تالارها ثبت نام نظرسنجی جستجو موقعیت قوانین آخرین ارسالها   چت روم
شعر و ادبیات

Saib Tabrizi | صائب تبریزی

صفحه  صفحه 72 از 718:  « پیشین  1  ...  71  72  73  ...  717  718  پسین »  
#711 | Posted: 7 Jun 2014 23:35




غزل شمارهٔ ۷۰۸

کوتاه ساز رشته آمال خویش را
مپسند در شکنجه پر و بال خویش را

پرواز من به بال و پر توست، زینهار
مشکن مرا که می شکنی بال خویش را

دست دعا بود سپر ناوک قضا
در کار خیر صرف کن اقبال خویش را

دل واپسان به هیچ مقامی نمی رسند
بفرست پیشتر ز اجل مال خویش را

آن سنگدل که آینه ما به سنگ زد
می دید کاش صورت احوال خویش را

با دشمنان دوست نما در میان منه
صائب اگر ز اهل دلی، حال خویش را


بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#712 | Posted: 7 Jun 2014 23:36




غزل شمارهٔ ۷۰۹

پوشیده گر به زلف کنی روی خویش را
آخر چسان نهفته کنی بوی خویش را؟

بی اختیار بوسه بر آیینه می زنی
گر بنگری به دیده من روی خویش را

ریزد ز عطسه مغز غزالان چین به خاک
گردآوری اگر نکنی بوی خویش را

شیرازه هزار دل پاره پاره است
از شانه تار و مار مکن موی خویش را

جوهر بس است سبزه شمشیر آبدار
زحمت مده به وسمه دو ابروی خویش را

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#713 | Posted: 8 Jun 2014 12:56




غزل شمارهٔ ۷۱۰

حاجت به خون گرم جگر نیست داغ را
روغن ز خود بود گهر شبچراغ را

نشکفته است غنچه پیکان ز خون گرم
می چون کند شکفته من بی دماغ را؟

مرغی که ناله اش نبود آشنای درد
زهرست همچو سبزه بیگانه باغ را

آزادگان شکسته دل از چرخ نیستند
چون گل شکسته موج شراب این ایاغ را

آسوده از خزانم و فارغ ز نوبهار
در زیر بال خویش کنم سیر باغ را

با بدسرشت پرتو نیکان چه می کند؟
در بال زاغ نیست اثر چشم زاغ را

دل را حیات از نفس آرمیده است
بیماری نسیم دهد جان چراغ را

صائب مدار چشم گشایش ز آسمان
در بیضه راه نیست نسیم فراغ را

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#714 | Posted: 8 Jun 2014 12:57




غزل شمارهٔ ۷۱۱

پیوسته دل سیاه بود خلق تنگ را
دایم ستاره سوخته باشد پلنگ را

شد بیشتر ز قامت خم دل سیاهیم
صیقل برد ز آینه هر چند زنگ را

بر زر مگیر تنگ که از خرده شرار
دایم به آهن است سر و کار سنگ را

از تیغ آبدار نترسند پردلان
از چار موجه نیست محابا نهنگ را

از خلق تنگ بر تو جهان تنگ گشته است
بیرون ز پای خویش کن این کفش تنگ را

حلوای آشتی است چو شد زهر عادتی
رغبت به صلح نیست بدآموز جنگ را

شد سحر ساحران ز عصای کلیم محو
در راستان اثر نبود ریو و رنگ را

دوزد ز یک خدنگ به هم، شست صاف تو
چون دانه های سبحه قطار کلنگ را!

