خانه | ثبت نام | نظرسنجی | جستجو | موقعیت | قوانین   چت روم
شعر و ادبیات انجمن لوتی / شعر و ادبیات /

Saib Tabrizi | صائب تبریزی


صفحه  صفحه 61 از 718:  « پیشین  1  ...  60  61  62  ...  717  718  پسین »
paridarya461 زن #601 | Posted: 6 Jun 2014 23:46
کاربر

 
غزل شماره ۵۹۷
ﺧﻤﺎﺭ ﻣﯽ ﻧﮑﻨﺪ ﺯﺭﺩ ﺍﺭﻏﻮﺍﻥ ﺗﺮﺍ
ﺧﺰﺍﻥ ﻧﺴﯿﻢ ﺑﻬﺎﺭﺳﺖ ﮔﻠﺴﺘﺎﻥ ﺗﺮﺍ


ﺯ ﻧﻮﺷﺨﻨﺪ ﺗﻮ ﺩﻟﻬﺎ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺗﻨﮓ ﺷﮑﺮ
ﻧﺪﯾﺪﻩ ﮔﺮ ﭼﻪ ﺯ ﺗﻨﮕﯽ ﮐﺴﯽ ﺩﻫﺎﻥ ﺗﺮﺍ


ﭼﻪ ﺣﺎﺟﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﻤﺸﯿﺮ ﺑﺮ ﮐﻤﺮ ﺑﻨﺪﯼ؟
ﮐﻪ ﭘﯿﭻ ﻭ ﺗﺎﺏ ﺑﻮﺩ ﺗﯿﻎ ﮐﺞ ﻣﯿﺎﻥ ﺗﺮﺍ


ﺯ ﺧﺎﮐﺒﻮﺱ ﺗﻮ ﻣﻦ ﺳﺮﻓﺮﺍﺯ ﭼﻮﻥ ﮔﺮﺩﻡ؟
ﮐﻪ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﻧﺒﻮﺳﯿﺪﻩ ﺁﺳﺘﺎﻥ ﺗﺮﺍ


ﺑﻪ ﺟﺰ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺑﺮﻭﯼ ﺗﻮ ﮔﺴﺘﺎﺥ ﺍﺳﺖ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﺴﯽ ﭼﺎﺷﻨﯽ ﮐﻤﺎﻥ ﺗﺮﺍ


ﺑﻪ ﺣﺎﺻﻞ ﺩﻭ ﺟﻬﺎﻥ ﺳﺮ ﻓﺮﻭ ﻧﻤﯽ ﺁﺭﺩ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺭﺍﻡ ﮐﻨﻢ ﻧﺎﺯ ﺳﺮ ﮔﺮﺍﻥ ﺗﺮﺍ؟


ﺯ ﺧﻮﻥ ﺑﯿﮕﻨﻬﺎﻥ ﺑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮔﯿﺮﺍﯾﯽ ﮐﺮﺍﺳﺖ
ﺯﻫﺮﻩ ﮐﻪ ﭘﯿﭽﺪ ﺑﻪ ﮐﻒ ﻋﻨﺎﻥ ﺗﺮﺍ؟


ﺑﻪ ﺧﻮﻥ ﺯﺧﻢ ﺯ ﺁﺏ ﺣﯿﺎﺕ ﺗﺸﻨﻪ ﺗﺮﻡ
ﮐﻪ ﻣﯽ ﮐﺸﺪ ﺑﻪ ﺑﻐﻞ ﺗﯿﻎ ﺧﻮﻧﭽﮑﺎﻥ ﺗﺮﺍ


ﺑﻪ ﻫﺮ ﮐﻪ ﻣﯽ ﻧﮕﺮﻡ ﻣﺤﻮ ﺑﯽ ﻧﺸﺎﻧﯽ ﺗﻮﺳﺖ
ﺑﻪ ﺣﯿﺮﺗﻢ ﺯ ﮐﻪ ﭘﺮﺳﺪ ﮐﺴﯽ ﻧﺸﺎﻥ ﺗﺮﺍ


ﺯ ﺟﻠﻮﻩ ﺗﻮ ﻣﺮﺍ ﺭﻓﺘﻪ ﺩﺳﺖ ﻭ ﺩﻝ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﺑﻪ ﺑﺮ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﮐﺸﻢ ﻗﺪ ﺩﻟﺴﺘﺎﻥ ﺗﺮﺍ؟


