شعر و ادبیات

Saib Tabrizi | صائب تبریزی


صفحه  صفحه 60 از 718:  « پیشین  1  ...  59  60  61  ...  717  718  پسین »
 زن
#591   Posted: 6 Jun 2014 22:12


 2 Star

ارسالها: 2333
غزل شماره ۵۸۷
ﺑﻪ ﺷﺎﻫﺮﺍﻩ ﺗﻮﮐﻞ ﺑﻮﺩ ﺳﻔﺮ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﯾﮑﯽ ﺍﺳﺖ ﺗﻮﺷﻪ ﻭ ﺯﻧﺎﺭ ﺑﺮ ﮐﻤﺮ ﻣﺎ ﺭﺍ


ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺯ ﺳﺮ ﺁﺏ ﻫﺮ ﮐﺠﺎ ﻫﺴﺘﯿﻢ
ﻏﻢ ﮐﻨﺎﺭ ﻭ ﻣﯿﺎﻥ ﻧﯿﺴﺖ ﭼﻮﻥ ﮔﻬﺮ ﻣﺎ ﺭﺍ


ﺑﻪ ﺧﻮﺵ ﻋﻨﺎﻧﯽ ﻣﺎ ﮔﻮﻫﺮﯼ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺑﺤﺮ
ﺗﻮﺍﻥ ﺯ ﺧﻮﯾﺶ ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺑﻪ ﯾﮏ ﻧﻈﺮ ﻣﺎ ﺭﺍ


ﺷﮑﺴﺖ ﺳﻨﮓ ﺭﻩ ﻣﺎ ﮐﺠﺎ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺷﺪ؟
ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻮ ﻣﻮﺝ ﺯ ﺩﺭﯾﺎﺳﺖ ﺑﺎﻝ ﻭ ﭘﺮ ﻣﺎ ﺭﺍ


ﭼﻮ ﺗﺨﻢ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﮐﺰ ﺍﺑﺮ ﺗﺎﺯﻩ ﺷﺪ ﺩﺍﻏﺶ
ﺯ ﺑﺎﺩﻩ ﺷﺪ ﻏﻢ ﻭ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﺎ ﺭﺍ


ﺣﺮﯾﻒ ﺑﺎﺩﻩ ﺁﻥ ﭼﺸﻢ ﻫﺎﯼ ﻣﺨﻤﻮﺭﯾﻢ
ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﺑﻪ ﻗﺪﺡ ﺳﺎﺧﺖ ﺑﯽ ﺧﺒﺮ ﻣﺎ ﺭﺍ


ﭼﻨﺎﻥ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺧﻮﯾﺸﺘﻦ ﻓﺮﻭ ﺭﻓﺘﯿﻢ
ﮐﻪ ﺧﺸﮏ ﺷﺪ ﭼﻮ ﺳﺒﻮ ﺩﺳﺖ ﺯﯾﺮ ﺳﺮ ﻣﺎ ﺭﺍ


ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺳﯿﻨﻪ ﻣﺎ ﻫﻤﭽﻮ ﺗﯿﻎ ﺟﻮﻫﺮﺩﺍﺭ
ﺯ ﺑﺲ ﮐﻪ ﺁﻩ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺟﮕﺮ ﻣﺎ ﺭﺍ


ﭼﻪ ﺷﮑﺮﻫﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﺎﺭﺯﺍﺭ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻧﯿﺴﺖ
ﺑﻪ ﻏﯿﺮ ﻋﺸﻖ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﯼ ﺩﮔﺮ ﻣﺎ ﺭﺍ


ﺑﻪ ﻫﺮ ﺯﻣﯿﻦ ﻧﻔﺸﺎﻧﯿﻢ ﺗﺨﻢ ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺋﺐ
ﻧﻈﺮ ﺑﻪ ﺳﻮﺧﺘﮕﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﭼﻮﻥ ﺷﺮﺭ ﻣﺎ ﺭﺍ
Signature
 
     
  
 زن
#592   Posted: 6 Jun 2014 22:15


 2 Star

ارسالها: 2333
غزل شماره ۵۸۸
ﻧﺪﺍﺩ ﻋﺸﻖ ﮔﺮﯾﺒﺎﻥ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﮐﺲ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺖ ﺍﯾﻦ ﻣﯽ ﭘﺮ ﺯﻭﺭ، ﭼﻮﻥ ﻋﺴﺲ ﻣﺎ ﺭﺍ


ﺍﮔﺮ ﭼﻪ ﺳﮓ ﺑﻪ ﻣﺮﺱ ﻣﯽ ﮐﺸﻨﺪ ﺻﯿﺎﺩﺍﻥ
ﮐﺸﯿﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺳﮓ ﻧﻔﺲ ﺩﺭ ﻣﺮﺱ ﻣﺎ ﺭﺍ


