صفحه 170 از 171: « پیشین 1 ... 168 169 170 171 پسین »

Incest Sexy Story - داستان های سکسی با محارم

ehsan_rh

کاربر

ارسالها: 20

#1,691 Posted: 25 Sep 2026 11:28

کمک جنسی مامان به پسرش (۲)

فردای اون شب

ساعت حدود شش عصر بود. هوا داشت کم‌کم تاریک می‌شد. مرضیه از یه ساعت پیش تنها تو خونه بود و هی به ساعت نگاه می‌کرد. می‌دونست امید تا چند دقیقه دیگه از کلاس کنکور میاد. از صبح یه فکر افتاده بود تو سرش: امروز می‌خواست پسرش رو حسابی میخکوب کنه. میخواست حشر پسرش رو دربیاره

رفت تو اتاق‌خواب، در رو بست و جلوی کمد وایساد. شلوار راحتی‌شو کامل درآورد و انداخت کنار. فقط یه تیشرت کمی گشاد و یه شرت ساده مشکی تنش موند. پاهاش از بالای شرت تا نوک انگشتا کامل لخت بود. وقتی جلوی آینه چرخید، دید پاهای لخت و سفیدش که آب هر مردی رو میاره کاملا معلومن
چون میدونست آمید دوست داره یه لاک سفید هم به پاهاش زد

موهاشو باز کرد و یه کم به‌هم ریخت. یه آرایش خیلی سبک زد و بعد اومد بیرون. و رفت تو آشپزخونه خودش رو مشغول کار کرد

صدای کلید افتاد تو قفل در. قلب مرضیه یه لحظه محکم زد. صدای کفش‌های امید اومد تو راهرو.

امید کفش‌هاشو درآورد، کیفش رو انداخت کنار و سرشو بالا آورد. وقتی مامانشو دید، چند ثانیه کامل خشکش زد.

چشماشو اول برد رو صورت مرضیه، بعد اومد پایین. تیشرت، بعد شرت مشکی که فقط یه تیکه کوچیک از پایین‌تنه‌شو پوشونده بود، و از اونجا به پایین ران‌ها و ساق‌های کامل لخت. نگاهش چند بار رفت بالا و پایین. گلوش تکون خورد. زانو هاش شل شد ، ولی اصلاً حواسش نبود. فقط همون‌جوری وسط راهرو وایساده بود و به مامانش زل زده بود؛ کامل میخکوب.

مرضیه با همون حالت آروم و خودمونی، انگار هیچی نیست، یه قدم اومد جلو و گفت:

«خوش اومدی... خسته‌ای؟»

امید صداش در نیومد و من من میکرد

برای یه لحظه زمان ایستاد.

نگاهش مستقیم رفت پایین. اون پاهای سفید و توپُر و کشیده که از لبه شرت مشکی تا پایین کامل لخت بودن. تا حالا مامانش رو این‌جوری ندیده بود. نه تو خونه، نه هیچ جای دیگه. پوست صاف و بی‌عیب، گوشت نرم ران‌ها، و اون کشیدگی ساق‌ها که زیر نور آشپزخونه بیشتر به چشم می‌اومد. چشم‌هاش چند بار از بالای ران اومد پایین رو ساق و دوباره برگشت بالا
همزمان یه موج داغ و ناگهانی زد به پایین‌تنه‌ش. کیرش یه‌دفعه و محکم تو شلوارش سفت شد. پارچه شلوار کش اومد روش و برآمدگی واضح و سنگینی پیدا کرد. امید ناخودآگاه پاهاشو کمی جابه‌جا کرد، ولی نتونست چشم از اون صحنه برداره. انگار وزنش رو حس نمی‌کرد. فقط همون‌طور وسط در آشپزخونه وایساده بود و به مادرش زل زده بود؛ به اون پاهای لخت و سفید و پر که تا حالا این‌شکلی ندیده بود و الان داشت جلوی چشمش، بی‌خیال ظرف می‌شست.