ﺑﻪ ﺣﺮﻑ ﺳﺨﺖ ﻣﺮﺍ ﻧﺎﺍﻣﯿﺪ ﻧﺘﻮﺍﻥ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﭼﺮﺏ ﻧﺮﻣﯽ ﻣﻐﺰﺳﺖ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ ﺗﺮﺍ


ﻧﻬﺎﻝ ﻗﺪ ﺗﺮﺍ ﺗﺎ ﭼﻬﺎ ﺑﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﺮ
ﮐﻪ ﻧﺎﺯ ﺳﺮﻭ ﻗﺪﺍﻥ ﺍﺳﺖ ﺑﺎﻏﺒﺎﻥ ﺗﺮﺍ


ﻧﻈﺮ ﺯ ﺻﺎﺋﺐ ﺁﺗﺶ ﺯﺑﺎﻥ ﺩﺭﯾﻎ ﻣﺪﺍﺭ
ﮐﻪ ﺑﻠﺒﻠﯽ ﺑﻪ ﺍﺯﻭ ﻧﯿﺴﺖ ﮔﻠﺴﺘﺎﻥ ﺗﺮﺍ
Signature
      
paridarya461 زن #602 | Posted: 6 Jun 2014 23:53 | Edited By: paridarya461
کاربر

 
غزل شماره ۵۹۸
ﻣﮑﻦ ﺯ ﺳﺎﺩﻩ ﺩﻟﯽ ﺧﺮﺝ ﭼﺸﻢ ﺑﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺭ ﭼﻮ ﺁﯾﯿﻨﻪ ﺩﺭ ﻧﻤﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ


ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﻧﻔﺲ ﺍﺯ ﺩﺍﺭ ﻭ ﮔﯿﺮ ﻋﻘﻞ ﮐﺸﯿﺪ
ﺑﻪ ﺯﻭﺭ ﻣﯽ ﺑﺮﻫﺎﻧﯿﺪ ﺍﺯ ﺧﺮﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ


ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺳﺨﻦ ﺍﻫﻞ ﺣﻖ ﻧﻬﺪ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺑﺮﻫﻨﻪ ﺑﺮ ﺩﻡ ﺷﻤﺸﯿﺮ ﻣﯽ ﺯﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ


ﻣﻘﺎﻡ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﻻﻥ ﻧﯿﺴﺖ ﺧﺎﮐﺪﺍﻥ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﮕﺬﺍﺭﯾﺪ ﺩﺭ ﻟﺤﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ


ﺯ ﺣﻤﻞ ﺑﺎﺭ ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺑﻪ ﺗﻨﮓ ﻣﯽ ﺁﯾﯿﺪ
ﺑﻪ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﻣﻨﻤﺎﯾﯿﺪ ﻣﻌﺘﻤﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ


ﺯ ﻗﯿﺪ ﻧﻔﺲ، ﺗﺮﺍ ﻋﻘﻞ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﺁﺯﺍﺩ
ﮐﻪ ﻣﺎﻩ ﻣﺼﺮ ﺑﻪ ﺗﺪﺑﯿﺮ ﻣﯽ ﺧﺮﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ


ﮐﺠﺎ ﺯ ﺑﻮﺗﻪ ﺩﻭﺯﺥ ﺧﻼﺹ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﯾﺎﻓﺖ؟
ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﭘﺎﮎ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺣﺴﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ


ﻣﺸﻮ ﺯ ﮔﺮﺩ ﮐﺴﺎﺩﯼ ﻏﻤﯿﻦ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﺎﺣﻞ
ﺭﺳﺎﻧﺪ ﻣﻮﺝ ﺑﻪ ﺩﺭﯾﺎ ﺯ ﺩﺳﺖ ﺭﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ


ﻣﮑﻦ ﺷﺘﺎﺏ ﮐﻪ ﺟﺎﻥ ﻣﯽ ﺑﺮﺩ ﺑﻪ ﺻﺒﺮ ﺑﺮﻭﻥ
ﺷﻨﺎﻭﺭﯼ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﯿﻼﺏ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ


ﺍﮔﺮ ﭼﻪ ﻋﺸﻖ ﻣﺠﺎﺯﯼ ﺑﻮﺩ ﻧﻤﮑﭽﺶ ﻋﺸﻖ
ﻧﻤﮑﭽﺸﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺩﯾﮓ ﻣﯽ ﺯﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ


ﺯ ﺣﺮﻑ ﻧﯿﮏ ﻭ ﺑﺪ ﺧﻠﻖ ﻫﺮ ﮐﻪ ﺷﺪ ﺧﺎﻣﻮﺵ
ﺧﻼﺹ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﺍﺯ ﻃﻌﻦ ﻧﯿﮏ ﻭ ﺑﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ


ﺣﺴﺪ ﺑﻪ ﺍﻫﻞ ﺣﺴﺪ ﮐﺎﺭ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﺻﺎﺋﺐ
ﭼﻨﺎﻥ ﮐﻪ ﺁﺗﺶ ﺳﻮﺯﻧﺪﻩ ﻣﯽ ﺧﻮﺭﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
Signature
      
paridarya461 زن #603 | Posted: 6 Jun 2014 23:55 | Edited By: paridarya461
کاربر

 
غزل شماره ۵۹۹
ﭼﻪ ﻏﻢ ﺯ ﺁﻩ ﻣﻦ ﺁﻥ ﺧﻂ ﺭﻭﺡ ﭘﺮﻭﺭ ﺭﺍ؟
ﮐﻪ ﺑﺮﮔﺮﯾﺰ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺑﻬﺎﺭ ﻋﻨﺒﺮ ﺭﺍ


ﺯ ﺩﻝ ﺳﯿﺎﻫﯽ ﺁﺏ ﺣﯿﺎﺕ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ
ﮐﻪ ﺗﺸﻨﻪ ﺳﺮ ﺑﻪ ﺑﯿﺎﺑﺎﻥ ﺩﻫﺪ ﺳﮑﻨﺪﺭ ﺭﺍ


ﺯ ﭼﻬﺮﻩ ﺳﺨﻦ ﺣﻖ ﻧﻘﺎﺏ ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ ﺯ ﺩﺍﺭ
ﻫﺮ ﮐﻪ ﭼﻮ ﻣﻨﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩ ﻣﻨﺒﺮ ﺭﺍ


ﺗﻮﺍﻥ ﺑﻪ ﻣﻬﺮ ﺧﻤﻮﺷﯽ ﺩﻫﺎﻥ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺴﺖ
ﺍﮔﺮ ﺑﻪ ﻣﻮﻡ ﺗﻮﺍﻥ ﺑﺴﺖ ﭼﺸﻢ ﻣﺠﻤﺮ ﺭﺍ


ﻟﺐ ﺳﺆﺍﻝ، ﺩﺭ ﻓﻘﺮ ﺭﺍ ﮐﻠﯿﺪ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﺭﻭﯼ
ﺧﻮﺩ ﻣﮕﺸﺎ ﺯﯾﻨﻬﺎﺭ ﺍﯾﻦ ﺩﺭ ﺭﺍ


ﻣﺠﺮﺩﺍﻥ ﺗﻮ ﺍﺯ ﻗﯿﺪ ﺟﺴﻢ ﺁﺯﺍﺩﻧﺪ
ﭼﻪ ﺍﺣﺘﯿﺎﺝ ﺑﻪ ﮐﺸﺘﯽ ﺑﻮﺩ ﺷﻨﺎﻭﺭ ﺭﺍ؟


ﻣﮕﯿﺮ ﺍﺯ ﻟﺐ ﺧﻮﺩ ﻣﻬﺮ ﭼﻮﻥ ﺻﺪﻑ ﺻﺎﺋﺐ
ﮐﻨﻮﻥ ﮐﻪ ﻗﺪﺭ ﺧﺰﻑ ﻧﯿﺴﺖ ﺁﺏ ﮔﻮﻫﺮ ﺭﺍ
Signature
      
paridarya461 زن #604 | Posted: 6 Jun 2014 23:56 | Edited By: paridarya461
کاربر

 
غزل شماره ۶۰۰
ﺯ ﺩﺭﺩ ﻭ ﺩﺍﻍ ﭼﻪ ﭘﺮﻭﺍﺳﺖ ﺩﺭﺩﭘﺮﻭﺭ ﺭﺍ؟
ﮐﻪ ﺁﺏ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺁﺗﺶ ﺑﻮﺩ ﺳﻤﻨﺪﺭ ﺭﺍ


ﻣﯽ ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﮐﯿﻔﯿﺖ ﺻﺒﻮﺣﯽ ﻧﯿﺴﺖ
ﭼﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﻋﻨﺒﺮ، ﺑﻬﺎﺭ ﻋﻨﺒﺮ ﺭﺍ؟