ﺗﻤﺎﻡ ﺭﻭﺯ ﺍﺯﺍﻥ ﻫﻤﭽﻮ ﺷﻤﻊ، ﺧﺎﻣﻮﺷﯿﻢ
ﮐﻪ ﺧﺮﺝ ﺁﻩ ﺳﺤﺮ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﻧﻔﺲ ﻣﺎ ﺭﺍ


ﻓﻐﺎﻥ ﮐﻪ ﻣﻨﺰﻝ ﺩﻭﺭ ﻭ ﺩﺭﺍﺯ ﻭﺍﺩﯼ ﻋﺸﻖ
ﻧﮑﺮﺩ ﺩﻝ ﺗﻬﯽ ﺍﺯ ﻧﺎﻟﻪ ﭼﻮﻥ ﺟﺮﺱ ﻣﺎ ﺭﺍ


ﺧﺮﺍﺏ ﺣﺎﻟﯽ ﻣﺎ ﻟﺸﮑﺮﯼ ﻧﻤﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺲ ﺍﺳﺖ ﺁﻣﺪﻥ ﻭ ﺭﻓﺘﻦ ﻧﻔﺲ ﻣﺎ ﺭﺍ


ﺗﺮﺍ ﮐﻪ ﭘﺎﯼ ﮔﻠﯽ ﻫﺴﺖ، ﻣﯽ ﺑﻪ ﺳﺎﻏﺮ ﮐﻦ
ﮐﻪ ﺯﻫﺪ ﺧﺸﮏ ﮐﺸﯿﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﻗﻔﺲ ﻣﺎ ﺭﺍ


ﺑﻪ ﮔﺮﺩ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﺎ ﺁﺭﺯﻭ ﻧﻤﯽ ﮔﺮﺩﯾﺪ
ﻟﺐ ﺗﻮ ﺭﯾﺨﺖ ﺑﻪ ﺩﻝ ﺭﻧﮓ ﺻﺪ ﻫﻮﺱ ﻣﺎ ﺭﺍ


ﺍﮔﺮ ﭼﻪ ﺩﺭ ﻗﻔﺲ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﯾﻢ ﺍﺯ ﮔﻠﺰﺍﺭ
ﺯ ﮔﻞ ﻧﻤﯽ ﮔﺴﻠﺪ ﺭﺷﺘﻪ ﻧﻔﺲ ﻣﺎ ﺭﺍ


ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺑﺎﻝ ﻭ ﭘﺮﺍﻧﯿﻢ، ﺟﺎﯼ ﺁﻥ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﻏﺒﺎﻥ ﮐﻨﺪ ﺍﺯ ﭼﻮﺏ ﮔﻞ ﻗﻔﺲ ﻣﺎ ﺭﺍ


ﻏﺮﯾﺐ ﮔﺸﺖ ﭼﻨﺎﻥ ﻓﮑﺮﻫﺎﯼ ﻣﺎ ﺻﺎﺋﺐ
ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ ﭼﺸﻢ ﺑﻪ ﺗﺤﺴﯿﻦ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻣﺎ ﺭﺍ
Signature
 
     
  
 زن
#593   Posted: 6 Jun 2014 22:18


 2 Star

ارسالها: 2333
غزل شماره ۵۸۹
ﻣﺒﯿﻦ ﺯ ﻣﻮﺝ ﺗﻬﯿﺪﺳﺖ ﺧﻮﺍﺭ ﺩﺭﯾﺎ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺭﻭﯼ ﮐﺎﺭ ﺑﻮﺩ ﭘﺸﺖ ﮐﺎﺭ ﺩﺭﯾﺎ ﺭﺍ


ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺗﺎ ﻧﺸﻮﯼ ﭼﻮﻥ ﺣﺒﺎﺏ ﻫﯿﻬﺎﺕ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻮ ﻣﻮﺝ ﮐﺸﯽ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺩﺭﯾﺎ ﺭﺍ


ﺯ ﮐﻮﻩ ﺻﺒﺮ ﻓﺰﻭﻥ ﮔﺸﺖ ﺑﯽ ﻗﺮﺍﺭﯼ
ﺩﻝ ﮐﻒ ﺳﺒﮏ ﻧﮑﻨﺪ ﺑﺮﺩﺑﺎﺭ ﺩﺭﯾﺎ ﺭﺍ


ﺑﻪ ﻋﺠﺰ ﺣﻤﻞ ﻣﮑﻦ ﮐﺰ ﺑﺰﺭﮔﻮﺍﺭﯾﻬﺎﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺳﻔﯿﻨﻪ ﮐﺸﺪ ﺯﯾﺮ ﺑﺎﺭ ﺩﺭﯾﺎ ﺭﺍ


