دلنوشته های امین - صفحه 18

من درون سیاه‌چاله‌ای به رنگِ ظلمت محبوسم؛ آن‌سوی میلیاردها سال نوری، جایی میان گذشته‌ای فراموش‌شده و آینده‌ای که هرگز نرسید

من بخشی از جسمم درون سیاهی سیاه چاله و بخشی دیگر من در دور دست ترین اقیانوس هاست و روحم را به کرم چاله ای برده اند که دانشمندان می‌گفتند در آن جهانی دیگر در جریان است

و باز شاید بخش دیگر از وجودم در کهکشان های دیگر باشد جاهایی که دوست دارم باشم کشف کنم ببینم جاهایی که هیچ آدمی پای ننهاده و ندیده است

و من از معادلات ریاضی، قوانین فیزیک، صفر و یک‌های دنیای کامپیوتر و زبان‌های برنامه‌نویسی نیز فراتر رفته‌ام؛ جایی که جبر، احتمالات، مختصات و حتی بُعدِ زمان، توانایی توصیف آن را ندارند. جایی که هیچ فرمولی پاسخی ندارد، هیچ نقشه‌ای راه را نشان نمی‌دهد و هیچ واژه‌ای نمی‌تواند آنچه را می‌بینم روایت کند

شاید ماشین زمان، مرا در ثانیه‌ای جا گذاشته باشد که عقربه‌ها دیگر جرئت حرکت نداشتند؛ جایی که زمان ایستاد، نور خاموش شد و من در میان هستی، نامرئی‌تر از یک سایه شدم

#999