انجمن لوتی: عکس سکسی جدید، فیلم سکسی جدید، داستان سکسی
داستان سکسی ایرانی
  

دانشگاه هوس


مرد

 
فصل اول: زنِ تووی آینه

جلوی آینه قدیِ راهرو ایستادم. یه مانتوی کتیِ کرم‌رنگ تنم بود که سفت چسبیده بود به تنم. یقه رو تا ته کشیدم بالا. قیافه‌م؟ همون قیافه‌ی همیشگی. یه زنِ آروم، کمی سرد، که وقتی راه میره انگار داره توی یه دنیای دیگه سیر می‌کنه. نگاهی به خودم انداختم. موهامو محکم پشت سرم جمع کرده بودم. طوری که اگه کسی از روبرو نگاه می‌کرد، فقط یه زنِ «سنگین و رنگین» می‌دید که حتی بلد نیست به یه مرد لبخند بزنه. چقدر این نقاب بهم میومد!

توی دلم به خودم پوزخند زدم. اگه این مردم می‌دونستن پشتِ این مانتوی شیک و اون قیافه‌ی یخ‌زده، چه لجن‌زاری از خیال‌بافی و شهوتِ خالص دارم، احتمالاً درجا سکته می‌کردن.

کیفم رو برداشتم و زدم بیرون. هوایِ تهران دوباره بوی دود و آهن می‌داد. توی مترو، واگن پر بود از آدمای خسته. من همیشه یه گوشه می‌ایستم. جایی که هم دید داشته باشم، هم کسی بهم تنه نزنه. چشمام مثلِ رادارِ شکاری می‌چرخید.

یه مرد، اون گوشه، کنارِ میله‌ها ایستاده بود. پیراهنِ مردونه‌ش یه جوری کشیده شده بود رو بازوهاش که رگ‌های دستش بیرون زده بود. لعنتی... چقدر هیکلی بود. ناخودآگاه نگاهم لیز خورد پایین. روی شلوارش. یه لحظه نفسم حبس شد. تویِ مغزم، همین‌جا، وسطِ این واگنِ پر از بو و شلوغی، شروع کردم به ساختنِ سناریو. تصور کردم که اگه اون مرد بیاد سمتم، اگه اون دستایِ گنده رو بکشه رویِ کمرم...

تصویرسازی‌ام اونقدر واضح بود که انگار واقعاً داشت اتفاق می‌افتاد. توو ذهنم، اون مردو لختِ لخت تصور کردم. یادِ شهرام افتادم. لعنت بهش. یادم اومد اون سال‌هایی که کنارِ اون معتادِ بی‌خاصیت گذشت. یادِ اون شبا که شهرام تو نشئگیِ خودش غرق بود و من... من زیرِ پتو، با گوشیِ لعنتی‌ام، خودم رو جایِ اون زن‌های سکسی توی فیلما می‌ذاشتم تا حس کنم زنده‌ام. تا حس کنم یکی هست که داره بهم نگاه می‌کنه.

قطار ترمز کرد. لرزشِ واگن ریخت توو تنم. اون مردِ داشت پیاده می‌شد. چشم ازش برنداشتم. تا آخرین لحظه که در بسته شد، داشتم توی مغزم باهاش سکس می‌کردم. اون صحنه‌هایی که تو فیلما دیده بودم رو با جزئیاتِ حال‌به‌هم‌زن و لذت‌بخش توی ذهنم بازسازی کردم.

وقتی از پله‌برقی‌ها رفتم بالا و رسیدم به خیابون، حالم یه جوری بود. یه لذتِ گندیده. همیشه همینه. تا وقتی که اونجام و دارم نگاه می‌کنم، پادشاهم. اما به محض اینکه تنها میشم، یهو انگار می‌افتم توو یه چاهِ سرد. هیچ‌کس رو نمی‌خوام. نه، واقعاً نمی‌خوام با کسی باشم. نه که نشه، نه که عرضه نداشته باشم؛ من از واقعیت می‌ترسم. می‌ترسم برنجم. می‌ترسم اون مردی که تو ذهنمه، تو واقعیت بوی نامردی بده، دهنش بوی مواد بده، یا بلد نباشه چطوری با بدنِ یه زن بازی کنه.

فرنازِ توو آینه، اون زنِ شیک‌پوشِ محل کار، فقط یه جسدِ متحرکه. یه زنی که هیچ‌کس دلش نمی‌خواد بهش نزدیک بشه چون زیادی «محترمه». و این دقیقاً همون چیزیه که می‌خوام. می‌خوام همه فکر کنن من هیچ نیازی ندارم.

واردِ کارگاه شدم و ساعت زدم. رییسم، مریم، با خنده گفت: «فرناز، باز تو توو فکری؟ چرا اینقدر سردی؟»
لبخندِ کمرنگی زدم. همون لبخندِ «زنِ موقر». گفتم: «خسته‌ام مریم. همین.»
نمی‌دونست که توو مغزِ من، الان چه صحنه‌ای داره اتفاق می‌افته. نمی‌دونست که من چقدر تشنه‌ی یه چیزی‌ام که هیچ‌وقت قرار نیست توی واقعیت پیداش کنم. یا شاید... شاید هم باید پیداش کنم!!!!!

فصل دوم: ابزار و لذت

میزِ مریم همیشه تمیزتر از هر چیزی بود که توی زندگیم دیده بودم. حتی خودِ مریم هم همین‌طور بود؛ از سر تا پا اتوکشیده، دقیق و جدی. وقتی باهاش کار می‌کردی، حس می‌کردی داری با یه ماشینِ هوشمند حرف می‌زنی که حتی یه میلی‌متری اشتباه نمی‌کنه. اما همین که درِ اتاق رو می‌بستیم و خلوت می‌شدیم، اون زنِ جدی و با جذبه، تبدیل می‌شد به یه آدمِ دیگه. یه زن که هیچ خط و خطوشی رو قبول نمی‌کرد.

مریم داشت با دقتِ میلی‌متری فایل‌ها رو چک می‌کرد که سر از کارش بلند کرد. نگاهی بهم انداخت، اون نگاهی که انگار داشت مغزم رو اسکن می‌کرد.

«باز که توو اون دنیایِ خودتی، فرناز؟» مریم بدونِ اینکه سرش رو از مانیتور بگیره، پرسید. لحنش همون‌قدر جدی بود، ولی یه رگه‌هایی از شوخیِ کثیف توش داشت. «چشمات داره از شدتِ خیال‌بافی برق می‌زنه. باز داشتی به یه مردِ خیالی کوس می دادی؟»

من یه لبخندِ کج زدم و تکیه دادم به صندلی.مانيتور « تو از چی خسته‌ای مریم؟ تو که همیشه داری رویِ مدل های جدیدِ کار می‌کنی.»

مریم یه نفسِ عمیق کشید و مانیتور رو خاموش کرد. چرخید سمتِ من. اون جذبه‌ای که همیشه داشت، حالا سنگین‌تر شده بود. «کار؟ کارِ من فقط یه ابزارِ باشی که بتونم باهاش پول دربیارم و زندگی‌م رو بسازم. مثلِ همین مردایی که توو مترو می‌بینی. فقط ابزارن، فرناز. همون‌طور که تو هم تویِ فانتزی‌هات ازشون استفاده می‌کنی، منم تویِ دنیایِ واقعی ازشون استفاده می‌کنم.»
نگاهم رو دزدیدم. مریم همیشه همین‌طوری حرف می‌زد. یه فمنیستِ واقعی، از اونایی که دیگه با هیچ حرفِ قشنگی از مردها گول نمی‌خورن.

مریم ادامه داد و با یه لحنِ تمسخرآمیز، دستش رو روی میز کوبید: «می‌دونی، من واقعاً نمی‌فهمم بعضی‌ها چطور برایِ این موجوداتِ بی‌خاصیت، ارزش قائل می‌شن. مردها؟ اونا فقط دو تا کاربرد دارن: یکی اینکه باردارت کنن، اونم فقط برایِ زمانی که یه زن تصمیم گرفته یه بچه بیاره تو دنیا؛ و دومی اینکه حمالِ ما باشن. خدمت‌کارِ ما باشن. مردها ابزارن، فرناز. باید مثلِ یه چکش بهشون نگاه کنی. وقتی هوس سکس داری، بردارشون، استفاده کن و بعد هم بندازشون گوشه‌ی انبار. نباید اجازه بدی اون ابزار، احساسِ آدم بودن پیدا کنه.»

من سکوت کردم. حرفاش مثلِ تیر به قلبِ اون بخش از مغزم می‌خورد که همیشه سعی می‌کردم قایمش کنم. من از مردها می‌ترسیدم، اما از همزمان، بدنم برایِ اون «ابزارها» پر از عطش بود.

مریم دید که ساکتم موندم. یه پوزخند زد و با لحنِ شوخی‌اش ادامه داد: «چرا اینقدر جدی شدی؟ نکنه اون تصویرسازی‌هایِ تو، یه مردِ واقعی رو هم می‌خواد؟ اگه می‌خوای، یه کیری برات ردیف کنم که فقط بشه ازش استفاده کرد و بعدش هم ازش خسته بشی. یه ابزارِ باکیفیت، نه یه آدمِ دردسرساز مثلِ اون شوهرِ سابقِ عوضی خودت.»

قلبم یه لحظه تند زد. شوخیِ مریم، مثلِ یه جرقه‌ی کوچیک تویِ انباری از بنزین بود.

«نه... نه اصلاً مریم. می‌دونی که من... من فقط از فانتزی‌ها خوشم میاد. واقعیت خیلی... کثیفه.»

مریم بلند شد، کیفش رو برداشت و درِ اتاق رو باز کرد. قبل از اینکه بره، برگشت و با همون نگاهِ نافذش بهم خیره شد. «واقعیت کثیف نیست، فرناز. واقعیت همون چیزیه که تو جرئت نمی‌کنی لمسش کنی. تو فقط داری با سایه‌ها بازی می‌کنی. اما یادت باشه، سایه‌ها هیچ‌وقت سیرت نمی‌کنن.»

وقتی تنها شدم، اتاقِ خفه بود. بویِ ادکلنِ مریم هنوز تویِ هوا بود. من به مانیتورش نگاه کردم که سیاه شده بود. عینِ چشمایِ خودم بود؛ سیاه، خالی و منتظرِ یه چیزی که هیچ‌وقت پیدا نمی‌شد.