ﻧﮑﺮﺩ ﺗﻠﺨﯽ ﻏﻢ ﺭﺍ ﻋﻼﺝ، ﺑﺎﺩﻩ ﻟﻌﻞ
ﻧﺴﺎﺧﺖ ﺁﺏ ﮔﻬﺮ ﺧﻮﺷﮕﻮﺍﺭ ﺩﺭﯾﺎ ﺭﺍ


ﻏﺮﺽ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﻓﯿﺾ ﺍﺳﺖ، ﻭﺭﻧﻪ ﺩﺭ ﺍﯾﺠﺎﺩ
ﺣﺒﺎﺏ ﻭ ﻣﻮﺝ ﻧﯿﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﮐﺎﺭ ﺩﺭﯾﺎ ﺭﺍ


ﻧﻤﯽ ﺷﻮﺩ ﻧﻔﺲ ﭘﺎﮎ ﮔﻮﻫﺮﺍﻥ ﺑﺎﻃﻞ
ﺑﺨﺎﺭ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺍﺑﺮ ﺑﻬﺎﺭ ﺩﺭﯾﺎ ﺭﺍ


ﮔﺮﺍﻥ ﺭﮐﺎﺑﯽ ﮐﺸﺘﯽ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﮐﺮﺩ
ﻋﻼﺝ ﺭﻋﺸﻪ ﺑﯽ ﺍﺧﺘﯿﺎﺭ ﺩﺭﯾﺎ ﺭﺍ


ﺯ ﺑﯽ ﻗﺮﺍﺭﯼ ﻋﺎﺷﻖ ﺧﺒﺮ ﺩﻫﺪ ﺻﺎﺋﺐ
ﺑﻪ ﺳﺮ ﺯﺩﻥ ﮐﻒ ﺑﯽ ﺍﺧﺘﯿﺎﺭ ﺩﺭﯾﺎ ﺭﺍ
Signature
 
     
  
 زن
#594   Posted: 6 Jun 2014 22:20


 2 Star

ارسالها: 2333
غزل شماره ۵۹۰
ﻣﺒﺮ ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺑﻪ ﮐﺎﺭ ﻃﺎﻋﺖ ﺭﺍ
ﮔﺮﺍﻥ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﮑﻦ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺭﺍ


ﻗﺒﻮﻝ ﺧﻠﻖ ﺣﺠﺎﺏ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﻗﺒﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﻧﻬﻔﺘﻪ ﺩﺍﺭ ﺑﻪ ﻣﺠﻤﻊ ﺯ ﺧﻠﻖ، ﻃﺎﻋﺖ ﺭﺍ


ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﯼ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺳﻤﯿﻊ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﯽ
ﻣﮑﻦ ﺑﻠﻨﺪ ﺑﺮﺍﯼ ﺧﺪﺍ ﺗﻼﻭﺕ ﺭﺍ !


ﺑﻪ ﻣﯿﻬﻤﺎﻧﯽ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﺮﻭ، ﻭﮔﺮ ﺑﺮﻭﯼ
ﮐﻢ ﺍﺯ ﻓﻀﯿﻠﺖ ﻃﺎﻋﺖ ﻣﺪﺍﻥ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺭﺍ


ﺑﺸﻮﯼ ﺩﺳﺖ ﺯ ﻭﺭﺩ ﻭ ﻧﻤﺎﺯ، ﻭﻗﺖ ﻃﻌﺎﻡ
ﺯ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻣﮑﻦ ﺧﻮﻥ ﺑﻪ ﺩﻝ ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺭﺍ


ﭼﻪ ﻻﺯﻡ ﺍﺳﺖ ﮐﻨﯽ ﺧﺘﻢ، ﻣﯿﻬﻤﺎﻧﯽ ﺭﺍ؟
ﺑﻪ ﻣﺠﻤﻌﯽ ﮐﻪ ﺭﻭﯼ، ﺧﺘﻢ ﮐﻦ ﺗﻼﻭﺕ ﺭﺍ


ﻣﮕﯿﺮ ﺍﺯ ﺩﻫﻦ ﺧﻠﻖ، ﺣﺮﻑ ﺭﺍ ﺯﻧﻬﺎﺭ
ﺑﻪ ﺁﺳﯿﺎ ﭼﻮ ﺷﺪﯼ ﭘﺎﺱ ﺩﺍﺭ ﻧﻮﺑﺖ ﺭﺍ


ﺯ ﺧﻠﻖ ﺧﻮﺵ، ﺷﮑﺮ ﻭ ﺷﯿﺮ ﺑﺎﺵ ﺑﺎ ﺍﺣﺒﺎﺏ
ﺯ ﺭﻭﯼ ﺗﺮﺵ ﻣﮑﻦ ﺗﻠﺦ، ﮐﺎﻡ ﺍﻟﻔﺖ ﺭﺍ


ﻣﺸﻮ ﭼﻮ ﺑﯽ ﺧﺒﺮﺍﻥ ﺍﺯ ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ ﻏﺎﻓﻞ
ﻣﮑﻦ ﺑﻪ ﺧﻠﻮﺗﯿﺎﻥ ﺟﻤﻊ، ﺍﻫﻞ ﺻﺤﺒﺖ ﺭﺍ


ﺿﯿﺎﻓﺘﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺗﻮﺍﻧﮕﺮﺍﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺷﮑﻨﺠﻪ ﺍﯼ ﺍﺳﺖ ﻓﻘﯿﺮﺍﻥ ﺑﯽ ﺑﻀﺎﻋﺖ ﺭﺍ


ﺩﺭﯾﻦ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﻋﻘﯿﻢ ﺍﺳﺖ ﺟﻤﻠﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﻫﺎ
ﮐﻨﺎﺭﻩ ﮔﯿﺮ ﻭ ﻏﻨﯿﻤﺖ ﺷﻤﺎﺭ ﻋﺰﻟﺖ ﺭﺍ


ﺍﮔﺮ ﻗﺪﻡ ﻧﺘﻮﺍﻧﯽ ﺯ ﺑﺰﻡ ﺧﻠﻖ ﮐﺸﯿﺪ
ﺑﻪ ﮔﻮﺵ ﺟﺎﻥ ﺑﺸﻨﻮ ﺻﺎﺋﺐ ﺍﯾﻦ ﻧﺼﯿﺤﺖ ﺭﺍ
Signature
 
     
  
 زن
#595   Posted: 6 Jun 2014 22:22


 2 Star

ارسالها: 2333
غزل شماره ۵۹۱
ﭼﻪ ﺣﺎﺟﺖ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﺧﻮﺍﺏ ﻏﻔﻠﺖ ﺭﺍ؟
ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺯﺍﺩ ﺑﻮﺩ ﺧﻮﺍﺏ، ﺑﯽ ﺑﺼﯿﺮﺕ ﺭﺍ


ﺑﺲ ﺍﺳﺖ ﺧﻮﺍﺏ ﮔﺮﺍﻥ ﭼﺸﻢ ﺑﯽ ﺑﺼﯿﺮﺕ ﺭﺍ
ﻣﮑﻦ ﺯ ﺑﺴﺘﺮ ﻣﺨﻤﻞ ﺩﻭ ﺧﻮﺍﺑﻪ ﻏﻔﻠﺖ ﺭﺍ


ﻣﺪﻩ ﺑﻪ ﺧﻠﻮﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍﻩ، ﺍﻫﻞ ﺻﺤﺒﺖ ﺭﺍ
ﻣﺴﺎﺯ ﺣﻠﻘﻪ ﮐﺜﺮﺕ ﮐﻤﻨﺪ ﻭﺣﺪﺕ ﺭﺍ


ﺯ ﺧﺸﺖ، ﺑﺎﻟﺶ ﻭ ﺍﺯ ﺧﺎﮎ ﺗﯿﺮﻩ ﺑﺴﺘﺮ ﮐﻦ
ﻣﮑﻦ ﺯ ﺑﺴﺘﺮ ﻣﺨﻤﻞ ﺩﻭ ﺧﻮﺍﺑﻪ ﻏﻔﻠﺖ ﺭﺍ


ﺑﻪ ﺁﺷﻨﺎﯾﯽ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﺮﻭ ﺯ ﺭﺍﻩ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ
ﺑﻪ ﻏﯿﺮ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺩﻝ ﺩﺍﻧﻪ ﺩﺍﻡ ﺻﺤﺒﺖ ﺭﺍ


ﺯ ﻫﻤﺮﻫﺎﻥ ﻣﻮﺍﻓﻖ ﺟﺪﺍ ﻣﺸﻮ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﻣﮑﻦ ﺩﻭ ﺁﺗﺸﻪ ﺯﻧﻬﺎﺭ ﺩﺍﻍ ﻏﺮﺑﺖ ﺭﺍ


ﮐﺴﯽ ﺯ ﭼﻬﺮﻩ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﭼﺸﻢ ﺁﺏ ﺩﻫﺪ
ﮐﻪ ﺗﻮﺗﯿﺎﯼ ﻧﻈﺮ ﺳﺎﺧﺖ ﮔﺮﺩ ﮐﻠﻔﺖ ﺭﺍ


ﺯ ﮐﺎﻫﻠﯽ ﺭﻩ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺩﻭﺭ ﻣﯽ ﮔﺮﺩﺩ
ﺑﻪ ﺧﻠﻮﺕ ﻟﺤﺪ ﺍﻧﺪﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﺭﺍﺣﺖ ﺭﺍ
Signature
 
     
  
