕﯿﺮﺩ ﺳﺎﻗﯽ
ﮔﻞ ﺍﺑﺮﯼ ﺷﻮﺩ ﺍﺯ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﺴﺘﺎﻧﻪ ﻣﺎ


ﺩﺭ ﺩﻝ ﻣﺎ ﻧﺒﻮﺩ ﻣﻨﺰﻟﺘﯽ ﺩﻧﯿﺎ ﺭﺍ
ﮔﻨﺞ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺯ ﻃﺎﻕ ﺩﻝ ﻭﯾﺮﺍﻧﻪ ﻣﺎ

ﺩﺍﻧﻪ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺧﺎﻝ، ﭘﺮ ﻭ ﺑﺎﻝ ﺭﺳﺎﻧﺪ ﺑﺮ ﻟﺐ
ﮐﺸﺖ ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺎﻝ ﺑﻮﺩ ﺩﺍﻧﻪ ﻣﺎ

ﭼﻨﺪ ﺍﺯ ﺩﻭﺭ ﮐﺴﯽ ﺩﺳﺖ ﺑﺮ ﺁﺗﺶ ﺩﺍﺭﺩ؟
ﺭﺷﺘﻪ ﻓﺮﺳﻮﺩ ﺍﺩﺏ ﺷﺪ ﭘﺮ ﭘﺮﻭﺍﻧﻪ ﻣﺎ


ﺻﺎﺋﺐ ﺍﺯ ﺑﺲ ﮐﻪ ﭘﺮﯾﺸﺎﻧﯽ ﺧﺎﻃﺮ ﺟﻤﻊ ﺍﺳﺖ
ﺟﻐﺪ ﻭﺣﺸﺖ ﮐﻨﺪ ﺍﺯ ﺳﺎﯾﻪ ﻭﯾﺮﺍﻧﻪ ﻣﺎ

Signature
     
#570 | Posted: 6 Jun 2014 13:40
غزل ۵۶۶
ﺳﯿﻞ ﺭﺍ ﮔﻨﺞ ﺷﻤﺎﺭﺩ ﺩﻝ ﻭﯾﺮﺍﻧﻪ ﻣﺎ
ﺑﺮﻕ ﺭﺍ ﺗﻨﮓ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ ﮐﺸﺪ ﺩﺍﻧﻪ ﻣﺎ


ﺍﺯ ﺩﻝ ﻭ ﭼﺸﻢ ﺑﻮﺩ ﺷﯿﺸﻪ ﻭ ﭘﯿﻤﺎﻧﻪ ﻣﺎ
ﻧﻪ ﻓﻠﮏ ﻣﻮﺝ ﺣﺒﺎﺑﯽ ﺍﺳﺖ ﺯ ﻣﯿﺨﺎﻧﻪ ﻣﺎ


ﺩﻭ ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻣﺎ ﺩﻭ ﺻﻒ ﻣﮋﮔﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻧﻮﺭ ﺣﻞ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺑﺎﺩﻩ ﻣﯿﺨﺎﻧﻪ ﻣﺎ


ﺷﮑﻮﻩ ﺩﺭ ﻣﺸﺮﺏ ﻣﺎ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺟﺎﻧﺎﻥ ﮐﻔﺮﺳﺖ
ﺷﻤﻊ ﺩﺍﻍ ﺍﺳﺖ ﺯ ﺧﺎﻣﻮﺷﯽ ﭘﺮﻭﺍﻧﻪ ﻣﺎ


ﺯﯾﺮ ﺷﻤﺸﯿﺮ ﺣﻮﺍﺩﺙ ﻣﮋﻩ ﺑﺮ ﻫﻢ ﻧﺰﻧﯿﻢ
ﺑﺮ ﺭﺥ ﺳﯿﻞ ﮔﺸﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺎ


ﻣﻬﺮﻩ ﮔﻞ ﭘﯽ ﺑﺎﺯﯾﭽﻪ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺧﻮﺵ ﺍﺳﺖ
ﺩﻝ ﺻﺪ ﭘﺎﺭﻩ ﺑﻮﺩ ﺳﺒﺤﻪ ﺻﺪ ﺩﺍﻧﻪ ﻣﺎ


ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﯾﺮ ﻣﻐﺎﻥ ﻣﯽ ﺭﯾﺰﺩ
ﺁﺏ ﺑﺮ ﺩﺳﺖ ﺳﺒﻮ، ﮔﺮﯾﻪ ﻣﺴﺘﺎﻧﻪ ﻣﺎ


ﻧﺴﺒﺖ ﺳﯿﻞ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺧﺎﻧﻪ ﻭ ﻣﻬﺘﺎﺏ ﯾﮑﯽ ﺍﺳﺖ
ﺩﺷﻤﻦ ﺍﺯ ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪﺍﻧﺪ ﺩﻝ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﻣﺎ


ﻋﯿﺶ ﺩﺭ ﮐﻠﺒﻪ ﻣﺎ ﺑﯽ ﺳﺮﻭ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﻓﺮﺵ ﺍﺳﺖ
ﻣﯽ ﺭﻭﺩ ﺭﻭ ﺑﻪ ﻗﻔﺎ ﺳﯿﻞ ﺯ ﻭﯾﺮﺍﻧﻪ ﻣﺎ


ﮔﺮﺩﺑﺎﺩﯼ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺩﺍﻣﻦ ﺻﺤﺮﺍ ﮔﯿﺮﺩ
ﮔﺮ ﺑﻪ ﺩﯾﻮﺍﺭ ﻓﺘﺪ ﺳﺎﯾﻪ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﻣﺎ


ﺗﯿﺮﻩ ﺭﻭﺯﯾﻢ ﻭﻟﯽ ﺷﺐ ﻫﻤﻪ ﺷﺐ ﻣﯽ ﺳﻮﺯﺩ
ﺷﻤﻊ ﮐﺎﻓﻮﺭﯼ ﻣﻬﺘﺎﺏ ﺑﻪ ﻭﯾﺮﺍﻧﻪ ﻣﺎ


ﭘﺮﺩﻩ ﮔﻮﺵ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻝ ﺳﻤﻨﺪﺭ ﮔﺮﺩﺩ
ﺗﺐ ﮐﻨﺪ ﺍﺯ ﺍﺛﺮ ﮔﺮﻣﯽ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻣﺎ


ﺭﻭﯼ ﺩﺭ ﺩﺍﻣﻦ ﺻﺤﺮﺍﯼ ﺟﻨﻮﻥ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻌﺒﻪ ﺍﺯ ﺣﺴﻦ ﺧﺪﺍﺩﺍﺩ ﺻﻨﻤﺨﺎﻧﻪ ﻣﺎ

ﻧﯿﺴﺖ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻧﺼﺎﻑ ﻋﺰﯾﺰﯼ ﺻﺎﺋﺐ
ﺁﺷﻨﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺷﻮﺩ ﻣﻌﻨﯽ ﺑﯿﮕﺎﻧﻪ ﻣﺎ

Signature
     
صفحه  صفحه 57 از 718:  « پیشین  1  ...  56  57  58  ...  717  718  پسین » 
شعر و ادبیات انجمن لوتی / شعر و ادبیات / Saib Tabrizi | صائب تبریزی بالا
این تاپیک بسته شده. شما نمیتوانید چیزی در اینجا ارسال نمائید.



 
Report Abuse  |  News  |  Rules  |  How To  |  FAQ  |  Moderator List  |  Sexy Pictures Archive  |  Adult Forums  |  Advertise on Looti

Copyright © 2009-2019 Looti.net. Looti.net Forum is not responsible for the content of external sites