ﺑﻪ ﺧﺎﮐﻤﺎﻝ ﺣﻮﺍﺩﺙ ﺻﺒﻮﺭ ﺑﺎﺵ
ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﻪ ﺍﺯ ﻏﺒﺎﺭ ﯾﺘﯿﻤﯽ ﻟﺒﺎﺱ، ﮔﻮﻫﺮ ﺭﺍ


ﺑﺮ ﺁﻥ ﮔﺸﺎﺩﻩ ﺟﺒﯿﻦ ﺍﺳﺖ ﺁﺏ ﺗﻠﺦ ﺣﻼﻝ
ﮐﻪ ﻧﻘﻞ ﺑﺎﺩﻩ ﮐﻨﺪ ﭼﺸﻢ ﺷﻮﺭ ﺍﺧﺘﺮ ﺭﺍ


ﺑﻪ ﺣﺴﻦ ﺧﻠﻖ ﺗﻮﺍﻥ ﺭﺳﺘﻦ ﺍﺯ ﮔﺮﺍﻧﺠﺎﻧﯽ
ﺯ ﺑﻮﯼ ﻋﻮﺩ ﺳﺒﮑﺮﻭﺡ ﺳﺎﺯ ﻣﺠﻤﺮ ﺭﺍ


ﺑﻪ ﮔﻠﺸﻨﯽ ﮐﻪ ﻧﻬﺎﻝ ﺗﻮ ﺟﻠﻮﻩ ﮔﺮ ﮔﺮﺩﺩ
ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ ﻣﺸﺖ ﺷﻮﺩ ﺑﺎﺭ ﺩﻝ ﺻﻨﻮﺑﺮ ﺭﺍ


ﻣﺠﻮ ﺯ ﻋﻤﺮ ﻣﻘﺪﺭ ﻓﺰﻭﻥ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺧﻮﺍﻫﺶ
ﺳﯿﺎﻩ ﮐﺮﺩ ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺳﮑﻨﺪﺭ ﺭﺍ


ﻫﻤﺎ ﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﺁﺯﺍﺩﻩ ﺭﺍﺳﺖ ﻣﯽ ﮔﺬﺭﺩ
ﺳﺮ ﺑﺮﯾﺪﻩ ﻧﯿﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﮐﺎﺭ، ﺍﻓﺴﺮ ﺭﺍ


ﺑﺮﻭﻥ ﺧﺮﺍﻡ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺟﻠﻮﻩ ﺗﻮ
ﻧﻔﺲ ﮔﺮﻩ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﺳﯿﻨﻪ ﺻﺒﺢ ﻣﺤﺸﺮ ﺭﺍ


ﭼﻮ ﻣﻮ ﺳﻔﯿﺪ ﺷﻮﺩ، ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺧﻀﺎﺏ ﺑﺸﻮﯼ
ﻧﻬﺎﻥ ﻣﮑﻦ ﺑﻪ ﺷﺐ ﺗﯿﺮﻩ، ﺻﺒﺢ ﺍﻧﻮﺭ ﺭﺍ؟


ﺻﻔﺎﯼ ﻣﻮﯼ ﺳﻔﯿﺪ ﺍﺯ ﺳﯿﺎﻩ ﮐﻤﺘﺮ ﻧﯿﺴﺖ
ﭼﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﻋﻨﺒﺮ، ﺑﻬﺎﺭ ﻋﻨﺒﺮ ﺭﺍ؟


ﻣﮕﺮ ﺣﻼﻭﺕ ﺍﺯﺍﻥ ﻟﻌﻞ ﺷﮑﺮﯾﻦ ﺩﺯﺩﯾﺪ؟
ﮐﻪ ﻧﯽ ﺷﮑﺴﺖ ﺑﻪ ﻧﺎﺧﻦ، ﺯﻣﺎﻧﻪ ﺷﮑﺮ ﺭﺍ


ﺯ ﺑﺨﺖ ﺗﯿﺮﻩ ﺩﻝ ﺧﻮﯾﺶ ﻣﯽ ﺧﻮﺭﻡ ﺻﺎﺋﺐ
ﺣﯿﺎﺕ ﺍﮔﺮ ﭼﻪ ﺯ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮﺳﺖ ﺍﺧﮕﺮ ﺭﺍ
Signature
      
paridarya461 زن #605 | Posted: 6 Jun 2014 23:57 | Edited By: paridarya461
کاربر

 
غزل شماره ۶۰۱
ﺷﮑﯿﺐ ﻧﯿﺴﺖ ﺯ ﻣﻌﺸﻮﻕ، ﻋﺸﻖ ﺳﺮﮐﺶ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺳﻮﺧﺘﻦ ﻧﺒﻮﺩ ﺍﺷﺘﻬﺎﯼ ﺁﺗﺶ ﺭﺍ