دستم لرزید. رفتم سمتِ درِ کشوییِ میزِ کارم. تویِ پوشه‌یِ مخفی، یه سری عکس بود... عکس‌هایی که از مردانی که تویِ خیابون دیده بودم گرفته بودم. عکس‌هایی که فقط برایِ تماشایِ اون بخشِ خاص از بدن‌شون بود. عکس‌هایی که به من یادآوری می‌کردند من چقدر تشنه‌ی یه کیر بدون دردسر هستم.
Harry
     
  ویرایش شده توسط: taherymhmd87   
مرد

 
سلام دوستان . لازم به یادآوری هست که این شروع داستانه. در ادامه به شدت سکسی خواهد بود و انواع گرایشها در این داستان لحاظ شده.
ممنون میشم نظراتتون رو بدید تا در ادامه داستان لحاظ کنم.
ضمنا این داستان هر روز آپدیت خواهد شد.
با تشکر از شما
Harry
Harry
     
  
مرد

 
Part 2

فصل سوم: مهمانیِ ابزارها

دعوتِ مریم مثل یه دستور بود. وقتی گفت «شب جمعه خونه‌ی من، میخواهیم زنونه حال. کنیم. »، من بدونِ معطلی قبول کردم. اما تویِ دلم، یه نقشه‌یِ کثیف چیده بودم. می‌خواستم با این لباس، همه‌چیز رو به رخ بکشم.

ساعت‌ها جلویِ آینه بودم. یه لباسِ مشکیِ خیلی نازک و خیلی تنگ انتخاب کردم. از اونایی که وقتی می‌پوشی، انگار اصلاً چیزی تنِت نیست. وقتی لباس رو تنم کردم، نفسم بالا نیومد. لباس انقدر تنگ بود که دکمه‌هایِ پشتش با بدبختی و فشار، رویِ پستونام گیر کرده بودن؛ انگار هر لحظه ممکنه با یه تکونِ کوچیک، از بدنم بپرن بیرون. وقتی جلویِ آینه چرخیدم، دیدم اون پارچه‌یِ نازک، تمامِ خطوطِ پشتم رو کشیده و نمایش داده. مخصوصاً اون کوس کلوچه ای و خوش‌فرمم که زیرِ پارچه، کاملاً تابلو بود و حس می‌کردم هر کسی به من نگاه می‌کنه، مستقیم داره به اون نقطه خیره میشه. با خودم گفتم: «بزن بریم فرناز، امروز فقط زن‌ها هستن، پس می‌تونی هر چقدر دلت می‌خواد خودنمایی کنی.»

وقتی رسیدم دمِ درِ آپارتمانِ مریم، قلبم داشت از سینه می‌زد بیرون. مریم در رو که باز کرد، بویِ عطر و الکل و یه جور حسِ گرم و سنگین پیچیده بود تویِ فضا.

«مریم! بالاخره اومدم...»

اما کلمه‌ام توو گلووم خشک شد.

همه زن‌ها اونجا بودن؛ مریم، سارا، النا... اما اون گوشه‌ی سالن، کنارِ میزِ نوشیدنی، یه مرد ایستاده بود. ارش، شوهرِ مریم.

چشمام گرد شد. یه لحظه حس کردم تمامِ اون تلاشی که برایِ انتخابِ این لباسِ تنگ و تحریک‌آمیز کرده بودم، یهو بی‌معنی شد. من با این بدنِ نیمه‌برهنه و این لباس‌ای که پستونام رو حسابی به رخ می‌کشید، اومده بودم و حالا یه مردِ واقعی وسطِ جمع بود.

مریم با اون لبخندِ پیروزمندانه و نگاهِ کنایه‌آمیزش، سمتم اومد. «فرناز! بالاخره اومدی؟ خوش اومدی عزیزم.» بعد، بدونِ اینکه حتی نگاهش رو از من بگیره، رو کرد به بقیه که داشتن لیوان‌های مشروب رو سر می‌کشیدن.
« بچه ها! بیاین ببینید کی اومده. فرناز اومده، با یه لباسِ خیلی خوشگل و جذاب. می‌بینید چقدر بدنِ خوبی داره؟ حیف که فقط برایِ تماشا ساخته شده.»

ارش اومد جلو. یه مردِ خوش‌قیافه بود، اما یه جوری رفتار می‌کرد که انگار اصلاً آدم نیست؛ انگار یه ماشینِ خدمتکاره. مریم با یه لحنِ تحقیرآمیز و در حالی که داشت به بقیه‌یِ زن‌ها می‌خندید، گفت: «ارش، این لیوان‌ها رو هم جمع کن و ببر توی آشپزخونه. یالا، زود باش توله سگ. حق ایستادن و نگاه کردن نداری.»

ارش بدونِ اینکه حتی یه کلمه حرف بزنه یا یه واکنشِ مردونه نشون بده، فقط سرش رو تکون داد و مثلِ یه ربات، لیوان‌ها رو برداشت و رفت. مریم با خنده بهم گفت: «می‌بینی فرناز؟ این همون چیزیه که می‌گم. مردها فقط ابزارن. ارش هم مثلِ بقیه‌یِ این موجودات، فقط برایِ این ساخته شده که به ما خدمت کنه. نباید به چشمِ یه آدم بهش نگاه کنی، فقط یه ابزارِ بی‌خاصیتِ تویِ خونه‌ست.»

اون شب، همه چیز از کنترل خارج شد. مست کردن شروع شد و با رفتنِ الکل، اون نقاب‌هایِ محترم هم یکی یکی افتاد. مریم و بقیه، انگار که اصلاً قرار نیست آدم باشن، شروع کردن به رقصیدن. موسیقی اونقدر بلند بود که زمین می‌لرزید.
ا
یه جایی، از شدتِ مستی و اون حسِ رهاییِ لعنتی، مریم و سارا شروع کردن به درآوردنِ لباس‌هاشون. من با چشمایِ گرد شده، تماشا می‌کردم. اون‌ها لخت می‌شدن، بدن‌هایِ برهنه‌شون زیرِ نورِ کمِ اتاق می‌درخشید و با هم می‌رقصیدن. حتی تا جایی پیش رفتن که تویِ اون فضایِ گرم و پر از بویِ الکل، یه جورایی با بدن‌ همدیگه بازی می‌کردن.

من، در حالی که لباسِ تنگم بدنم رو بیشتر فشار می‌داد و حس می‌کردم پستونام از شدتِ هیجان و تنش می‌لرزه، فقط تماشا می‌کردم. دیدنِ اون‌ها که بدونِ هیچ خجالتی، کاملاً لخت و رها شده بودن، یه جوری بود که انگار داشتم یه فیلمِ سکسیِ زنده می‌دیدم.

و اون وسط، ارش... اون مردِ بی‌روح و بی‌حس، مثلِ یه سایه‌یِ بی‌خطر، مدام داشت لیوان‌ها رو پر می‌کرد و ظرف‌ها رو می‌برد. اون اصلاً آدم به نظر نمی‌رسید. انگار واقعاً یه ابزار بود که مریم و بقیه داشتن ازش استفاده می‌کردن و خودش هم هیچ حسی نداشت.

من، با اون لباسِ تنگ که هر لحظه می‌تونست از تنم کنده بشه، حس کردم که حالا، برایِ اولین بار، دارم با اون مرزی که همیشه ازش می‌ترسیدم، برخورد می‌کنم. من از سکسِ واقعی می‌ترسیدم، اما این صحنه‌ای که جلویِ چشمم بود، یه جورِ عجیبی، همزمان هم ترسناک بود و هم بدجور تحریکم. میکرد.

فصل چهارم: غرق شدن در گودالِ شهوت

الکل دیگه فقط توی خونم نبود، انگار داشت تویِ مغزم می‌جوشید. اون حسِ سنگینی و گرمایِ لعنتی، تمامِ عقل و منطقم رو شسته و برده بود. وقتی دکمه‌هایِ پشتِ اون لباسِ تنگ رو باز کردم، انگار که داشتم یه پرده از رویِ حقیقت کنار می‌زدم.
وقتی پارچه‌یِ مشکی از رویِ پشتم سر خورد و افتاد رویِ زمین، حس کردم یه وزنه از رویِ دوشم برداشته شد. حالا من لخت بودم؛ لخت، بی‌پرده و کاملاً در معرضِ نگاه‌هایِ حیوانیِ اون زن‌ها.

پوستِ سفید و کرم‌رنگم زیرِ نورهایِ کم، جوری می‌درخشید که انگار خودش از نور ساخته شده بود. مریم با اون نگاهِ شکاری که همیشه داشت، از بالا به پایین من رو برانداز کرد. اما اون فقط نگاه نمی‌کرد؛ اون داشت من رو می‌لیسید. «وای فرناز...» مریم با یه صدایِ گرفته که از شدتِ شهوت می‌لرزید، گفت: «ببین چقدر کونِ خوش‌فرمی داری پدر سوخته! این سفیدی رو میشه با چی توصیف کرد؟ انگار یه تیکه پنیرِ تازه و نرم جلویِ چشممه.»

بقیه زن‌ها هم با خنده‌هایِ مست، دورم رو گرفته بودن. من که دیگه از خجالت خبری نداشتم، با یه بی‌خیالیِ محض، شروع کردم به رقصیدن. کمرم رو به عقب خم کردم تا قوسِ کونم کاملاً تابلو بشه. با هر تکونی که می‌دادم، پستون‌هایِ بزرگ و سفتم با هم برخورد می‌کردن و یه لرزشِ جذاب تویِ کلِ بدنم راه می‌انداخت. مریم که انگار صبرش تموم شده بود، از پشتِ من اومد. یه لحظه حس کردم یه جفت دستِ داغ و نمناک، مستقیماً نشست رویِ چاک پستونام. دستش رو با بی‌رحمی و لذت، از لبه‌یِ کون تا اون گودیِ عمیقِ بینِ پستونام کشید. من یه جیغِ بی‌صدا زدم؛ انگار یه برقِ شدید از اون نقطه رد شد و تا پایینِ شکمم رو سوزوند.

مریم با یه خنده کثیف، انگشت‌هاش رو تویِ اون شکافِ تنگ و حساس بینِ پاهام فرو کرد. «ببین چقدر تنگ و سفته، فرناز! چقدر خوش‌فرمه این کونِ سفیدت!» اون داشت با انگشت‌هاش، کوسم رو می‌مالید و با هر فشار، من بیشتر تویِ مستی و شهوت غرق می‌شدم. حس می‌کردم تمامِ تمرکزِ زن‌ها رویِ اون نقطه از بدنمه. مریم دستش رو از اونجا برداشت و شروع کرد به مالیدنِ پستون‌هایِ من، جوری که انگار داشت یه میوه‌یِ رسیده رو می‌ماله. فشارِ دست‌هاش، برخوردِ انگشتهاش با اون پوستِ نرم و لرزون، باعث می‌شد پاهایِ من بی‌جون بشه.

«بزن بریم استخر!» مریم با یه فریادِ هیجانی، دستش رو از رویِ پستونام کشید و به سمتِ درِ خروجیِ استخر دوید. من هم که دیگه هیچ کنترلی رویِ بدنم نداشتم، لخت و بی‌پرده، دنبالش دویدم.

وقتی واردِ آبِ خنکِ استخر شدم، حسِ برخوردِ آب با اون بدنِ داغ و مست، یه جورِ لذتِ عجیبی بهم داد. آبِ استخر دورِ پستون‌ها و پاهایِ لرزونم می‌پیچید. مریم سریع اومد تویِ آب و دورم چرخید. اون مثل یه مارِ لخت و براق، تویِ آب می‌خزید. مریم از پشتِ من اومد و بدنش رو به پشتم چسبوند. سردیِ آب و گرمایِ بدنِ مریم، یه تضادِ وحشتناک و تحریک‌کننده ایجاد کرده بود.

