چگونگی رابطه جنسی مادر و پسر - صفحه 46

شاید هیچ تصمیمی در زندگی، در همان لحظه چهرهٔ واقعی خود را نشان ندهد.

بعضی انتخاب‌ها در آغاز شبیه آزادی‌اند؛ اما تنها گذر زمان آشکار می‌کند که پنجره بوده‌اند یا قفس.

انسان معمولاً در یک روز از خویشتن دور نمی‌شود. فاصله، میلی‌متر به میلی‌متر ساخته می‌شود؛ هر بار که چیزی را بر حقیقت ترجیح می‌دهیم، هر بار که برای خاموش کردن یک آشوب درونی، آینده را خرجِ آرامشِ چند دقیقه می‌کنیم.

خواستن، خطرناک نیست. خطر از جایی آغاز می‌شود که خواستن، دیگر مجالی برای اندیشیدن باقی نگذارد. ذهنی که فرصت پرسیدن را از دست بدهد، کم‌کم توان انتخاب کردن را نیز از دست می‌دهد.

شاید پیش از هر تصمیم، لازم نباشد بدانیم چه چیزی درست است. گاهی کافی است از خود بپرسیم: اگر همهٔ انسان‌ها، در همین موقعیت، دقیقاً مانند من انتخاب کنند، جهان انسانی‌تر خواهد شد یا نه؟

پاسخ این پرسش، گاه روشن‌تر از هزار توجیه است.

هیچ خواسته‌ای آن‌قدر ارزشمند نیست که انسان برای نگه داشتنش، احترام به خود، احترام به دیگری یا صداقت با وجدانش را معامله کند. زیرا آنچه انسان از دست می‌دهد، همیشه در ظاهر دیده نمی‌شود؛ گاهی نخستین چیزی که فرسوده می‌شود، قدرت تشخیص اوست.

زندگی، بیشتر از آنکه با حادثه تغییر کند، با تکرار تغییر می‌کند. هر کاری که امروز آسان‌تر از دیروز انجام می‌شود، فردا بخشی از شخصیت ما خواهد بود. از همین رو، خردمندانه‌ترین پرسش این نیست که «آیا این کار لذت‌بخش است؟» بلکه این است که «اگر این رفتار، چهرهٔ همیشگی من شود، آیا از دیدن آن انسان احساس احترام خواهم کرد؟»

درنگ، نشانهٔ ترس نیست؛ نشانهٔ بلوغ است. کسی که می‌تواند پیش از عمل، چند لحظه با حقیقت روبه‌رو شود، بسیاری از راه‌هایی را که به پشیمانی ختم می‌شوند، هرگز آغاز نخواهد کرد.

شاید ارزشمندترین میراثی که هر انسان برای خود باقی می‌گذارد، نه خاطرهٔ لذت‌هایش، نه فهرست پیروزی‌هایش، بلکه کیفیت شخصیتی باشد که تصمیم‌هایش، ذره‌ذره ساخته‌اند.

و شاید حقیقت، همیشه با یک پرسش آرام آغاز شود:

این انتخاب، مرا به انسانی تبدیل می‌کند که دوست دارم تا پایان عمر با او زندگی کنم؟