ﺯ ﭼﻮﺏ ﮔﻞ ﻣﻦ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﺭﺍ ﭼﻪ ﺗﺮﺳﺎﻧﯽ؟
ﮐﺴﯽ ﺑﻪ ﭼﻮﺏ ﻧﺘﺮﺳﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺁﺗﺶ ﺭﺍ


ﺗﻼﺵ ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺍﻣﺘﯿﺎﺯ ﮐﻤﺘﺮ ﮐﻦ
ﺷﮑﺴﺖ ﺑﯿﺶ ﺭﺳﺪ ﺗﯿﺮ ﺭﻭﯼ ﺗﺮﮐﺶ ﺭﺍ


ﮐﺪﺍﻡ ﻋﻤﺮ ﺑﻪ ﮐﯿﻔﯿﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﺭﺳﺪ؟
ﺑﻪ ﺁﺏ ﺧﻀﺮ ﭼﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺷﺮﺍﺏ ﺑﯽ ﻏﺶ ﺭﺍ؟


ﺩﻫﻢ ﭼﻪ ﻋﺮﺽ ﺳﺨﻦ ﺑﺮ ﺳﯿﻪ ﺩﻻﻥ ﺻﺎﺋﺐ؟
ﺑﻪ ﺧﺎﮎ ﺗﯿﺮﻩ ﭼﻪ ﺭﯾﺰﻡ ﺷﺮﺍﺏ ﺑﯽ ﻏﺶ ﺭﺍ؟
Signature
      
paridarya461 زن #606 | Posted: 6 Jun 2014 23:58 | Edited By: paridarya461
کاربر

 
غزل شماره ۶۰۲
ﺯ ﺁﻩ ﺳﺮﺩ ﭼﻪ ﭘﺮﻭﺍﺳﺖ ﺣﺴﻦ ﺳﺮﮐﺶ ﺭﺍ؟
ﻧﺴﯿﻢ، ﺑﺎﻝ ﻭ ﭘﺮ ﺳﺮﮐﺸﯽ ﺍﺳﺖ ﺁﺗﺶ ﺭﺍ


ﺑﻪ ﺧﻂ ﺗﺴﻠﯽ ﺍﺯﺍﻥ ﻟﻌﻞ ﺁﺑﺪﺍﺭ ﺷﺪﻡ
ﮐﻪ ﺧﺎﮎ ﻣﯽ ﮐﺸﺪ ﺍﺯ ﺁﺏ ﺑﻬﺘﺮ ﺁﺗﺶ ﺭﺍ


ﺯ ﺑﺮﻕ ﺷﻮﺧﯽ ﺍﻭ ﺭﯾﺨﺖ ﮐﻮﻩ ﻗﺎﻑ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﻧﻬﺎﻥ ﺑﻪ ﺷﯿﺸﻪ ﭼﺴﺎﻥ ﺳﺎﺯﻡ ﺁﻥ ﭘﺮﯾﻮﺵ ﺭﺍ؟


ﻋﻨﺎﻥ ﺑﺮﮒ ﺧﺰﺍﻥ ﺩﯾﺪﻩ ﺩﺭ ﮐﻒ ﺑﺎﺩﺳﺖ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺟﻤﻊ ﮐﻨﻢ ﺍﯾﻦ ﺩﻝ ﻣﺸﻮﺵ ﺭﺍ؟
Signature
      
paridarya461 زن #607 | Posted: 6 Jun 2014 23:59 | Edited By: paridarya461
کاربر

 
غزل شماره ۶۰۳
ﻋﺮﻕ ﺑﻪ ﭼﻬﺮﻩ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺁﻥ ﭘﺮﯾﻮﺵ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺩﯾﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺁﺑﺪﺍﺭﯼ ﺁﺗﺶ ﺭﺍ؟