مریم دست‌هاش رو زیرِ آب برد و شروع کرد به مالیدنِ پستون‌هایِ من. اون زیرِ آب، با قدرتِ بیشتری دستش رو تویِ اون شکافِ بینِ پستونام حرکت می‌داد. «فرناز، تو واقعاً یه حیوونِ سکسی هستی!» مریم در حالی که داشت با کفِ دستش اون قسمت رو می‌مالید، با ولع می‌گفت: «این سفیدیِ پوستت، این اون پستون‌هایِ گرد و خوش‌فرمت که زیرِ آب جوری می‌لرزن که آدم دلش می‌خواد بخورتشون... تو واقعاً برایِ لذت خوردن و گاییدن ساخته شدی.»

مریم مدام با بدنش بهم می‌خورد. پاهایِ لختش رو بینِ پاهایِ من گیر می‌انداخت و با هر حرکتش، فشارِ بدنش رو به اون نقاطِ حساسِ بدنم می‌آورد. من تویِ آب، چشمام رو بستم و فقط به حسِ دست‌هایِ مریم که مدام داشت اون پایین، بینِ کون و کوسم و گودیِ حساس کمرم رو می‌مالید و فشار می‌داد، توجه می‌کردم. هر بار که مریم دستش رو با شدت تویِ اون شکافِ تنگِ بینِ لپهای کونم فرو می‌کرد، یه لرزشِ عمیق تویِ کلِ بدنم می‌افتاد.

مریم هیچی از اون خجالت‌هایِ قدیمیِ من نمی‌دونست؛ اون فقط داشت با اون بدنِ سفید و لذیذِ من بازی می‌کرد. و من؟ من هم فقط می‌خواستم این حسِ مالیده شدن، این فشارِ دست‌ها رویِ اون پستون‌هایِ خوش‌فرمم، تا ابد ادامه پیدا کنه.
فصل پنجم: میانِ مستی و خیسی

وقتی از استخر اومدیم بیرون، بدنم حسِ سنگینی و لرزشِ عجیبی داشت. آبِ خنک روی پوستِ سفید و کرم‌رنگم خشک شده بود و یه لایه‌یِ چسبناک از عرق و شراب و آبِ استخر روی تمامِ تنم، مخصوصاً روی اون پستون‌هایِ بزرگ و لرزونم، نشسته بود. مریم با اون نگاهِ حیوانی‌ش، مدام چشم از بدنِ لختِ من برنمی‌داشت. انگار داشت از رویِ اون کوسِ خیس و پستون‌هایِ خوش‌فرمم با چشماش می‌لیسید.

مهمونا کم‌کم داشتن کم‌کم می‌رفتن. من که حسابی مست بودم و مغزم مثلِ یه تیکه‌یِ سنگِ داغ سنگین شده بود، حتی نمی‌تونستم درست روی پاهایِ لرزونم بایستم. هر بار که یه قدم برمی‌داشتم، حس می‌کردم پستون‌هایِ بزرگم با هم برخورد می‌کنن و اون حسِ لذیذ و کثیفی که از لمسِ مریم گرفته بودم، هنوز تویِ تمامِ بدنم می‌پیچید.

مریم اومد نزدیکم، دستش رو دوباره گذاشت رویِ کمرم و فشار داد. «فرناز عزیزم، تو که الان اصلاً نمی‌تونی رانندگی کنی. حالت اصلاً خوب نیست... بمون اینجا، اتاقِ مهمان آماده‌ست. امشب رو اینجا بمون تا فردا صبح حالت عادی بشه.»

من که تویِ دنیایِ خودم بودم و از شدتِ مستی و اون تجربه‌یِ جنسیِ تویِ استخر، حس می‌کردم تمامِ بدنم داره از لذت آب می‌کشه، فقط سر تکون دادم. راستش رو بخوای، اون‌قدر کوسم خیس و لرزون بود و اون‌قدر از اون فشار دادن‌هایِ مریم لذت برده بودم که حتی فکرِ راه رفتن تا ماشین هم برام غیرممکن بود. حس می‌کردم اگه بخوام تکون بخورم، اون مایعِ لذیذی که از کوسم زده بود بیرون، از بینِ پاهایم روی زمین بریزه.

مریم من رو هدایت کرد به سمتِ یکی از اتاق‌هایِ مهمان. من لخت بودم، کاملاً لخت، و با هر قدمی که برمی‌داشتم، پستون‌هایِ گرد و بزرگم زیرِ نورِ راهرو تکون می‌خوردن. مریم هم پشت سرم می‌اومد و انگار داشت از نمایِ پشتِ بدنِ من لذت می‌برد.

واردِ اتاق شدیم. اتاق تاریک و گرم بود. مریم من رو روی تخت انداخت. وقتی بدنم به تشکِ نرم افتاد، یه صدایِ آرومی از گلوم دراومد. حسِ برخوردِ تخت با اون بدنِ خسته و مست، یه جورِ لذت‌بخش بود. مریم هم کنارم روی تخت نشست. اون هنوز لباس نپوشیده بود و بدنِ لختش، زیرِ نورِ ضعیفِ چراغِ خواب، می‌درخشید.

«ببین چقدر بدنت داغه فرناز...» مریم با یه صدایِ پچ‌پچ‌مانند و کثیف، بهم نزدیک شد. دستش رو آروم برد زیرِ پهلوهایِ من و شروع کرد به مالیدنِ پستون‌هایِ بزرگم. «این پستون‌ها... این سفیدی... واقعاً آدم رو از پا درمیاره.»

من چشمام رو بستم. تمامِ وجودم از مستی و اون حسِ خیسیِ بینِ پاهام پر شده بود. حس می‌کردم کوسم داره به شدت می‌تپه و اون مایعِ لذیذ، از بینِ پستون‌هایِ بزرگم راه باز کرده و داره رویِ ران‌هایم می‌ریزه. مریم متوجه این موضوع شد. دستش رو از رویِ پستون‌ها پایین برد و مستقیم رفت سراغِ چوچولم.

وقتی انگشت‌هایِ گرم و نمناکِ مریم مستقیماً نشست رویِ کوسِ خیس و بازِ من، یه جیغِ کوتاه و از سرِ لذت زدم. مریم با یه لبخندِ پیروزمندانه، انگشتش رو با فشار تویِ اون کوسِ تنگ و لرزونم فرو کرد. «وای فرناز... چقدر خیسی! چقدر کوست داغ و لذیذه! انگار از شدتِ لذت داری از خودت آب می‌ندازی...»

من دیگه هیچی نمی‌شنیدم، فقط حسِ انگشت‌هایِ مریم رو تویِ کوسم حس میکردم که داشت با بی‌رحمی و ولع، کوس باد کرده و حساس شده ام رو می‌مالید و باز و بسته می‌کرد. در حالی که مریم داشت با لذت از کوسِ من کار می‌کشید، من فقط غرق در مستی و لذت تسلیم انگشتان هنرمند مریم بودم.

فصل ششم: طعمِ کثافت در تاریکی

خوابِ من مثلِ یه اقیانوسِ سیاه و سنگین بود؛ یه جور خوابِ مستی که انگار مغزم رو با پنبه پر کرده بودن. اما یه چیزی، یه صدایِ خیلی ضعیف، مثلِ کشیده شدنِ یه چیزِ تیز رویِ پوست، از لایه‌هایِ عمیقِ مغزم بیرون کشیدمش. یه ناله بود... یه ناله‌یِ خفه، دردمند، که از دورِ دست‌ها می‌اومد.

با چشم‌هایِ پف‌کرده و بدنی که هنوز از مستی و اون لذتِ مریم می‌لرزید، نیم‌خیز شدم. کوسم هنوز از اون رقص و خیسیِ استخر یه جورِ گرمایِ ملایمی داشت، اما حالا با اون صدایِ مشکوک، یه لرزه‌یِ ترس و کنجکاوی به تنم افتاد. یواشکی، جوری که انگار بخشی از بدنم وجود نداره، از رویِ تخت لغزیدم. لخت، با پستون‌هایِ بزرگ و لرزونم که تویِ تاریکیِ اتاقِ مهمان تکون می‌خوردن، به سمتِ در رفتم.

صدایِ ناله از اتاقِ اصلی می‌اومد. لایِ درِ اتاقِ مریم و ارش، یه شکافِ باریکِ نور و تاریکی وجود داشت. من، مثلِ یه موجودِ کنجکاو و کثیف، یواشکی به سمتِ در رفتم و سرَم رو از اون شکافِ باریک داخل کشیدم.

صحنه‌یِ روبرو، تمامِ اون تصویرِ مریمِ باکلاس و میزبانِ مهربون رو تویِ ذهنم فرو ریخت. مریم، کاملاً لخت، با چشم‌هایی که مثلِ یه شکارچیِ وحشی می‌درخشید، بالایِ سرِ ارش ایستاده بود. ارش رویِ زانوهاش بود، لخت، با بدنی که از ترس و درد می‌لرزید. و صدایِ شلپ‌شلپِ وحشتناکِ شلاق، فضایِ اتاق رو پر کرده بود.
Harry
     
  
↓ Advertisement ↓
TakPorn
مرد

 
Part 3
مریم با یه خنده‌یِ تمسخرآمیز و صدایی که از شدتِ هیجانِ سادیستی می‌لرزید، یه ضربه‌یِ محکم دیگه به پشتِ ارش زد و فریاد زد: «کونی! کونیِ پست! حالا کارت به جایی رسیده که کیرت واسه رفیقای من سیخ بشه؟؟ فکر کردی من اون‌قدر احمقم که نمی‌فهمم داری چطوری با چشمات به اونا نگاه می‌کنی؟»

ارش، در حالی که داشت از شدتِ درد و تحقیر ناله می‌کرد، سعی می‌کرد خودش رو جمع کنه. «مریم... مریم خواهش می‌کنم... غلط کردم... گوه خوردم مریم، دست خودم نبود... من... من فقط...»

مریم یه قدم جلوتر اومد، شلاق رو پایین آورد و با نوکِ اون، زیرِ چونه‌یِ ارش رو گرفت و سرش رو بالا آورد. «گوه خوردی؟ آره، معلومه که گوه خوردی! می‌خوای قطعش کنم بدم گربه بخوره حرومزاده؟ می‌خوای اون کیرِ کثیفت رو از تنت بکشم بیرون که دیگه هیچ‌وقت نتونی حتی به یه زنِ لخت نگاه کنی؟»

من از همون‌جا، با چشم‌هایِ گرد شده، به این صحنه‌یِ وحشیانه زل زده بودم. قلبم مثلِ یه پرکه‌یِ وحشی تویِ سینه‌ام می‌کوبید. مریم داشت ارش رو تحقیر می‌کرد، اون رو مثلِ یه حیوانِ پست و بی‌ارزش با کلماتی مثل «کونی» و «حرومزاده» و «گوه خور» می‌کوبید.