 زن
#596   Posted: 6 Jun 2014 22:28


 2 Star

ارسالها: 2333
غزل شماره ۵۹۲
ﻣﺪﻩ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻭ ﺩﻝ ﺧﻮﯾﺶ ﺭﺍﻩ، ﻏﻔﻠﺖ ﺭﺍ
ﺑﻪ ﺧﻠﻮﺕ ﻟﺤﺪﺍﻧﺪﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﺭﺍﺣﺖ ﺭﺍ


ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺭ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺩﻋﺎﯼ ﻣﻈﻠﻮﻣﺎﻥ
ﻋﻨﺎﻥ ﺗﻮﺳﻦ ﭼﺎﺑﮏ ﺧﺮﺍﻡ ﺩﻭﻟﺖ ﺭﺍ


ﭼﻮ ﻃﻮﻕ ﻓﺎﺧﺘﻪ ﺟﻮﯾﺎﯼ ﺳﺮﻭ ﻗﺪﯼ ﺑﺎﺵ
ﺑﻪ ﻫﺮ ﺷﮑﺎﺭ ﻣﯿﻔﮑﻦ ﮐﻤﻨﺪ ﻭﺣﺪﺕ ﺭﺍ


ﮐﻤﻨﺪ ﻭﺣﺸﯽ ﺭﻡ ﮐﺮﺩﻩ، ﺑﺴﺘﻦ ﭼﺸﻢ ﺍﺳﺖ
ﺗﻐﺎﻓﻞ ﺍﺳﺖ ﻋﻼﺝ ﺁﻥ ﺭﻣﯿﺪﻩ ﺍﻟﻔﺖ ﺭﺍ


ﺑﻪ ﮔﻨﺞ ﻫﺎﯼ ﮔﻬﺮ ﺳﺮﻓﺮﻭ ﻧﻤﯽ ﺁﺭﺩ
ﮐﯽ ﮐﻪ ﯾﺎﻓﺖ ﺳﺮ ﺭﺷﺘﻪ ﻗﻨﺎﻋﺖ ﺭﺍ


ﺟﻨﻮﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺎ ﺍﺯ ﺑﻬﺎﺭ ﻣﺴﺘﻐﻨﯽ ﺍﺳﺖ
ﭼﻪ ﺣﺎﺟﺖ ﺍﺳﺖ ﻧﻤﮏ، ﺷﻮﺭﺵ ﻗﯿﺎﻣﺖ ﺭﺍ؟


ﺯ ﺩﺳﺖ ﺑﺴﺘﻪ ﮔﺮﻩ ﻭﺍ ﻧﻤﯽ ﺷﻮﺩ ﺻﺎﺋﺐ
ﻣﮑﻦ ﺩﺭﺍﺯ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺳﻔﻠﻪ، ﺩﺳﺖ ﺣﺎﺟﺖ ﺭﺍ
Signature
 
     
  
 زن
#597   Posted: 6 Jun 2014 22:30


 2 Star

ارسالها: 2333
غزل شماره ۵۹۳
ﭼﻨﯿﻦ ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﮐﺸﯿﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺯﯾﺮ ﺑﻨﺪ ﺗﺮﺍ
ﻋﺠﺐ ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﺭﻫﺎﻧﺪ ﺍﺯﯾﻦ ﮐﻤﻨﺪ ﺗﺮﺍ


ﻣﺒﺎﺵ ﺑﯽ ﺩﻝ ﻧﺎﻻﻥ ﮐﻪ ﺁﺗﺸﯿﻦ ﺭﻭﯾﺎﻥ
ﺯ ﺩﺳﺖ ﻫﻢ ﺑﺮﺑﺎﯾﻨﺪ ﭼﻮﻥ ﺳﭙﻨﺪ ﺗﺮﺍ


ﻋﻨﺎﻥ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﻓﺮﻭﻣﺎﯾﮕﺎﻥ ﻣﺪﻩ ﺯﻧﻬﺎﺭ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺼﺎﻟﺢ ﺧﻮﺩ ﺧﺮﺝ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﺗﺮﺍ


ﺟﺰ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﻃﻌﻤﻪ ﺷﻬﺒﺎﺯ ﺷﺪ ﺩﻟﺖ ﭼﻮﻥ ﮐﺒﮏ
ﭼﻪ ﮔﻞ ﺷﮑﻔﺖ ﺍﺯﯾﻦ ﺧﻨﺪﻩ ﺑﻠﻨﺪ ﺗﺮﺍ؟


ﻣﺨﻮﺭ ﻓﺮﯾﺐ ﺷﮑﺮﺧﻨﺪ ﺻﺒﺢ ﭼﻮﻥ ﻃﻔﻼﻥ
ﮐﻪ ﭼﺮﺥ ﺯﻫﺮ ﺩﻫﺪ ﺩﺭ ﻟﺒﺎﺱ ﻗﻨﺪ ﺗﺮﺍ


ﺯ ﺍﻫﻞ ﺩﺭﺩ ﺗﺮﺍ ﻋﻘﻞ ﭼﻮﻥ ﮐﻨﺪ ﺻﺎﺋﺐ؟
ﻧﮑﺮﺩ ﺗﺮﺑﯿﺖ ﻋﺸﻖ ﺩﺭﺩﻣﻨﺪ ﺗﺮﺍ
Signature
 
     
  