ﺯ ﻋﮑﺲ ﺧﻮﯾﺶ ﺩﺭ ﺁﯾﯿﻨﻪ ﺭﻭﯼ ﻣﯽ ﭘﻮﺷﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺭﺍﻡ ﺗﻮﺍﻥ ﮐﺮﺩ ﺁﻥ ﭘﺮﯾﻮﺵ ﺭﺍ؟


ﻣﮑﻦ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺍﺑﺮﻭ ﺑﻪ ﮐﺎﺭ ﺑﻮﺍﻟﻬﻮﺳﺎﻥ
ﻣﺰﻥ ﺑﻪ ﺻﯿﺪ ﺯﺑﻮﻥ، ﺗﯿﺮ ﺭﻭﯼ ﺗﺮﮐﺶ ﺭﺍ


ﮔﻬﺮ ﺑﻪ ﺭﺷﺘﻪ ﺑﺮﻭﻥ ﺁﯾﺪ ﺍﺯ ﭘﺮﯾﺸﺎﻧﯽ
ﺑﻪ ﺯﻟﻒ ﯾﺎﺭ ﮔﺬﺍﺭ ﺍﯾﻦ ﺩﻝ ﻣﺸﻮﺵ ﺭﺍ


ﻧﯿﺎﻡ ﺳﻮﺯ ﺑﻮﺩ ﺗﯿﻎ ﺑﺮﻕ ﺑﯽ ﺯﻧﻬﺎﺭ
ﻧﻬﺎﻥ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺗﻮﺍﻥ ﺩﺍﺷﺖ ﻋﺸﻖ ﺳﺮﮐﺶ ﺭﺍ؟


ﺯﻣﺎﻝ، ﺣﺮﺹ ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﺳﯿﺮ ﭼﺸﻢ ﺷﻮﺩ
ﮐﻪ ﺳﻮﺧﺘﻦ ﻧﺒﻮﺩ ﺍﺷﺘﻬﺎﯼ ﺁﺗﺶ ﺭﺍ


ﺯ ﺩﻝ ﻣﯿﺎﺭ ﻧﺴﻨﺠﯿﺪﻩ ﺣﺮﻑ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﻨﺎﻥ ﮐﺸﯿﺪﻩ ﻧﮕﻪ ﺩﺍﺭ ﺍﺳﺐ ﺳﺮﮐﺶ ﺭﺍ


ﺑﻪ ﺧﺎﮐﺴﺎﺭﯼ ﻣﺎ ﺻﺮﻓﻪ ﻧﯿﺴﺖ ﺧﻨﺪﯾﺪﻥ
ﻣﮑﻦ ﺑﻪ ﺟﺎﻡ ﺳﻔﺎﻟﯿﻦ ﺷﺮﺍﺏ ﺑﯽ ﻏﺶ ﺭﺍ


ﮔﻬﺮ ﺑﻪ ﺳﻨﮓ ﺯﺩﻥ ﺻﺎﺋﺐ ﺍﺯ ﺑﺼﯿﺮﺕ ﻧﯿﺴﺖ
ﻣﺨﻮﺍﻥ ﺑﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﯽ ﺩﺭﺩ ﺷﻌﺮ ﺩﻟﮑﺶ ﺭﺍ
Signature
      
paridarya461 زن #608 | Posted: 7 Jun 2014 00:00 | Edited By: paridarya461
کاربر

 
غزل شماره ۶۰۴
ﺯ ﮔﺮﯾﻪ ﺳﺮﮐﺸﯽ ﺍﻓﺰﻭﺩ ﺁﻥ ﭘﺮﯾﻮﺵ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺷﻌﻠﻪ ﻭﺭ ﮐﻨﺪ ﺍﺷﮏ ﮐﺒﺎﺏ، ﺁﺗﺶ ﺭﺍ


ﺯ ﭼﻬﺮﻩ ﻋﺮﻕ ﺁﻟﻮﺩ ﯾﺎﺭ ﺩﺭ ﻋﺠﺒﻢ
ﮐﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﭼﺴﺎﻥ ﺟﻤﻊ، ﺁﺏ ﻭ ﺁﺗﺶ ﺭﺍ؟


ﻋﻨﺎﻥ ﻧﺨﻞ ﺧﺰﺍﻥ ﺩﯾﺪﻩ ﺩﺭ ﮐﻒ ﺑﺎﺩﺳﺖ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺟﻤﻊ ﮐﻨﻢ ﺍﯾﻦ ﺩﻝ ﻣﺸﻮﺵ ﺭﺍ؟