مریم ادامه داد: «تو فقط یه ابزاری، فهمیدی؟ یه ابزارِ کثیف که فقط واسه تخلیه شدن ساخته شده. فکر کردی چون تویِ تختِ من هستی، صاحبِ چیزی؟ نه! تو یه کونی هستی که فقط باید دستوراتِ من رو اجرا کنی و زیرِ پاهایِ زن‌ها رو لیس بزنی مادرجنده حرومزاده!»

هر بار که مریم این کلماتِ زشت رو به صورتِ ارش پرت می‌کرد، انگار یه ضربه‌یِ مستقیم به روحِ من می‌خورد. اما یه چیزِ دیگه‌ای هم بود... یه چیزِ عجیب و کثیف. دیدنِ اون قدرتِ مریم، دیدنِ اون تحقیرِ بی‌رحمانه، و دیدنِ ارش که اون‌قدر ضعیف و پست شده بود، یه موجی از یه حسِ عجیب رو تویِ بدنم راه انداخت.

من که تا چند ساعت پیش، تویِ استخر با مریم داشتیم از لذتِ بدنِ هم لذت می‌بردیم، حالا داشتم شاهدِ یه بازیِ قدرتِ وحشیانه بودم. یه حسِ عجیب از ترس و هیجان، مثلِ یه مارِ سمی تویِ شکمم می‌پیچید. من لخت بودم، کوسم از شدتِ این صحنه‌یِ کثیف و وحشیانه داشت به شدت می‌تپید و خیس می‌شد.

دیدنِ مریم که با اون جذبه‌یِ شیطانی، ارش رو به ستایشِ کثافت وا می‌داشت، باعث شد تمامِ خجالت‌هایِ قبلی‌م از بین بره. من حس کردم دارم تویِ یه دنیایِ جدید، یه دنیایِ واقعی‌تر و کثیف‌تر، غرق می‌شم. اون حسِ گناهی که قبلاً باهاش آشنا شده بودم، حالا با این صحنه‌یِ وحشیانه، تبدیل به یه ولعِ خالص شده بود.

بدنم شروع کرد به لرزیدن. دستام رو به دیوارِ راهرو گرفتم تا نیفتم. کوسم، از شدتِ این شوک و این هیجانِ تاریک، یهو یه موجِ لذیذ از آب انداخت بیرون. حس کردم تمامِ اون خیسیِ استخر، در مقابلِ این خیسیِ جدید و ناشی ازِ لذتِ ممنوعه، هیچی نیست. من داشتم با خودم ور می‌رفتم، داشتم تویِ اون تاریکی، لخت و تنها، با تصویرِ مریم و اون فحش‌هایِ کثیفی که به ارش می‌زد، خودم رو تقاص می‌دادم.

فصل هفتم: نمایشِ بی‌اراده در برابرِ دوربین

وقتی ارضا شدم، حس کردم تمامِ بدنم مثلِ یه تیکه گوشتِ پخته شده، شُل و بی‌جون افتاد رویِ زمین. اون موجِ شدیدی که از شدتِ شنیدنِ فحش‌هایِ مریم و دیدنِ تحقیرِ ارش به کوسم رسید، باعث شد یه لرزه‌یِ طولانی و تخلیه‌شونده تمامِ پستون‌ها و شکمم رو بگیره. با چشم‌هایِ تار و لرزون، در حالی که هنوز از اون خیسیِ کثیف و لذیذِ بینِ پاهام بویِ شهوت می‌آمد، یواشکی برگشتم به اتاقِ مهمان. دیگه توانِ فکر کردن نداشتم؛ فقط می‌خواستم از این فشارِ عصبی و جنسی فرار کنم. لخت، با پستون‌هایِ خسته و بدنی که هنوز از اون هیجانِ تاریک می‌لرزید، خودمو پرت کردم رویِ تخت و همون‌طور که هنوز بویِ عرق و لذتِ دیشب تویِ تنم بود، تویِ یه خوابِ عمیق و سنگین غرق شدم.

نورِ اولِ صبح، مثلِ یه تیغِ تیز، چشمام رو زد. با گیجی، در حالی که دهنم خشک شده بود و حس می‌کردم بدنم سنگینه، نیم‌خیز شدم. اتاقِ مهمان تاریک بود، اما یه نورِ آبی و لرزون از سمتِ پذیرایی به داخل می‌تابید. حس کردم یه جای کار می‌لنگه. یه چیزی تویِ سرم می‌چرخید... اون ناله‌ها... اون فحش‌ها...

با بدنی که هنوز از شدتِ مستی و خستگیِ دیشب، جوری بود که انگار بندهایی از گوشت و پوست به هم وصل شده، لخت و بی‌پرده از تخت اومدم پایین. پاهایِ لرزونم رو رویِ پارکتِ سرد حس کردم. وقتی از درِ اتاقِ مهمان اومدم بیرون، چشمم به تلویزیونِ بزرگِ پذیرایی افتاد. تلویزیون روشن بود و صدایِ خیلی پایینی داشت.

احساسِ عجیبی بهم دست داد. یه حسِ ناآشنا از وحشت که تویِ رگ‌هایم می‌دوید. یواشکی، جوری که انگار دارم تویِ یه فیلمِ جاسوسی حرکت می‌کنم، به سمتِ تلویزیون رفتم. و اونجا بود که تمامِ دنیایِ من، زیرِ پاهایِ مریم، فرو ریخت.
رویِ صفحه، تصویرِ سیاه و سفیدی با کیفیتِ بالا در حال پخش بود. دوربینِ امنیتیِ راهرو! و من... منِ لخت، با اون پستون‌هایِ بزرگ و گرد که تویِ تاریکی می‌درخشیدن، و اون بدنِ سفید و لذیذی که از شدتِ لذت می‌لرزید، دقیقاً همون‌جوری که دیشب پشتِ درِ اتاقِ مریم بودم، تویِ قابِ تلویزیون بود.

من داشتم با خودم ور می‌رفتم. تصویرِ من که با وحشیگری و از شدتِ هیجان، دستام رو بینِ پاهام می‌بردم و شروع می‌کردم به مالیدنِ کوسِ خیسم و فشار دادنِ پستون‌ها و لرزوندنِ اون بدنِ بی‌پرده، با تمامِ جزئیاتِ زشت و جذابش، رویِ اون صفحه بزرگ نمایش داده می‌شد. هر حرکت، هر لرزشِ پستون، هر بار که انگشتام رو تویِ اون نقطه می‌کشیدم و با چشم‌هایِ مست به دوربین خیره شده بودم، انگار داشت از تویِ تلویزیون، مستقیم به تویِ روحم نفوذ می‌کرد.

مریم... مریم فیلمِ من رو ضبط کرده بود. اون از تمامِ این لحظه‌هایِ من، از اون لذتِ کثیفی که پشتِ در داشتم می‌کشیدم، فیلم گرفته بود. من داشتم خودم رو برای اون‌ها نمایش می‌دادم، بدون اینکه حتی یه ذره شک کنم که دارم تماشا می‌شم.

تویِ اون لحظه، حس کردم خون از تویِ بدنم کشیده شد. یه حسِ شرمِ بی‌حد و مرز، مثلِ یه موجِ سیاه، تمامِ وجودم رو گرفت. اما یه چیزی هم بود... یه چیزِ کثیف و لذیذِ دیگه. دیدنِ خودم تویِ اون وضعیت، دیدنِ اینکه چقدر بدنم در برابرِ اون صحنه‌هایِ وحشیانه و فحش‌هایِ مریم، واکنشِ جنسیِ بی‌رحمانه‌ای نشون داده و چقدر کوسم تویِ اون تصویر، خیس و باز و لذیذ به نظر می‌رسید... این باعث شد یه لرزه‌یِ دیگه، یه لرزه‌یِ متفاوت، از پایینِ کمرم تا بالایِ سرم راه بیفته.

من داشتم از شدتِ شرم، می‌خواستم تویِ زمین غرق بشم، اما همزمان، بدنم داشت دوباره با اون تصویرِ لخت و بی‌پرده‌یِ خودم، بازی می‌کرد. من یه عروسکِ جنسیِ بی‌اراده بودم که حتی نمی‌دونستم داره برای بقیه نمایش اجرا می‌کنه.
فصل هشتم: اسارت در قلمروی مریم

سکوتِ سنگینی توی خونه حکم‌فرما بود؛ بقیه رفته بودن و فقط ما سه نفر بودیم: مریم، ارش و من. من همون‌طور که لخت، با بدنی که از شدتِ شوک و شرم می‌لرزید، جلوی تلویزیون خشکم زده بود، صدای قدم‌هایِ مریم رو از توی راهرو شنیدم. قلبم جوری می‌کوبید که انگار می‌خواست از سینه‌ام بیرون بزنه.

مریم با اون قدم‌هایِ با اعتمادبه‌نفس و نگاهِ برنده‌یِ همیشگی‌اش، وارد پذیرایی شد. یه نگاهِ گذری به تلویزیون انداخت که هنوز تصویرِ لرزونِ من رو نشون می‌داد و بعد، چشم‌هایِ درخشانش رو به چشم‌هایِ من دوخت. یه لبخندِ کج و شیطانی روی لب‌هاش نشست.

«به به... فرناز خانوم!» صدایش مثلِ صدایِ ماری بود که از دیدنِ شکارش لذت می‌برد. «خوابِ دیشبت خوش گذشت؟؟؟ نگفته بودی تو خواب راه می‌ری خوشگل خانوم...» با این حرف، مستقیم به اون صحنه‌یِ کثیفِ پشتِ در اشاره کرد.

من می‌خواستم زمین دهن باز کنه و منو ببلعه. می‌خواستم از خجالت بمیرم، اما همزمان، اون نگاهِ مریم و اون کلماتش، مثلِ یه شوکِ الکتریکی، دوباره اون خونِ گرم رو به پایین‌تنه‎م فرستاد.

مریم بدونِ اینکه منتظرِ جوابِ من بمونه، اومد جلو و با یه حرکتِ مقتدرانه، دستش رو دورِ کمرم حلقه کرد و من رو کشید سمتِ خودش. من رو روی کاناپه کنار خودش نشوند. مریم لخت بود و پوستش مثلِ ابریشمِ گرم روی پوستِ من می‌لغزید. دستِ مریم، خیلی آروم و با یه مهارتِ ترسناک، پایین رفت و شروع کرد به بازی کردن با پستون‌هایِ بزرگ و لرزونم. انگشت‌هاش رو تویِ شیارِ بینِ پستون‌هاهام می‌کشید و با فشارهایِ ملایم، بدنم رو به لرزه می‌انداخت.