 زن
#598   Posted: 6 Jun 2014 22:32


 2 Star

ارسالها: 2333
غزل شماره ۵۹۴
ﺯ ﺩﻭﺯﺥ ﺍﺳﺖ ﭼﻪ ﭘﺮﻭﺍ ﻧﯿﺎﺯﻣﻨﺪ ﺗﺮﺍ؟
ﮐﻪ ﺳﺎﺧﺖ ﺷﻌﻠﻪ ﺳﻮﯾﺪﺍﯼ ﺩﻝ ﺳﭙﻨﺪ ﺗﺮﺍ


ﻣﮕﺮ ﺯ ﺧﺎﮎ ﺷﻬﯿﺪﺍﻥ ﻋﺸﻖ ﻣﯽ ﺁﯾﯽ؟
ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﺎﯼ ﻧﮕﺎﺭﯾﻦ ﺑﻮﺩ ﺳﻤﻨﺪ ﺗﺮﺍ


ﺳﭙﻬﺮ ﺳﺒﺰﻩ ﺧﻮﺍﺑﯿﺪﻩ ﺍﯼ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﻗﺪﻣﺶ
ﺑﻪ ﻋﻤﺮ ﺧﻀﺮ ﭼﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﻗﺪ ﺑﻠﻨﺪ ﺗﺮﺍ؟


ﺗﺒﺴﻢ ﺗﻮ ﺩﻝ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﻣﯽ ﺑﺮﺩ ﭼﻮﻥ ﺻﺒﺢ
ﭼﻪ ﺣﺎﺟﺖ ﺍﺳﺖ ﻣﮑﺮﺭ ﮐﻨﻨﺪ ﻗﻨﺪ ﺗﺮﺍ؟


ﺑﻪ ﺑﯽ ﻗﺮﺍﺭ ﺗﻮ ﺩﻭﺯﺥ ﭼﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﮐﺮﺩ؟
ﮐﻪ ﺁﺗﺶ ﺍﺳﺖ ﺑﻬﺎﺭ ﻃﺮﺏ ﺳﭙﻨﺪ ﺗﺮﺍ


ﭼﻮ ﺁﻣﺪﯼ ﺑﻪ ﺷﮑﺎﺭ ﻣﻦ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺑﻨﺸﯿﻦ
ﮐﻪ ﻃﻮﻕ ﮔﺮﺩﻥ ﺍﯾﻤﺎﻥ ﮐﻨﻢ ﮐﻤﻨﺪ ﺗﺮﺍ


ﺷﮑﺎﺭ ﻻﻏﺮ ﻣﺎ ﻧﯿﺴﺖ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺴﺨﯿﺮ
ﻭﮔﺮﻧﻪ ﺭﺗﺒﻪ ﺁﺯﺍﺩﮔﯽ ﺍﺳﺖ ﺑﻨﺪ ﺗﺮﺍ


ﺍﮔﺮ ﭼﻪ ﺗﻨﮓ ﺷﮑﺮ ﺷﺪ ﺟﻬﺎﻥ ﺯ ﮔﻔﺘﺎﺭﺵ
ﻧﺪﯾﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﺴﯽ ﻟﻌﻞ ﻧﻮﺷﺨﻨﺪ ﺗﺮﺍ
Signature
 
     
  
 زن
#599   Posted: 6 Jun 2014 22:34


 2 Star

ارسالها: 2333
غزل شماره ۵۹۵
ﺑﻪ ﺻﯿﺪ ﺷﯿﺮ ﻧﺮ ﺍﯼ ﺑﯽ ﺟﮕﺮ ﭼﻪ ﮐﺎﺭ ﺗﺮﺍ؟
ﺷﮑﺎﺭ ﺍﻭ ﻧﺸﺪﻥ ﺑﺲ ﺑﻮﺩ ﺷﮑﺎﺭ ﺗﺮﺍ


ﺗﻮ ﺗﺎ ﮐﻨﺎﺭﻩ ﻧﮕﯿﺮﯼ ﺯ ﺧﻮﯾﺶ ﻫﯿﻬﺎﺕ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﮐﺸﺪ ﺑﺤﺮ ﺑﯽ ﮐﻨﺎﺭ ﺗﺮﺍ


ﺑﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﺩﺍﻣﺎﻥ ﺑﯽ ﺧﻮﺩﯼ ﺁﻭﯾﺰ
ﺍﮔﺮ ﺍﻣﯿﺪ ﺭﻫﺎﯾﯽ ﺍﺳﺖ ﺯﯾﻦ ﺣﺼﺎﺭ ﺗﺮﺍ