تا هست در چمن اثر از رنگ و بوی گل
صائب مده ز دست می لاله رنگ را

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#715 | Posted: 8 Jun 2014 12:58




غزل شمارهٔ ۷۱۲

تیغ زبان لاف نباشد کمال را
ماه تمام زشت نماید هلال را

دود از نهاد آتش دوزخ برآورد
بیرون اگر دهم عرق انفعال را

گل دیده ور ز شبنم روشن گهر شود
ز اهل نظر مساز نهان آن جمال را

دم را شمرده خرج در آیینه خانه کن
از قیل و قال تیره مکن اهل حال را

طفلی که در جبلت او هست زیرکی
از گوشوار به شمرد گوشمال را

هر گاه سایه تو نهد رو به کوتهی
چون آفتاب باش مهیا زوال را

مشرب نچیده است تعین به خویشتن
باشد به رنگ ظرف، نمایش زلال را

تا زلف مشکبار تو آمد به روی کار
در ناف، مشک خون جگر شد غزال را

رحم است بر کسی که ز کوتاه دیدگی
جوید در آب و آینه آن بی مثال را

روشن گهر ز مرگ نترسد که آفتاب
بسیار دیده است پس سر زوال را

در خامشی گریز که اهل کمال کرد
این شیوه ستوده بسی بی کمال را

بی پرده شد چو گنج به تاراج می رود
شهرت بلاست مردم پوشیده حال را

امید التیام، لب سایلان نداشت
جود تو مهر کرد دهان سؤال را

بند از زبان بسته به همدست واشود
شد دست بسته سرمه گفتار لال را

آهستگی بلند شود پایه سخن
صائب کشیده دار عنان خیال را

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#716 | Posted: 8 Jun 2014 12:59




غزل شمارهٔ ۷۱۳

هست از زوال نعل در آتش کمال را
شد بوته گداز، تمامی هلال را

از چشم زخم، مهد امان است لاغری
داغ کلف به چهره نباشد هلال را

از عذر لب ببند که در شستن گناه
دست دگر بود عرق انفعال را

چون توتیا به دیده خود جای می دهند
دلهای دردمند، غبار ملال را

غیر از سرین یار در آغوش زین زر
یکجا که دیده ماه تمام و هلال را؟

از دست چپ چو راست گشایش طمع مدار
فیض نسیم صبح نباشد شمال را

خون خوردن است روزی اهل سخن ز فکر
از بوی مشک نیست تمتع غزال را

با بیکسان حمایت حق بیشتر بود
سیمرغ پرورد به ته بال، زال را

هر کس که زخمی از نظر شور گشته است
از گوشوار به شمرد گوشمال را

شد حسن خط یکی صد ازان خال عنبرین
مسعود کرد اختر سعد این وبال را

دل آب کن، وگرنه درین شیشه خانه نیست
آیینه ای که درک کند بی مثال را

صائب ز رزق بستگیی در حجاب نیست
مگشای پیش خلق دهان سؤال را

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#717 | Posted: 8 Jun 2014 13:00




غزل شمارهٔ ۷۱۴

نتوان به خواب کرد مسخر خیال را
جز پیچ و تاب نیست کمند این غزال را

در عالم خیال، بهارست چار فصل
بلبل به چتر گل ندهد زیر بال را

هر چند حسن را خطر از چشم پاک نیست
پنهان ز آب و آینه کن آن جمال را

رحمی به شیشه خانه دلهای خلق کن
از می مکن دو آتشه آن رنگ آل را

از گلشنی که سرو تو دامن کشان رود
بی طاقتی ز ریشه برآرد نهال را

برگ نشاط نیست درین تیره خاکدان
ریحان ز آه سرد بود این سفال را

ده در شود گشاده، شود بسته چون دری
انگشت، ترجمان زبان است لال را

با تیرگی بساز که ابروی عنبرین
یکشب سفید گشت ز منت هلال را

بر جرم من ببخش که آورده ام شفیع
اشک ندامت و عرق انفعال را

در ملک خویش رخنه فکندن ز عقل نیست
زنهار بسته دار زبان سؤال را

صائب کشید سر به گریبان نیستی
تسخیر کرد مملکت بی زوال را

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#718 | Posted: 8 Jun 2014 13:01