در حالی که داشت با بدنِ من بازی می‌کرد، شروع کرد به زمزمه کردن؛ جوری که انگار داره یه حقیقتِ تلخ رو برام روایت می‌کنه: «می‌دونی فرناز... ارش اینجا فقط یه سایه است. یه چیزی که فقط واسه لذتِ من ساخته شده. هرچی ازش بخوای، نه نداره. اگه بخوام لیس بزنه، باید لیس بزنه... اگه بخوام که با دیلدو بکوبم تویِ کونش، باید بدونِ هیچ حرفی انجامش بده. از کوس‌خوری و شاش‌خوری گرفته تا هر چیزِ کثیفی که فکرش رو بکنی... ارش اینجا مِلكِ منه. یه برده‌یِ لخت که فقط واسه خدمت کردنِ ما وجود داره.»

حرف‌هایِ مریم مثلِ سم تویِ گوشم می‌پیچید. هر بار که از کلماتی مثل «کون‌دادن» یا «شاش‌خوری» استفاده می‌کرد، یه موجِ وحشیانه از شهوت تویِ زیرِ شکمم می‌پیچید. من داشتم با خودم مبارزه می‌کردم، اما بدنم داشت تسلیم می‌شد. مریم که متوجهِ لرزشِ پستون‌ها و خیسیِ دوباره‌یِ بینِ پاهام شده بود، خنده‌یِ کوتاهی کرد.

«اووه... ببین چطوری داری حشری می‌شی، فرناز عزیز...» مریم با لذت زمزمه کرد و دستش رو عمیق‌تر بینِ پاهام برد و شروع کرد به ور رفتن با کوسِ خیسم که حالا مثلِ یه شکمِ لذیذ، باز و در انتظار بود.

مریم سرش رو بالا آورد و با صدایی که مثلِ یه فرمانِ جنگی بود، فریاد زد: «ارش! حرومزاده! بیا اینجا!»

ارش، که مثلِ یه سایه‌یِ پشیمون و لخت، گوشه‌یِ اتاق ایستاده بود، با ترس و لرز به سمتِ ما اومد. مریم با نگاهی که پر از تحقیر بود، بهش اشاره کرد: «بیا جلو، کونیِ پست! بیا و این کوسِ سفید و لذیذ رو حسابی بخور. باید آماده‌اش کنی... باید جوری باهاش ور بری که تا شب از لذت و درد از خود بی‌خود بشه. زود باش!»

من، در حالی که از شدتِ لذت و شرم لرز می‌کردم و مریم داشت با دستش کوسم رو باز و بسته می‌کرد، چشمام رو از ترس و هیجان بستم و منتظر موندم تا اون «ابزارِ» انسانی برای لذت بیشتر من به سراغم بیاد.

فصل نهم: ضیافتِ گوشت و دیلدو

ارش، مثلِ یه حیوانِ رام و گشنه، جلوی پاهایِ لرزونِ من روی زمین افتاد. من، در حالی که لخت بودم و مریم از پشت با دستاش پستون‌هایِ بزرگم رو فشار می‌داد، می‌تونستم لرزشِ بدنِ ارش رو حس کنم. وقتی سرش رو پایین برد و زبانش رو روی پوستِ حساسِ رون‌ها و کشاله‎ریا من کشید، یه جیغِ خفه از گلوم بیرون پرید.

اوضاع از کنترل خارج شده بود. ارش با ولع شروع کرد به لیس زدنِ رون‌هایِ سفید و لذیذم؛ زبانش رو مثلِ یه مارِ گرم روی پوستم می‌کشید. من در حالی که داشتم بینِ لذت و وحشت غرق می‌شدم، چشمم به بدنِ ارش افتاد. ردِ قرمز و کبودِ شلاق‌هایِ مریم روی سینه‌اش و پهلوهاش، مثلِ نقشه‌هایی از درد، می‌درخشید. دیدنِ اون زخم‌ها، در حالی که اون داشت کوسم رو با زبانش می‌خورد، یه حسِ وحشیانه‌یِ قدرت و بی‌رحمی رو به من منتقل می‌کرد.

مریم، که مثلِ یه ملکه ایستاده بود و تماشایِ این صحنه رو می‌کرد، مدام با لحنی آمرانه و کثیف دستور می‌داد: «آره... همون‌طور ادامه بده! اون‌جوری لیس نزن، لولش کن! زبونت رو مثلِ یه دریل بکن تویِ اون کوسِ خیس و بچرخون! می‌خوام اون سوراخِ لذیذش رو با زبونت وا کنی!»
ارش با هر دستور، با ولع‌تر عمل می‌کرد. مریم ادامه داد: «بیشتر! سوراخِ کونش رو هم بلیس! جوری که انگار داری یه گوهرِ نایاب رو تمیز می‌کنی! اون کونیِ پست، فقط بلدِ همین کارهاست!»

در همین حال، مریم خودش هم از این نمایشِ جنسیِ بی‌پرده سیر نمی‌شد. اون از پشتِ من بالا اومد و شروع کرد به گاز گرفتنِ آروم و لذیذِ پستون‌هایِ بزرگم. حسِ دندون‌هاش رویِ پوستِ سفیدم و اون فشارِ دست‌هاش، باعث شده بود بدنم مثلِ یه سیمِ برقیِ لخت، مدام تکون بخوره. مریم حتی سرش رو بالا آورد و لب‌هایِ من رو با ولع می‌مکید، جوری که طعمِ لب‌هایِ من و بویِ شهوتِ اتاق رو حس می‌کرد.

من تویِ یه مارپیچِ بی‌انتها از لذت، درد و تحقیر گیر کرده بودم. کوسم از شدتِ لیس‌هایِ ارش و دستورهایِ مریم، مثلِ یه گلِ در حالِ شکفتن، کاملاً باز و خیس شده بود و هر بار که زبانِ ارش به اون نقطه می‌خورد، بدنم از ته تا سر می‌پرید.

مریم یهو از من جدا شد. با یه نگاهِ پیروزمندانه به من و ارش که هنوز رویِ زمین مبهوت و خیس بودیم، گفت: «یه لحظه صبر کن... الان میام. چیزی که براتون آماده کردم، خیلی باحال‌تر از این لیس زدن‌هایِ بی‌مصرفِ ارشه.»

او از اتاق بیرون رفت. سکوتِ سنگینی اتاق رو گرفت. فقط صدایِ نفس‌هایِ تندِ من و صدایِ لیس زدن‌هایِ خفه و وحشیانه‌یِ ارش که هنوز داشت با بدنم ور می‌رفت، شنیده می‌شد. دو دقیقه گذشت... شاید سه دقیقه.

صدایِ قدم‌هایِ مریم که داشت برمی‌گشت، مثلِ صدایِ بمب بود. وقتی درِ باز شد، من سرخم کردم، اما وقتی چشمم بهش افتاد، وحشت تمامِ وجودم رو گرفت.

مریم برگشته بود، اما دیگه اون مریمِ همیشگی نبود. اون یه هیولایِ جنسی بود. مریم یه دیلدویِ کمریِ سیاه و براق، بیست سانتی و به شدت کلفت رو به کمرش بسته بود. اون دیلدو جوری رویِ شکم و کمرش قرار گرفته بود که انگار بخشی از بدنِ خودش بود. اون دیلدو عظیم و صاحب وحشی، با اون سرِ پهن و تپلش، آماده‌یِ فرو رفتن تویِ کوس من بود.

مریم با یه لبخندِ شیطانی که تا گوش‌هاش رسیده بود، به سمتِ من اومد. دیلدویِ بزرگش با هر قدمی که برمی‌داشت، تویِ هوا تکون می‌خورد و انگار داشت من رو به چالش می‌کشید.

«حالا...» مریم با صدایی که از هیجان می‌لرزید، گفت: «وقتشه که واقعاً با هم آشنا بشیم، فرناز خانوم... ارش، برو اون‌طرف! وقتِ تو تموم شد، الان نوبتِ کارِ اصلیه!»

فصل دهم: فروپاشیِ غرور

مریم با هر قدمی که به سمت من می‌آمد، آن دیلدویِ سیاه، براق و عظیمِ بیست سانتی، مثلِ یک هیولایِ گوشت‌خوار، با تکان‌هایِ سنگینِ کمرش، من را به چالش می‌کشید. نگاهِ مریم دیگر از آن نگاه‌هایِ دوستانه‌یِ قدیمی خبری نداشت؛ حالا نگاهش نگاهِ یکِ شکارچی بود که می‌خواست تک‌تکِ ذره‌هایِ شخصیت و غرورِ شکارش را له کند.

من، در حالی که لخت، خیس و لرزان روی کاناپه افتاده بودم، ناخودآگاه خودم را جمع کردم. این واکنشِ دفاعی، فقط باعث شد مریم پوزخندِ تحقیرآمیزتری بزند.

«چی شد فرناز خانوم؟» مریم با صدایی که حالا مثلِ تیغِ یخ بود، گفت. «اون زنِ باکلاس و مبادیِ آداب که دیشب با من معاشرت می‌کرد کجاست؟ الان فقط یه تکه‌یِ گوشتِ لرزون رو می‌بینم که حتی جرئت نمی‌کنه توی چشم‌هایِ من نگاه کنه...»

او درست جلوی پاهایِ من ایستاد. دیلدویِ عظیمش، درست در فاصله‌یِ چند سانتی‌متریِ کوسِ باز و لرزانِ من قرار گرفت. گرمایِ آن وسیله‌یِ سنگین، پوستِ حساسِ من را به لرزه انداخت.

«ببین چقدر بدنت از این وسیله می‌ترسه... و چقدر هم ازش هوس می‌کنه.» مریم با لحنی که حالا به کثافت و تحقیر متمایل بود، ادامه داد. «چقدر رذل و بی‌چون و چرات! با اینکه می‌دونی این دیلدو قراره اون غرورت رو جوری له کنه که دیگه هیچ‌وقت نتونی مثلِ قبل توی جمعِ مردم راه بری، اما کوسِ تو داره برایِ اون هیولا التماس می‌کنه، مگه نه؟»

او با دستش، دیلدویِ سنگین را کمی فشار داد و آن را به سمتِ دهانه‌یِ کوسِ من هدایت کرد. «داری می‌بینی؟ حتی قبل از اینکه وارد بشه، داری مثلِ یه حیوانِ هرزه برایِ یه تکه‌یِ پلاستیکِ سیاه لیس می‌زنی. چقدر حقیر... چقدر بی‌ارزش...»

مریم شروع کرد به فشار دادنِ آرام و تدریجی. لبه‌یِ پهن و کلفتِ دیلدو، آرام آرام، با بی‌رحمی، دهانه‌یِ کوسِ من را باز می‌کرد. من از شدتِ درد و لذتِ وحشیانه، دندان‌هایم را روی لب‌هایم فشار دادم.

«فریاد نزن!» مریم با تشر گفت و ناگهان فشار را بیشتر کرد. «تو اینجا حقِ فریاد زدن نداری. تو اینجا فقط یه ابزاری برایِ لذتِ من. یه جنده با کلاس که حالا داره زیرِ یه دیلدو، شخصیتش رو از دست میده.»