ﻣﻪ ﺑﻪ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺗﻦ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻮﺩ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﻣﮑﻦ ﺑﻪ ﺟﺎﻡ ﺳﻔﺎﻟﯿﻦ ﺷﺮﺍﺏ ﺑﯽ ﻏﺶ ﺭﺍ


ﺑﻪ ﺑﻮﺍﻟﻬﻮﺱ ﻣﮑﻦ ﺍﺯ ﺭﻭﯼ ﺍﻟﺘﻔﺎﺕ ﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻪ ﺧﺎﮎ ﺭﻩ ﻣﻔﮑﻦ ﺗﯿﺮ ﺭﻭﯼ ﺗﺮﮐﺶ ﺭﺍ


ﺿﺮﻭﺭ ﺗﺎ ﻧﺸﻮﺩ، ﻟﺐ ﺑﻪ ﮔﻔﺘﮕﻮ ﻣﮕﺸﺎ
ﻋﻨﺎﻥ ﮐﺸﯿﺪﻩ ﻧﮕﻪ ﺩﺍﺭ ﺍﺳﺐ ﺳﺮﮐﺶ ﺭﺍ


ﻣﺮﺍ ﻧﻬﺎﻝ ﺍﻣﯿﺪ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺷﻮﺩ ﺳﺮﺳﺒﺰ
ﮐﻪ ﻧﺨﻞ ﻣﻮﻡ ﮐﻨﺪ ﺭﯾﺸﻪ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺁﺗﺶ ﺭﺍ


ﺑﻪ ﺳﯿﻢ ﻭ ﺯﺭ ﻧﺸﻮﺩ ﺣﺮﺹ ﻭ ﺁﺯ ﮐﻢ ﺻﺎﺋﺐ
ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ ﺍﺯ ﺧﺲ ﻭ ﺧﺎﺷﺎﮎ ﺳﯿﺮﯼ ﺁﺗﺶ ﺭﺍ
Signature
      
paridarya461 زن #609 | Posted: 7 Jun 2014 00:01 | Edited By: paridarya461
کاربر

 
غزل شماره ۶۰۵
ﮔﺬﺍﺷﺘﯿﻢ ﺑﻪ ﺍﻏﯿﺎﺭ ﺯﻟﻒ ﭘﺮ ﺧﻢ ﺭﺍ
ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺩﯾﻮ ﺳﭙﺮﺩﯾﻢ ﺧﺎﺗﻢ ﺟﻢ ﺭﺍ


ﺣﺮﯾﻢ ﺳﯿﻨﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﻋﺠﺐ ﺷﺒﺴﺘﺎﻧﯽ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﯾﮏ ﻫﻮﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺍﻭ ﺷﻤﻊ ﺳﻮﺭ ﻭ ﻣﺎﺗﻢ ﺭﺍ


ﻣﮑﻦ ﺑﻪ ﻋﺸﻖ ﺳﺨﻦ ﻧﻘﻞ ﺍﯼ ﺧﺮﺩ ﺑﺮﺧﯿﺰ
ﮐﻪ ﺑﻪ ﺯ ﻧﻘﻞ ﻣﮑﺎﻥ ﻧﯿﺴﺖ ﻧﻘﻞ، ﻣﻠﺰﻡ ﺭﺍ


ﺍﮔﺮ ﺗﭙﯿﺪﻥ ﺩﻝ ﺗﺮﺟﻤﺎﻥ ﻧﻤﯽ ﮔﺮﺩﯾﺪ
ﮐﻪ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺩﺭﯾﻦ ﺗﯿﺮﻩ ﺧﺎﮐﺪﺍﻥ ﻏﻢ ﺭﺍ؟


ﺯﻣﺎﻧﻪ ﺍﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺻﺪ ﮔﺮﻩ ﮔﺸﺎ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ
ﮔﺮﻩ ﺯ ﺩﻝ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﮔﺸﻮﺩ ﺷﺒﻨﻢ ﺭﺍ


ﭼﻪ ﺣﺎﺟﺖ ﺍﺳﺖ ﻣﺴﯿﺤﺎ ﺑﻪ ﮔﻔﺘﮕﻮ ﺁﯾﺪ؟
ﺣﺠﺎﺏ، ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺼﻤﺖ ﺑﺲ ﺍﺳﺖ ﻣﺮﯾﻢ ﺭﺍ