ﻋﺠﺐ ﮐﻪ ﺷﻮﺭ ﻗﯿﺎﻣﺖ ﺗﺮﺍ ﮐﻨﺪ ﺑﯿﺪﺍﺭ
ﮐﻪ ﺧﻮﻥ ﺑﻪ ﺟﻮﺵ ﻧﯿﺎﻭﺭﺩ ﻧﻮﺑﻬﺎﺭ ﺗﺮﺍ


ﺯ ﺻﺒﺢ ﺣﺸﺮ ﮔﺮﯾﺒﺎﻥ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺷﺪ ﭼﺎﮎ
ﻧﺸﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺷﻮﺩ ﭼﺸﻢ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺗﺮﺍ


ﭼﻪ ﻣﯽ ﺩﻭﯼ ﭘﯽ ﺍﯾﻦ ﺳﺎﯾﻪ ﻫﺎﯼ ﭘﺎ ﺑﻪ ﺭﮐﺎﺏ؟
ﺑﺲ ﺍﺳﺖ ﺳﺎﯾﻪ ﺁﻥ ﺳﺮﻭ ﭘﺎﯾﺪﺍﺭ ﺗﺮﺍ


ﻣﺸﻮ ﺑﻪ ﺳﻨﮕﺪﻟﯽ ﻫﺎﯼ ﺧﻮﯾﺸﺘﻦ ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﮐﻪ ﺗﺮﮐﺘﺎﺯ ﺣﻮﺍﺩﺙ ﮐﻨﺪ ﻏﺒﺎﺭ ﺗﺮﺍ


ﻗﺪﻡ ﺑﺮﻭﻥ ﻣﻨﻪ ﺍﺯ ﺣﺪ ﻻﻏﺮﯼ ﺯﻧﻬﺎﺭ
ﮐﻪ ﻣﯽ ﮐﺸﺪ ﻓﻠﮏ ﺳﻔﻠﻪ ﺯﯾﺮ ﺑﺎﺭ ﺗﺮﺍ


ﺑﻪ ﻫﻮﺵ ﺑﺎﺵ ﮐﻪ ﺗﻤﻬﯿﺪ ﺑﯽ ﺳﺮﺍﻧﺠﺎﻣﯽ ﺍﺳﺖ
ﺍﮔﺮ ﻣﺴﺎﻋﺪﺗﯽ ﮐﺮﺩ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﺗﺮﺍ


ﭼﻮ ﺩﺍﻍ ﻻﻟﻪ ﺑﻪ ﻏﯿﺮ ﺍﺯ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺳﻮﺧﺘﮕﯽ
ﭼﻪ ﮔﻞ ﺷﮑﻔﺖ ﺩﺭﯾﻦ ﻣﻮﺳﻢ ﺑﻬﺎﺭ ﺗﺮﺍ؟


ﻋﺠﺐ ﮐﻪ ﮔﺮﺩ ﺗﻮ ﺑﺮﺧﯿﺰﺩ ﺍﺯ ﺯﻣﯿﻦ ﺻﺎﺋﺐ
ﭼﻨﯿﻦ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺏ ﮔﺮﺍﻥ ﮐﺮﺩﻩ ﺳﻨﮕﺴﺎﺭ ﺗﺮﺍ
Signature
 
     
  
 زن
#600   Posted: 6 Jun 2014 22:38


 2 Star

ارسالها: 2333
غزل شماره ۵۹۶
ﺍﮔﺮ ﺑﻪ ﺑﻨﺪﮔﯽ ﺍﺭﺷﺎﺩ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ ﺗﺮﺍ
ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺍﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﺯﺍﺩ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ ﺗﺮﺍ


ﺗﻮ ﺑﺎ ﺷﮑﺴﺘﮕﯽ ﭘﺎ ﻗﺪﻡ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﮔﺬﺍﺭ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺟﺎﺫﺑﻪ ﺍﻣﺪﺍﺩ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ ﺗﺮﺍ


ﺑﻪ ﺩﺍﻣﻨﯽ ﮐﻪ ﺩﺭﯾﻦ ﺭﺍﻩ ﺑﺮ ﮐﻤﺮ ﺑﻨﺪﯼ
ﻏﻨﯽ ﺯ ﺭﺍﺣﻠﻪ ﻭ ﺯﺍﺩ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ ﺗﺮﺍ


ﺑﺸﻮ ﺑﻪ ﺧﻮﻥ ﺯ ﺩﻝ ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﺭﻫﺎﯾﯽ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﮔﺮ ﻋﺪﻡ ﺷﻮﯼ، ﺍﯾﺠﺎﺩ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ ﺗﺮﺍ