او با هر فشارِ عمیق‌تر، کلماتِ تحقیرآمیزتر را هم می‌گفت. «ببین چطور داره برات پهن می‌شه... چطور داری واسه این بیست سانتِ کلفت، خودت رو باز و بسته می‌کنی. تو دیگه فرنازِ اون آدمِ معمولی نیستی. تو الان فقط یه سوراخِ لرزونی که منتظرِ اینه که این دیلدو تا تهِ روده هاش بکوبه توش.»
Harry
     
  
مرد

 
Part4

دیلدو با هر فشار، بیشتر و عمیق‌تر پیش می‌رفت. من حس می‌کردم تمامِ بدنم در حالِ تکه تکه شدن است، اما در عین حال، آن حسِ پر شدنِ مطلق، مغزم را از کار انداخته بود. مریم، در حالی که با تمامِ قدرت و بی‌رحمی، دیلدو را به درونِ من می‌کوبید، با چشم‌هایِ خمار و لبخندی که از لذتِ تحقیر دادن می‌درخشید، زمزمه کرد:

«بگو... بگو که چقدر کثیفی... بگو که چقدر از این تحقیر لذت می‌بری، ای جنده‌یِ لرزون...»

من، در حالی که نفسم به شماره افتاده بود و چشم‌هایم از اشک و لذت تار شده بود، فقط توانستم ناله‌ای کنم که بویِ تسلیم شدن می‌داد. مریم، با دیدنِ این فروپاشی، حتی وحشی‌تر شد. او حالا نه تنها بدنِ من، بلکه تمامِ وجودِ مرا به زانو درآورده بود.

فصل یازدهم: سقوط در اعماقِ حقارت

مریم دیگه هیچ ملاحظه‌ای نداشت. اون دیلدویِ بیست سانتی و کلفت، مثلِ یک پتکِ سیاه و بی‌رحم، مدام به درونِ کوسِ من کوبیده می‌شد. هر ضربه، انگار داشت استخوان‌هایِ لگنِ من رو با خودش جابه‌جا می‌کرد. صدایِ برخوردِ پلاستیکِ سنگین با گوشتِ خیسِ بدنم، مثلِ طبلِ مرگ توی گوشم می‌پیچید. من فقط می‌تونستم سرم رو به عقب پرتاب کنم و ناله‌هایی از سرِ درد و لذتِ وحشیانه سر بدیم.

بعد از اون همه کوبیدن، مریم یهو متوقف شد. نفسش سنگین بود و چشم‌هاش مثلِ دو تا اخته‌یِ سرخ می‌درخشید. اون دیلدو رو با یه حرکتِ سریع و بی‌رحمانه بیرون کشید؛ صدایِ مکشِ اون وسیله از داخلِ بدنِ من، لرزه به تنم انداخت. مریم با یه نگاهِ کثیف، به سمتِ کونِ لرزون و بازِ من خیره شد.

«حالا...» مریم با صدایی که از هیجان می‌لرزید، گفت: «می‌خوام اون سوراخِ کوچیک و دست‌نخورده کونت رو هم امتحان کنم. می‌خوام ببینم چقدر می‌تونه تحمل کنه...»

من، در حالی که اشک از چشم‌هام سرازیر بود و بدنم از شدتِ ضربه‌ها مندرس شده بود، با التماس و گریه گفتم: «مریم... خواهش می‌کنم... من... من تا حالا هیچ‌وقت... هیچ‌وقت کون ندادم... لطفاً...»

مریم مکث کرد. یه لبخندِ شیطانی و مکارانه روی لب‌هاش نشست. اون لبخند، بدترین چیزی بود که می‌تونستم تصور کنم. انگار داشت به یه بازیِ جدید فکر می‌کرد.

«باشه فرناز...» مریم با لحنی که انگار داره به یه بچه جایزه میده، اما با نگاهی که پر از تحقیر بود، گفت: «کونت رو فعلاً می‌ذارم واسه بعد. بذار یه کم بیشتر با اون کوسِ خسته‌ات ور برم. اما به یه شرط...» او جلو اومد و صورتِ خیس از اشکِ من رو با دستش گرفت و فشار داد. «باید یه دخترِ حرف‌گوش‌کن بمونی. از این به بعد، هر چی من خواستم، هر چی این ارشِ کونی خواست، فقط یه کلمه بلد باشی: "چشم". اگه یه بار هم اعتراض کنی یا اون غرورِ پوشالی‌ات رو نشون بدی، اون کونت رو جوری می‌گیرم که دیگه حتی نتونی روی صندلی بشینی. فهمیدی؟»

من، در حالی که از شدتِ وحشت و تسلیم، فقط تونستم با صدایِ لرزون بگم: «چشم... مریم... چشم...»

مریم با رضایت، دوباره شروع کرد به نوازش کردنِ بدنِ من. دست‌هاش رو روی پستون‌ها و شکمِ من می‌کشید، اما این نوازش‌ها دیگه از سرِ مهربانی نبود؛ انگار داشت یه حیوانِ اهلی رو چک می‌کرد. من که زیرِ اون همه فشار و هیجان بودم، یهو حس کردم یه فشارِ شدیدی تویِ پایین‌تنه‎م می‌پیچه.

تلاشم برای بلند شدن، با یه حرکتِ ناخودآگاه بود. «مریم... من... باید پاشم...» با صدایی که از شدتِ فشار می‌لرزید، گفتم.

مریم با یه نگاهِ تیز و ترسناک، دستش رو روی شونه‌ام کوبید: «کجا؟ کجا می‌خوای بری؟»

«جیش... جیش دارم...» با خجالت و التماس گفتم. «بذار برم دستشویی... خیلی. بهم فشار میاد...»

مریم خنده‌یِ بلندی سر داد، خنده‌ای که قلبم رو فرو ریخت. «دستشویی؟» مریم با تمسخر گفت: «نه عزیزم! اینجا دستشویی نیست. اینجا قلمرویِ منه. تو الان دیگه یه آدمِ معمولی نیستی که بری توی دستشویی جیش کنی. تو الان "کوسِ طلاییِ" منی... و تو فقط وقتی می‌تونی تخلیه بشی که من اجازه بدم.»

او با بی‌رحمی ادامه داد: «الان دیگه دستشوییِ سیارِ من هست. هر چی که داری، باید همین‌جا، همین‌طوری، جلوی چشمِ من وتوی دهن ارش خالی کنی.»

مریم سرش رو بلند کرد و با فریاد، ارش رو که هنوز گوشه‌ای منتظر بود، صدا زد: «ارش! زود بیا اینجا! این جنده می‌خواد جیش کنه! بیا و از این نعمت استفاده کن! بیا و تا آخرین قطره‌یِ جیشش رو با ولع بالا بکش!»

ارش، با چشم‌هایی که از هوس و هیجانِ بیمارگونه می‌درخشید، با سرعت به سمتِ ما دوید. من در حالی که از شدتِ شرم و فشارِ بدنم می‌لرزیدم، خود رو در برابرِ اون صحنه‌یِ نهایی و بی‌رحمانه رها کردم. ارش، با تمامِ ولع، شروع کرد به خوردنِ شاش من؛ جوری که انگار داشت با ارزشمندترین غذای دنیا سر و کله می‌زد. مریم هم بالای سرم ایستاده بود و با لذت، تماشایِ این فروپاشیِ کاملِ من رو می‌کرد.

فصل دوازدهم: نقابِ بی‌گناهی
بعد از آن شبِ ویرانگر، وقتی که ارش در حالی که آخرین قطره‌هایِ شرمِ من را می‌بلعید، به خوابی عمیق و بی‌خیال فرو رفته بود، مریم تغییر کرد. آن هیولایِ تشنه‌یِ تحقیر، ناگهان ناپدید شد و جای خود را به زنی داد که چقدر شبیه به همان مریمِ قدیمی بود که من می‌شناختم.

او با ملایمتِ عجیبی مرا از روی کاناپه بلند کرد. انگار هیچ اتفاقی نیفتاده بود، انگار دیشب من فقط یک مهمانِ کمی بی‌قرار بودم. مریم مرا به سمتِ حمام برد. آبِ گرم را باز کرد و با چنان دقت و مهربانی شروع به شستنِ بدنم کرد که لرزه به جانم افتاد. او با لیف نرم، تمامِ ردِ آن دیلدویِ عظیم و تمامِ آن آثارِ کثیف و شرم‌آور را از روی پوستِ حساسم پاک کرد.

«خسته شدی فرناز جان...» مریم با صدایی که مثلِ ابریشم نرم بود، زمزمه کرد. «ببخشید اگه دیشب کمی زیاده‌روی شد، می‌دونی که من چقدر هیجان‌زده می‌شم وقتی با هم وقت می‌گذرونیم.»

من، در حالی که از شدتِ گیجی و تضادِ رفتاریِ او، نتوانستم حتی یک کلمه حرف بزنم، فقط اجازه دادم او مرا بشوید. او مرا با حوله‌ای نرم خشک کرد، لباس‌هایِ تمیزم را پوشاند و با لبخندی گرم، مثلِ یک دوستِ صمیمی، تا دمِ درِ خانه راهی‌ام کرد. وقتی رفتم، تنها چیزی که در ذهنم بود این بود: «آیا من دیوانه شده‌ام؟ آیا مریم واقعاً قصد داشت مرا له کند، یا من فقط تصور می‌کردم؟»

صبحِ روزِ بعد..

خورشید با تمامِ توانش از پنجره‌هایِ شیشه‌ایِ دفترِ کار می‌تابید. من، با لباسی که بسیار مرتب و پوشیده بود، در حالی که سعی می‌کردم لرزشِ خفیفِ پاهایم را پنهان کنم، واردِ اتاقِ مریم شدم. هر قدمی که برمی‌داشتم، انگار رویِ لبه‌یِ تیغ راه می‌رفتم. تصویرِ آن دیلدویِ سیاه و آن لحظه‌یِ خفت‌بارِ جیش، مثلِ یک فیلمِ سیاه و سفید که مدام تکرار می‌شود، جلویِ چشم‌هایم رقص می‌کرد.

من، در حالی که چشمانم را به زمین دوخته بودم و از شدتِ خجالت، حس می‌کردم گونه‌هایم می‌سوزند، ایستادم. تمامِ وجودم فریاد می‌زد: «او می‌داند! او می‌داند من دیشب چه شکلی بودم! او می‌داند من چقدر حقیر بودم!»

مریم پشتِ میزِ باشکوهش نشسته بود، با لبخندی آرام و مهربان، در حالِ چک کردنِ مدارک بود. سرش را بالا آورد و با نگاهی که هیچ نشانی از آن شبِ وحشیانه نداشت، گفت:

«اوه، صبح بخیر فرناز! خوش آمدی عزیزم. چقدر خوشحالم که امروز سرحال به نظر می‌رسی. بیا، بنشین، می‌خواستم درباره‌یِ پروژه‌یِ جدیدی که گفتی صحبت کنیم.»