مرضیه داشت زیر چشمی پسرش رو میدید که مات پاهاش شده
بهش گفت الو چته؟ خیلی خوشگلم؟
نمیتونست چشم از پاهای مادرش برداره

امید دیگه نتونست تحمل کنه. سریع دوید تو اتاقش و در رو پشت سرش بست. شلوار و شرتش را یک‌جا پایین کشید و کیر سفت و رگ‌دارش را بیرون آورد. نوک آن براق بود و کمی از پیشاب روی سرش نشسته بود. با یک حرکت سریع و تصور پاهای لخت مادرش همه آبش و شیره جونش بیرون اومد
دلش می‌خواست کیرش رو بزاره لای پای مرضیه و انقدر جلو و عقب کنه تا آبش بیاد
مرضیه موفق شده بود تونسته بود پسرش رو تحریک کنه و تا مرز جنون بکشونه
وقتی با پاهای کاملاً برهنه روی سرامیک آشپزخانه راه می‌رفت، حس سرما و گرما با هم قاطی شده بود. کف پاهایش سردی زمین را حس می‌کرد، اما بدن‌اش داغ بود. هر قدم که برمی‌داشت، پیراهن کمی بالا می‌رفت و هوا به پوست ران‌ها و باسن لختش می‌خورد. این احساس برهنگی کنترل‌شده، هم تحریک‌کننده بود و هم نوعی لذت تسلیم. انگار داشت عمداً خودش رو تبدیل به چیزی می‌کرد که پسرش نتونه نادیده بگیره وارد اتاق امید که شد و دید چطور چشمان پسرش گشاد شد و نگاه‌اش از پاهای لخت و سفیدش بالا رفت، یک حس عمیق رضایت و قدرت در سینه‌اش پیچید. می‌دید که امید چطور خشکش زده، چطور زیر ملحفه واکنش بدنی نشان می‌ده و این نگاه خیره و درمانده پسرش شهوت‌اش رو چند برابر می‌کرد. در همان لحظه یک فکر واضح از ذهنش گذشت: «داره مامانش رو این‌جوری می‌بینه... و نمی‌تونه کاریش بکنه
امید از شهوت دست زدن به پاهای مادرش داشت به خودش میپیچید

ادامه دارد

ehsan_rh

کاربر

ارسالها: 20

#1,692 Posted: 27 Sep 2026 01:19

کمک جنسی مامان به پسرش(۳)

از زبان امید

واقعا باورم نمیشه این مامان منه یا یه داف که داره چند روزه با کون لخت جلوم میگرده و دیوونم میکنه
دلم میخواد سرمو بکنم بین کونش و تا صبح بخورم
تاحالا تو عمرم مامانم رو این‌جوری ندیده بودم. همیشه یه شلوار راحتی یا حداقل یه چیزی پاش بود. حالا انگار عمداً داره همه‌چی رو نشون می‌ده. وقتی خم می‌شه جلوی یخچال، شرت می‌ره بین باسنش و از پشت کامل معلوم می‌شه. وقتی می‌شینه رو مبل و پاهاش رو می‌ندازه روی هم که دیگه نگو، انگار داره عمدا اینکارا رو میکنه
کیرم از وقتی اومدم خونه سفت مونده. چند بار خواستم برم تو اتاق جق بزنم، . نمی‌تونم از این صحنه جدا بشم. پاهای سفید و گوشتی مامان همش جلوه ، هر حرکتش مثل یه سیلی می‌خوره تو صورتم و همزمان بیشتر حشری‌م می‌کنه. با خودم می‌گم این واقعاً مامانه؟ الان داره با این پاهای لخت و کونش که نصفش از شرتش زده بیرون منو تا مرز جنون می‌کشونه.شرم هم دارم. خیلی. از خودم بدم می‌آد که این‌قدر دارم به پاها و باسن مامانم زل می‌زنم. ولی شهوتش خیلی قوی‌تره. هر بار که پاهاش رو عمدا میبره بالا یا موهاش رو جمع می‌کنه و تیشرت می‌ره بالا، یه موج تازه می‌آد پایین‌تنه‌م و کیرم تیر می‌کشه.دلم می‌خواد در رو باز کنم و برم جلو. دلم می‌خواد دست بذارم رو اون ران‌های سفید و حسشون کنم. دلم می‌خواد کیرم رو بذارم لای اون پاها و انقدر جلو و عقب کنم تا دیوونه بشم. ولی هنوز جرات ندارم. فقط پشت در وایسادم و نگاه می‌کنم و حس می‌کنم دارم کم‌کم عقلم رو از دست می‌دم .من دیگه داشتم دیوونه می‌شدم. کیرم انقدر سفت بود که درد می‌کرد. دستم رفته بود روی شلوارم و بدون اینکه خودم بفهمم داشتم از رو لباس می‌مالیدم . با خودم گفتم دیگه کافیه. یا باید برم تو اتاق و خودم رو خالی کنم، یا باید در رو باز کنم و برم جلو. ولی پاهام انگار به زمین چسبیده بود. هم می‌خواستم برم، هم می‌ترسیدم. می‌ترسیدم اگر برم جلو، دیگه نتونم کنترل کنم خودم رو. می‌ترسیدم کارای کثیف‌تری بکنم.