ﺑﻪ ﺭﻭﯼ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﻟﯽ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﺧﻨﺪﻩ ﺯﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻮ ﺻﺒﺢ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺷﻤﺮﺩﻩ ﺯﺩ ﺩﻡ ﺭﺍ


ﻣﺤﺮﺭﺍﻥ ﺳﺨﻦ، ﺷﺎﻩ ﺑﯿﺖ ﺍﺑﺮﻭﯾﻨﺪ
ﺯ ﺭﻭﯼ ﻧﺴﺨﻪ ﺗﺸﺮﯾﺢ، ﺭﻭﯼ ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺍ


ﻧﻤﺎﻧﺪ ﻓﯿﺾ ﺩﺭﯾﻦ ﺧﺸﮏ ﻃﯿﻨﺘﺎﻥ ﺻﺎﺋﺐ
ﻣﮕﺮ ﺑﻪ ﺁﺏ ﺭﺳﺎﻧﯿﻢ ﺧﺎﮎ ﺣﺎﺗﻢ ﺭﺍ
Signature
      
paridarya461 زن #610 | Posted: 7 Jun 2014 00:02 | Edited By: paridarya461
کاربر

 
غزل شماره ۶۰۶
ﻣﮑﻦ ﺑﻪ ﻏﻨﭽﻪ ﮔﺮﻩ ﻧﻮﺑﻬﺎﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺍ
ﺗﺒﺴﻤﯽ ﮐﻦ ﻭ ﺑﮕﺸﺎﯼ ﮐﺎﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺍ


ﺑﻪ ﺧﻨﺪﻩ ﺍﯼ ﮔﻞ ﺑﯽ ﺧﺎﺭ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﯽ ﮐﺮﺩ
ﺍﮔﺮ ﺍﻟﺘﻔﺎﺕ ﮐﻨﯽ، ﺧﺎﺭﺯﺍﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺍ


ﻓﻠﮏ ﺳﻮﺍﺭ ﭼﻮ ﻋﯿﺴﯽ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻧﯽ ﺷﺪ
ﺯ ﺧﻮﯾﺶ ﺗﺎ ﻧﻔﺸﺎﻧﯽ ﻏﺒﺎﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺍ


ﮐﺠﯽ ﺯ ﻣﺎﺭ ﺑﻪ ﺍﻓﺴﻮﻥ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﺑﺮﺩﻥ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺭﺍﺳﺖ ﺗﻮﺍﻥ ﮐﺮﺩ ﮐﺎﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺍ


ﻣﺒﻨﺪ ﻧﻘﺶ ﺍﻗﺎﻣﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻮ ﻣﻮﺝ ﺳﺮﺍﺏ
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﯿﺴﺖ ﺩﻣﯽ ﭘﻮﺩ ﻭ ﺗﺎﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺍ


ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺍﯼ ﺑﻪ ﺟﺰ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻤﺎﻥ ﺧﺮﺍﺑﯽ ﻧﯿﺴﺖ
ﺧﺮﺍﺑﯽ ﺩﻝ ﺍﻣﯿﺪﻭﺍﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺍ


ﻋﺠﺐ ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﻗﯿﺎﻣﺖ ﺯ ﺧﺎﮎ ﺑﺮﺧﯿﺰﺩ
ﺑﻪ ﺩﻭﺵ ﻫﺮ ﮐﻪ ﻧﻬﺎﺩﻧﺪ ﺑﺎﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺍ


ﺧﻮﺷﺎ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﭼﻮ ﺻﺎﺋﺐ ﺯ ﺧﺎﮐﺴﺎﺭﯼ ﻫﺎ
ﺑﻪ ﺩﯾﺪﻩ ﺧﺎﮎ ﺯﻧﺪ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺍ
Signature
      
صفحه  صفحه 61 از 718:  « پیشین  1  ...  60  61  62  ...  717  718  پسین » 
شعر و ادبیات انجمن لوتی / شعر و ادبیات / Saib Tabrizi | صائب تبریزی

این تاپیک بسته شده. شما نمیتوانید چیزی در اینجا ارسال نمائید.


 

 

Report Abuse  |  News  |  Rules  |  How To  |  FAQ  |  Moderator List  |  Sexy Pictures Archive  |  Adult Forums  |  Advertise on Looti
Copyright © 2009-2020 Looti.net. Looti.net Forum is not responsible for the content of external sites
↑ بالا