او دقیقاً مثلِ یک مدیرِ محترم و یک دوستِ دلسوز رفتار می‌کرد. حتی یک بار هم به چشمانم نگاه نکرد که آیا من را در حالتِ فروپاشی می‌بیند یا نه. این بی‌تفاوتیِ مریم، از هر تحقیرِ فیزیکی‌ای، دردناک‌تر بود. او با این رفتار، من را در زندانی از «شک و تردید» محبوس کرده بود. من دیگر نمی‌دانستم مریم، فرشته‌یِ نجاتِ من است یا شیطانِ درونِ من.

خجالتِ من به اوج رسیده بود. هر بار که می‌خواستم چیزی بگویم، تصویرِ آن لحظه که به عنوانِ «دستشوییِ سیار» با ارش رفتار می‌شد، در ذهنم می‌پیچید و باعث می‌شد از شدتِ شرم، گلویم خشک شود.
فصل سیزدهم: بازیِ معکوسِ قدرت

در دفترِ کار، بعد از آن جلسه‌یِ رسمی و خفقان‌آور، مریم با همان لبخندِ مرموز و آرامشِ مخدوش‌کننده‌اش، به من اشاره کرد که به اتاقِ خصوصی‌اش بروم. ارش هم، با همان نگاهِ خمار و پنهان، پشتِ سرِ من راه افتاد.

واردِ اتاقِ شدیم. مریم پشتِ میزِ چرمی‌اش نشست و با آرامش، همان دیلدویِ بیست سانتی و سیاه و سنگین را از داخلِ کشویِ میز بیرون آورد. او آن را روی میز گذاشت و با نگاهی که انگار دارد با یک شیءِ بی‌جان صحبت می‌کند، گفت:

«فرناز جان... دیشب دیدم که چقدر در خدمت کردنِ به من و ارش توانایی داری. اما فکر می‌کنم یه جای کار می‌لنگه. ارش همیشه خیلی آرومه، خیلی کنترل شده... من دوست ندارم کنترلِ اون دستِ من باشه، من دوست دارم تو کنترلش کنی.»

او با چشمکی که لرزه بر اندامم انداخت، ادامه داد: «فرناز، امروز من نمی‌خوام تو فقط یه خدمتکار باشی. می‌خوام اون دیلدو رو برداری و نشون بدی که چقدر می‌تونی وحشی باشی. ارش رو روی کاناپه بخوابون و اون رو جر بده.... به اونجایی که دوست داری ببر. می‌خوام ببینم می‌تونی مثلِ یک مرد، این برده کونی رو به زانو دربیاری یا نه.»

من، در حالی که پاهایم مثلِ ژله می‌لرزید، دیلدویِ سرد و سنگین را در دست گرفتم. نگاهِ ارش، ترکیبی از خجالت، هیجان و تسلیم بود. او مثلِ یک قربانیِ آماده، خود را روی کاناپه قنبل کرد.

مریم با لذتی سادیستی، تکیه داد و تماشا کرد. او نمی‌خواست ما لذت ببریم؛ او می‌خواست «قدرت» را در دستانِ من و «بی‌عرضگی» را در وجودِ ارش ببیند.

من، با تمامِ آن شرم و خجالتی که از دیشب با خود داشتم، شروع کردم. وقتی آن دیلدو سخت و بزرگ را وارد کون ارش کردم، حس می‌کردم مریم دارد از هر قطره‌یِ عرقِ من لذت می‌برد. من در حالِ تجاوز کردن به مردی بودم که خودش دیشب شاهدِ فروپاشیِ من بود. این یعنی اوجِ فروپاشیِ مرزهایِ اخلاقی و روانی.

مریم هر بار که می‌دید من با شدت یا با لرزش کار می‌کنم، فقط می‌گفت: «آفرین فرناز... دقیقاً همین‌طور... نشان بده که چقدر می‌تونی بی‌رحم باشی. ارش، تو هم ساکت باش و فقط اجازه بده فرناز هم کونت رو به روش خودش بگاد....

مریم با اون لبخندِ آرام و بی‌خیالش، انگار که داره درباره‌یِ برنامه‌یِ سفر صحبت می‌کنه، به ارش نگاه کرد و بعد چشمانش رو روی فرناز ثابت نگه داشت.

«ارش عزیزم...» مریم با صدایی که هیچ اثری از آن وحشی‌گریِ دیشب نداشت، گفت، «فرناز امروز خیلی کم‌کاری کرده. حس می‌کنم هنوز اون انرژی و اون... «خدمت‌کاریِ»که من ازش انتظار دارم رو پیدا نکرده. فکر می‌کنی چطور می‌شه بهش یاد داد که چطور یه مردِ واقعی رو راضی نگه داره؟»

من، با قلبی که مثلِ طبل در سینه‌ام می‌کوبید، سرم رو پایین انداختم. می‌دونستم این یه سوالِ ساده نیست. این یه حکمِ اعدامه.

مریم با دستش به اون دیلدویِ عظیم و سیاه که هنوز روی میزِ کارش بود اشاره کرد. «ارش، برو سنگینی دیلدو رو با کونت از رو کمر فرناز بردار. فرناز... تو هم می‌دونی که باید چیکار کنی. ارش رو به روشه خودت، با همون دقت و تسلیمی که دیشب داشتی، به لذت برسون. می‌خوام امروز ببینم چقدر می‌تونی توی گاییدن یه سگ هرزه عالی باشی.»

ارش، با نگاهی که ترکیبی از ولع و دستورِ مریم بود، دیلدو رو تو خودش جا میدا . من، در حالی که تمامِ وجودم از شدتِ شرم و وحشت در حالِ ذوب شدن بود، به سمتِ گاییدن ارش رفتم. برخلافِ دیشب که من زیرِ بارِ اون دیلدو بودم، حالا باید با اون، ارش رو تسلیم می‌کردم.

تضادِ این صحنه داشت دیوانه‌ام می‌کرد. مریم با آرامش پشتِ میزش نشسته بود، قهوه‌یِ گرمش رو می‌نوشید و با نگاهی سرد و نظاره‌گر، تماشایِ من می‌کرد که چطور باید با اون ابزارِ بی‌جان، به یک مردِ زنده خدمت کنم. من مجبور بودم، با دست‌هایی که به شدت می‌لرزید، دیلدو رو به آرامی و با دقت به داخلِ. کون ارش فرو ببرم. هر بار که دیلدو واردِ سوراخ ارش می‌شد، من حس می‌کردم که دارم ذره‌ذره از شخصیتِ خودم و از انسانیتم فاصله می‌گیرم.

من دیگه فرنازِ همکار یا فرنازِ دوست نبودم؛ من داشتم تبدیل می‌شدم به یک «ماشینِ ارضا کردنِ ابزاری»که مریم ساخته بود. و مریم، با هر بارِ دیدنِ این صحنه، فقط یه لبخندِ ظریف و پیروزمندانه روی لب‌هاش می‌نشوند........

فصل چهاردهم: قراردادِ خون و ابریشم

بعد از چند روزِ نسبتاً آرام که فرناز در آن‌ها فکر می‌کرد شاید طوفانِ آن شب تمام شده باشد، مریم با همان لبخندِ مرموز و خونسردش فرناز رو به دفترش صدا کرد. اما این بار، لحنِ او دیگر دوستانه نبود؛ لحنِ او لحنِ یکِ فرمانده بود.

«فرناز عزیزم، یک فرصتِ طلایی پیش اومده. آقای رادان منتظرِ امضای قراردادِ اصلیه، اما اون آدمِ سختیه. اون از آداب و رسومِ سنتی و... خوش‌خدمتی‌هایِ غیرمنتظره خیلی خوشش میاد.»

من، با لرزشی در صدا، پرسیدم: «منظورت چیه مریم؟»
مریم بلند شد، دورِ میز چرخید و دستش را روی شانه‌ی من گذاشت. فشارِ انگشتانش مثلِ یکِ حکمِ اعدام بود. «منظورم اینه که تو امشب، قرار نیست به عنوانِ یک کارمند به هتلِ "لوکس اوین" بری. تو قراره، "رشوه" باشی. من می‌خوام اون قرارداد رو بگیرم، و تو... تو ابزارِ من برای رسیدن به اون قراردادی.»

ساعاتی بعد، در اتاقِ VIPِ هتل...

من جلوی آینه‌ی بزرگِ اتاقِ هتل ایستاده بودم و خودم را نمی‌شناختم. مریم برای من لباسی انتخاب کرده بود که انگار تکه‌ای از ابریشمِ سیاه بود که فقط روی بدنِ من چیده شده بود؛ بسیار باز، بسیار بی‌پروا و به طرزِ وحشتناکی تحریک‌کننده. آرایشِ صورتم آنقدر غلیظ و تیره بود که حس می‌کردم یک نقاب بر روی چهره‌ام کشیده شده است. دیگر آن فرنازِ ساده و مهربان نبودم؛ من یک «کالایِ آماده برای نمایش» بودم.

مریم با آرامش، در حالی که یک لیوانِ نوشیدنی در دست داشت، به من نگاه کرد. «فرناز، یادت باشه... تو اونجا نیستی که حرف بزنی. تو اونجا هستی که فقط... حضور داشته باشی. هر چی آقای رادان خواست، تو باید با همون آرامشی که من بهت یاد دادم، اجرا کنی. اگه قرارداد امضا بشه، تو برنده شدی. اگه نشه... خب، تو می‌دونی که مریم از شکست خوردن خوشش نمیاد.»

درِ اتاق باز شد. مردی با کت‌وشلوارِ بسیار گران‌قیمت و نگاهی که مثلِ یکِ عقاب روی شکار می‌چرخید، وارد شد. آقای رادان. او نگاهش را از مریم گرفت و مستقیم روی بدنِ من، روی آن لباسِ بی‌پروا و آرایشِ غلیظِ من قفل کرد. سکوتی سنگین اتاق را پر کرد. من می‌توانستم صدای تپشِ قلبم را بشنوم که انگار می‌خواست از آن لباسِ تنگِ ابریشمی بیرون بزند.

مریم با لبخندی پیروزمندانه گفت: «خوش اومدید دکتر رادان. فکر کردم برای شروعِ یکِ همکاریِ بزرگ، بهتره با یکِ معرفیِ متفاوت شروع کنیم... این فرناز هست، پیشنهادِ ویژه و اختصاصیِ من برای شما.»

درِ اتاقِ هتل، مثلِ یه سنگِ سنگین، صدایِ بسته شدنِ خودش رو داد و من با رادان، توی اون فضایِ گرم و پر از بویِ شهوت، تنها شدم. مریم با فرستادنِ من به اینجا، من رو از یه کارمند به یه « جنده کثیف»تبدیل کرده بود که وظیفه‌اش فقط ارضایِ یه مرد بود.

رادان بدونِ هیچِ مقدمه‌یِ اضافه‌ای، من رو از رویِ صندلی بلند کرد و به سمتِ تخت پرت کرد. نگاهش دیگه اون وقارِ همیشگی رو نداشت؛ چشماش از دیدنِ اون لباسِ باز و بدنِ لختِ من، پر از ولعِ حیوانی بود.