غزل شمارهٔ ۷۱۵

در کوی عشق ره نبود جبرئیل را
پی کرده است تیزی این ره دلیل را

بخت سیه گلیم ندارد غم گزند
حاجت به نیل نیست رخ رود نیل را

خورشید و مه مرا نتواند ز راه برد
هر شوخ دیده ای نفریبد خلیل را

دل می دهد به نیم تپش عرض حال خود
حاجت به نامه بر نبود جبرئیل را

در بزم اهل دید، نگه ترجمان بس است
گل می زنیم روزنه قال و قیل را

بر زور خود مناز که یک مشت بال و پر
درهم شکست شوکت اصحاب فیل را

حیرانی جمال تو گردم که کرده است
از حسن سیر چشم، خدای جمیل را

گویند بازگشت بخیلان بود به خاک
حاشا که هیچ خاک پذیرد بخیل را

هر جا حدیث اهل سخن در میان فتد
صائب بخوان تو این غزل بی بدیل را

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#719 | Posted: 8 Jun 2014 13:02




غزل شمارهٔ ۷۱۶

عارف متابعت نکند قال و قیل را
بانگ درا به کار نیاید دلیل را

با دوستان حق چه کند خصم شعله خوی؟
باغ و بهارهاست در آتش خلیل را

پاس نفس بدار که آن خوی آتشین
در زیر لب گداخت نفس جبرئیل را

چشمی که راه برد به آن لعل آبدار
موج سراب می شمرد سلسبیل را

از همت بزرگ به دولت توان رسید
آری به فیل صید نمایند فیل را

در مرگ، غفلت تو سرایت نمی کند
پروای سرمه نیست صدای رحیل را

باشد بهشت نقد، شهیدان اگر کنند
گلگونه عذار تو خون سبیل را

آخر سیاه بختی مجنون عزیز کرد
بر چهره زنان عرب، خال نیل را

ای آن که شد ترا به نکویی بلند نام
مشمار سهل، نعمت ذکر جمیل را

کی نیل چشم زخم شود یوسف مرا؟
مشاطه گر به کار برد رود نیل را

آزاده ای که تلخی احسان کشیده است
صائب به از کریم شمارد بخیل را

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#720 | Posted: 8 Jun 2014 13:03




غزل شمارهٔ ۷۱۷

در گردش آورید می لعل فام را
زین بیش خشک لب مپسندید جام را

تاچون شفق مدام رخت لاله گون بود
بی باده مگذران چو فلک صبح و شام را

غافل مشو که وقت شناسان نوبهار
چون لاله بر زمین ننهادند جام را

هر کس به خون دل ز می ناب صلح کرد
محکم گرفت دامن عیش مدام را

آمد ز زیر سنگ برون هر دلی که ریخت
بر خاک، میوه های تمنای خام را

دادیم عارفانه چو منصور تن به دار
کردیم نقد، روضه دارالسلام را

بر تیغ کوه سینه فشارد ز انفعال
کبکی که آورد به نظر آن خرام را

آنجا که دوربینی رشک است، عاشقان
امساک می کنند ز جانان پیام را

دل را به زور عشق رهاندیم از بدن
با خود به زیر خاک نبردیم دام را

عیب من از شمار برون است و از حساب
صائب ز چشم خلق بپوشم کدام را؟

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
صفحه  صفحه 72 از 718:  « پیشین  1  ...  71  72  73  ...  717  718  پسین » 
شعر و ادبیات انجمن لوتی / شعر و ادبیات / Saib Tabrizi | صائب تبریزی بالا
این تاپیک بسته شده. شما نمیتوانید چیزی در اینجا ارسال نمائید.



 
Report Abuse  |  News  |  Rules  |  How To  |  FAQ  |  Moderator List  |  Sexy Pictures Archive  |  Adult Forums  |  Advertise on Looti

Copyright © 2009-2019 Looti.net. Looti.net Forum is not responsible for the content of external sites