ﺩﺭﯾﻦ ﻣﺤﯿﻂ، ﭼﻮ ﻗﺼﺮ ﺣﺒﺎﺏ ﺍﮔﺮ ﺻﺪ ﺑﺎﺭ
ﺧﺮﺍﺏ ﻣﯽ ﺷﻮﯼ، ﺁﺑﺎﺩ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ ﺗﺮﺍ


ﺑﻪ ﺗﯿﻎ ﻏﻤﺰﻩ ﺩﻟﺖ ﺭﺍ ﮐﻨﯿﻢ ﺍﮔﺮ ﺻﺪ ﭼﺎﮎ
ﺑﻪ ﺯﻟﻒ، ﺷﺎﻧﻪ ﺷﻤﺸﺎﺩ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ ﺗﺮﺍ


ﺗﺮﺍ ﺑﻪ ﺟﻨﺖ ﺩﺭﺑﺴﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﯾﻢ ﺩﻟﯿﻞ
ﺍﮔﺮ ﺑﻪ ﺧﺎﻣﺸﯽ ﺍﺭﺷﺎﺩ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ ﺗﺮﺍ


ﺯ ﺷﮑﺮ ﻭ ﺷﮑﻮﻩ ﻣﺰﻥ ﺩﻡ ﺗﻮ ﭼﻮﻥ ﺗﻨﮏ ﻇﺮﻓﺎﻥ
ﺍﮔﺮ ﻏﻤﯿﻦ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺷﺎﺩ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ ﺗﺮﺍ


ﺯ ﻣﺮﮒ ﺗﻠﺦ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺑﺪﮔﻤﺎﻥ ﻣﺸﻮ ﺯﻧﻬﺎﺭ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻃﻠﺴﻢ ﻏﻢ ﺁﺯﺍﺩ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ ﺗﺮﺍ


ﻓﺮﺍﻣﺸﯽ ﺯ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﯽ ﺗﻮ ﻣﯽ ﺧﯿﺰﺩ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮ ﯾﺎﺩ ﮐﻨﯽ، ﯾﺎﺩ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ ﺗﺮﺍ


ﺍﮔﺮ ﺗﻮ ﭼﺸﻢ ﺑﭙﻮﺷﯽ ﺯ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻣﺠﺎﺯ
ﻏﻨﯽ ﺯ ﺣﺴﻦ ﺧﺪﺍﺩﺍﺩ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ ﺗﺮﺍ


ﺍﮔﺮ ﺯ ﮐﻮﻩ ﻏﻢ ﻣﺎ ﮔﺮﺍﻥ ﻧﺴﺎﺯﯼ ﺭﻭﯼ
ﺯ ﺧﺮﻣﯽ ﻓﺮﺡ ﺁﺑﺎﺩ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ ﺗﺮﺍ


ﭼﻮ ﻣﺎﻫﯿﺎﻥ ﻣﺸﻮ ﺍﺯ ﯾﺎﺩ ﮐﺮﺩ ﻣﺎ ﻏﺎﻓﻞ
ﻭﮔﺮﻧﻪ ﺭﻭﺯﯼ ﺻﯿﺎﺩ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ ﺗﺮﺍ


ﺍﮔﺮ ﺗﻮ ﺑﺮﮒ ﻋﻼﯾﻖ ﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﯿﻔﺸﺎﻧﯽ
ﺑﻬﺎﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﯾﺠﺎﺩ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ ﺗﺮﺍ


ﻧﻮﺍﺯﺷﯽ ﺍﺳﺖ ﺯﺑﺎﻥ ﺭﺍ، ﻧﻪ ﺍﺯ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﯽ ﺍﺳﺖ
ﺍﮔﺮ ﮔﻬﯽ ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﯾﺎﺩ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ ﺗﺮﺍ


ﻧﺪﯾﺪﻩ ﺍﯾﻢ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻟﻄﻒ ﺁﺩﻣﯽ، ﭼﻪ ﻋﺠﺐ
ﺍﮔﺮ ﻏﻠﻂ ﺑﻪ ﭘﺮﯾﺰﺍﺩ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ ﺗﺮﺍ


ﻣﺴﺎﺯ ﺭﻭ ﺗﺮﺵ ﺍﺯ ﮔﻮﺷﻤﺎﻝ ﻣﺎ ﺻﺎﺋﺐ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺗﺮﺑﯿﺖ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ ﺗﺮﺍ
Signature
 
     
  
صفحه  صفحه 60 از 718:  « پیشین  1  ...  59  60  61  ...  717  718  پسین » 
شعر و ادبیات

Saib Tabrizi | صائب تبریزی


این تاپیک بسته شده. شما نمیتوانید چیزی در اینجا ارسال نمائید.

 

 
Report Abuse (گزارش)  |  News  |  Rules  |  How To  |  FAQ  |  Moderator List  |  Sexy Pictures Archive  |  Adult Forums  |  Advertise on Looti
↑ بالا
Copyright © 2009-2020 Looti.net. Looti.net Forum is not responsible for the content of external sites