«بیا جلو...» او با صدایی که از شدتِ شهوت می‌لرزید، دستور داد. «ببینم مریم چقدر ازت تعریف کرده بود. می‌خوام ببینم دهنت چقدر می‌تونه خوب کار کنه.»

من با لرزشِ تمام، رویِ زانوهایم اومدم. وقتی رادان شلوارش رو پایین کشید و اون کیرِ سفت و بزرگش جلوی چشمم ظاهر شد، نفسم توی سینه حبس شد. سال‌ها بود که فقط با کلمات و نگاه‌ها بازی شده بود، اما حالا، این یه واقعیتِ بی‌رحمانه بود. با ترس و یک جورِ لذتِ عجیب، شروع کردم به ساک زدن. اون کیرِ گرم و پرقدرت رو با تمامِ دهنم کشیدم، می‌خواستم همون‌قدر که مریم می‌خواست، ازش راضی کنم. رادان موهایم را گرفت و با شدت به جلو و عقب می‌برد، طوری که حس می‌کردم دارم خفه می‌شم، اما همزمان، اون حسِ لذتِ کثیف داشت توی رگ‌هام می‌دوید.

بعد از اون، او مرا به زور بلند کرد و به شکم روی تخت خواباند. من فقط با اون لباسِ تکه‌پاره و لخت، اجازه داشتم ببینم که چقدر در برابرش بی‌دفاع هستم. رادان دستش رو به عقب برد و شروع کرد به بازی با پستون‌هام.

«می‌خوام ببینم این سوراخِ کون کوچیک و فابریک چقدر می‌تونه از من پذیرا باشه...» او زیرِ گوشم زمزمه کرد.

وقتی رادان شروع کرد به وارد کردنِ کیرش توی. کونم ، دنیا دور سرم چرخید. دردِ وحشتناکی بود؛ یه جور درد که انگار داشت بدنم رو از وسط دو نیم می‌کرد. اولین بار بود که همچین چیزی رو حس می‌کردم؛ یه چیزِ سفت، داغ و بی‌رحمانه که داشت تمامِ وجودم رو اشغال می‌کرد. اشک از چشم‌هام سرازیر شد، اما در عینِ اون دردِ کشنده، یه جور لذتِ عجیب و غریب، یه جور لذتِ ممنوعه، شروع کرد به پخش شدن توی بدنم.

من بینِ دو دنیا گیر کرده بودم: بینِ دردِ ناشی از پاره شدنِ اون ناحیه و لذتی که از فشارِ اون کیرِ بزرگ توی کونم می‌اومد. رادان اصلاً مراقب نبود؛ او با هر ضربه‌یِ محکم، بدنم رو به تخت می‌کوبید و من فقط می‌تونستم ناله‌هایی از سرِ درد و لذتِ همزمان سر بدهم.

«آره... همون‌طوری... جیغ بزن! بذار مریم هم صدایِ لذت‌بردنِ تو رو بشنوه!» او با وحشی‌گری تمام، داشت از پستون‌هام استفاده می‌کرد.

هر ضربه، انگار داشت لایه‌هایِ شخصیتِ من رو می‌کند. من دیگه اون فرنازِ کارمند نبودم؛ من فقط یه بدنِ لخت بودم که داشت زیرِ ضرباتِ رادان، بینِ لذتِ ساک زدن، لذتِ کوس و عذاب پاره شدن کون، کاملاً از هم می‌پاشید.
تمامِ شب، من درگیرِ اون حسِ دوگانه‌یِ درد و لذت بودم؛ یه جنگِ بی‌امان بینِ بدنم که می‌خواست از درد فرار کنه، و روحی که داشت از اون لذتِ کثیف و وحشیانه، مست می‌شد.

فصل پانزدهم: فروپاشی در میانه‌یِ لذت و تحقیر

اتاقِ هتل حالا فقط بویِ عرق، عطرِ تندِ رادان و بویِ شهوتِ لخت و بی‌پرده می‌داد. من روی شکم افتاده بودم، پاهام از شدتِ درد و فشار به دو طرف باز شده بود و هر ضربه‌ای که رادان به کونم می‌زد، انگار داشت ستون فقراتم رو تکه‌تکه می‌کرد. اما اون درد... اون درد داشت به یه جورِ هیولایی، به یه لذتِ سیاه تبدیل می‌شد.

رادان با دست‌هایِ سنگینش، پستون‌هام رو می چلوند و به سمت خودش می‌کشید تا بتونه اون کیرِ عظیم و سفتش رو عمیق‌تر توی کونم فرو کنه. صدای برخوردِ بدنِ لختِ اون با پستون‌هام، مثلِ شلاق توی گوشم می‌پیچید.

او خم شد، لبانش رو درست کنار گوشِ لرزونِ من آورد و با صدایی که از شدتِ لذت بم و خش‌دار شده بود، زمزمه کرد:
«ببین چقدر خوب باز شده... این سوراخِ تنگ و لرزون، دقیقاً همون چیزیه که مریم برام وعده داده بود. تو فقط یه بدنِ لخت و مطیعی، فرناز... یه بدن که فقط برای این ساخته شده که زیرِ من له بشه.»

اشک از چشم‌هام می‌ریخت، اما نه فقط از درد. من از اینکه چقدر این حرف‌ها، این تحقیرِ مستقیم، داره بدنم رو داغ می‌کنه، وحشت‌زده و مست بودم.

او با یه دست، موهایم رو به عقب کشید تا صورتم رو با اجبار رو به خودش کنه و ادامه داد:
«چی شد؟ چرا دیگه ناله نمی‌کنی؟ اون کوسِ لرزونت رو هم که دیگه از کار افتاده... حالا فقط می‌خوام این کونِ کثیفت رو حس کنم. دوست داری؟ بگو دوست داری! بگو که چقدر از این کیرِ بزرگ توی سوراخت لذت می‌بری!»

من با صدایی که از شدتِ لذت و درد به زور شنیده می‌شد، نالیدم: «آره... آره... خواهش می‌کنم... بیشتر... بیشتر فشار بده...»

رادان خنده‌ی کوتاهی کرد، یه خنده‌ی بی‌رحمانه. «بیشتر می‌خوای؟ پس مثل یه حیوان رفتار کن. فقط ناله کن و بدنت رو به من بسپار. تو دیگه فرنازِ باکلاس نیستی... تو الان فقط یه جنده هستی که برای یه قرارداد، بدنش رو به من فروخته.»

او با یه ضربه‌ی وحشیانه و عمیق، کیرش رو تا آخرین حد ممکن توی کونم فرو کرد. حس کردم دارم پاره می‌شم، انگار داشت تمامِ وجودم رو می‌شکافت. اما همزمان، اون حسِ پر شدنِ مطلق، اون فشارِ سنگین و داغ، باعث شد پاهای من هم شروع کنه به لرزیدن و بی‌اختیار به سمتِ اون کیرِ بزرگ منقبض بشه.

او دستش رو به سمت جلو برد و شروع کرد به بازی با کوسِ من، همزمان که داشت با تمامِ قدرت به کونم ضربه می‌زد. این دوگانگی، این هم‌زمان بودنِ لذتِ دو سوراخ، من رو به مرزِ جنون رسوند.

«ببین چطور داری می‌لرزی...» او با لذت گفت، «هم کوسِ. تنگت داره منو می‌گیره، هم کونِ لرزونت داره به کیرم التماس می‌کنه. تو واقعاً یه ابزارِ بی‌نظیری، فرناز. مریم درست می‌گفت... تو برای این ساخته شدی که تحتِ سلطه‌ی مردها باشی.»

هر بار که کیرش رو عقب می‌کشید و دوباره با تمامِ وزن به داخل می‌کوبید، صدای جیغ‌هایِ کوتاه و بریده‌ی من با صدای برخوردِ بدن‌ها یکی می‌شد. من دیگه نمی‌دونستم کجای بدنم درد می‌کنه و کجای بدنم داره از لذتِ اون کیرِ وحشی می‌سوزه. من فقط می‌خواستم این فشار ادامه داشته باشه، می‌خواستم این سوراخ‌ها تا همیشه پر از اون حسِ سنگین و بی‌رحمانه بمونند.

فصل شانزدهم: رها شدن در دریایِ کثافت و لذت

اتاقِ هتل حالا مثل یه جهنمِ گرم و لرزون شده بود. من دیگه حتی نمی‌تونستم بفهمم کجا پاهای خودم هست و کجا تخت. فقط حس می‌کردم زیرِ ضربه‌هایِ پشت‌سرهم و وحشیانه‌یِ رادان، دارم ذره‌ذره ذوب می‌شم. رادان اصلاً خسته نمی‌شد؛ انگار اون کیرِ سفت و بزرگش، مثلِ یه دستگاهِ بی‌رحم، قرار بود تا آخرین ذره‌یِ توانم من رو از پا دربیاره.

او من رو کلاً برعکس کرد؛ حالا رویِ شکم بودم و سرم رو به سمتِ عقب برگردونده بودم، در حالی که پاهام رو تا آخرین حدِ ممکن به سمتِ سینه‌ام جمع کرده بود تا کونِ من کاملاً باز و بی‌دفاع باشه. رادان با یه دست، موهایم رو محکم گرفت و با دستِ دیگه، پستون‌هام رو به شکلی که انگار داره گوشت رو له می‌کنه، فشار داد.

«ببین چقدر لرزونی، فرناز...» او با صدایی که حالا از شدتِ لذت شبیه به غرش شده بود، زمزمه کرد. «این سوراخِ کثیفت چقدر داره به کیرِ من می‌پیچه. انگار داری التماس می‌کنی که من کیرم رو از تو بیرون نکشم، نه؟ می‌خوای تمامِ وجودم رو توی تنت دفن کنم؟»

او با یه ضربه‌یِ عمیق و بلند، کیرش رو تا آخرین ذره توی کونم فرو کرد. من فقط تونستم یه جیغِ بریده و بلند بکشم که تهش به یه ناله‌یِ بی‌جان تبدیل شد. اون فشارِ عظیم، اون حسِ پاره شدن و در عین حال پر شدن، مغزم رو کلاً از کار انداخته بود.
Harry
     
  
داستان سکسی ایرانی

دانشگاه هوس

رنگ ها List Insert YouTube video   

 ?

برای دسترسی به این قسمت میبایست عضو انجمن شوید. درصورتیکه هم اکنون عضو انجمن هستید با استفاده از نام کاربری و کلمه عبور وارد انجمن شوید. در صورتیکه عضو نیستید با استفاده از این قسمت عضو شوید.


 
DMCA/Report Abuse (گزارش)  |  News  |  Rules  |  How To  |  FAQ  |  Moderator List  |  Sexy Pictures Archive  |  Adult Forums  |  Advertise on Looti
↑ بالا
Copyright © 2009-2026 Looti.net. Looti Forums is not responsible for the content of external sites

RTA