از زبان مرضیه

تو آشپزخونه و خودم رو مشغول کردم. ظرف می‌شستم، گاهی عمداً بیشتر خم می‌شدم. می‌دونستم اگر پشت در اتاقش باشه و نگاه کنه، ران‌های لخت و سفیدم و کونم رو کامل می‌بینه. وقتی خم می‌شدم، هوا می‌خورد به پوست باسن و ران‌هام و یه حس عجیب لذت و قدرت می‌اومد بالا.
بعد رفتم تو سالن و نشستم رو مبل. پاهام رو انداختم روی هم. بادام کامل معلوم بود . شرت سفید فقط یه تیکه کوچیک رو گرفته بود و بقیه همه‌ش لخت. با انگشتام آروم روی ساق پام کشیدم، از مچ اومدم بالا تا نزدیک شرت و دوباره برگشتم پایین. انگار دارم نوازشش می‌کنم، ولی در واقع می‌خواستم تصویرش بیشتر تو سر امید حک بشه.
می‌دونستم داره از پشت در نگاهم می‌کنه. حسش می‌کردم
برای من راست کرده بود

ادامه صحنه

امید دیگر نتوانست تحمل کند. گفت میرم و تو یه لحظه تصمیم میگیرم، شلوارک و شرتش را یک‌جا پایین کشید و کیر سفت و رگ‌دارش رو بیرون آورد. نوکش براق بود و کمی از پیشاب روی سرش نشسته بود. با یک حرکت سریع از تخت پایین آمد. و به طرف سالن رفت

مرضیه هنوز وسط سالن ایستاده بود، امید رفت پشت سرش دست‌هایش را گذاشت روی کمر مادرش و اون رو خم کرد رو اوپن آشپزخونه. پیراهن سفید بالا رفت. امید خم شد و دو طرف کون مرضیه رو گرفت و شروع به بوسیدن با شهوت کرد بعد از چند بار بوسیدن کون مامانش کیرش رو پایین آورد و کامل گذاشت وسط ران‌های گرم و نرم مرضیه.

پوست ران‌های مادرش به ستون کیرش چسبید. امید یک دست را گذاشت روی باسن لخت مرضیه و دست دیگر را دور کمرش حلقه کرد، بعد شروع کرد به عقب و جلو کردن. کیرش بین ران‌های بسته مادرش بالا و پایین می‌رفت؛ هر بار که جلو می‌آمد، سر کیر به لبه‌های پایینی کس خیس مرضیه می‌کشید و هر بار که عقب می‌رفت، پوست نرم ران‌ها دورش می‌لغزید.

مرضیه یک آه بلند کشید. پاهایش کمی ضعیف شد، اما امید محکم نگهش داشته بود. صدای خیس و ملایم برخورد پوست به پوست با هر حرکت بیشتر می‌شد. کیر امید کاملاً بین ران‌ها گیر کرده بود و با هر ضربه، گرما و خیسی بیشتری از بین پاهای مرضیه به آن می‌رسید.

امید صورتش رو توی گردن مادرش فرو کرد و با صدای گرفته و نفس‌نفس‌زنان گفت:

«مامان پاهاتو محکم‌تر ببند...»

مرضیه ران‌هایش را بیشتر به هم فشرد. فشار بیشتر شد. کیر امید حالا محکم‌تر بین گوشت نرم ران‌ها گیر کرده بود و با هر عقب و جلو رفتن، نوک آن محکم‌تر به کس مادرش می‌کشید. مرضیه سرش را عقب داد و ناله‌های کوتاه و پشت‌سرهم از گلویش خارج می‌شد.

امید سرعتش رو بیشتر کرد. دستش رو از روی باسن آورد پایین‌تر، انگشتانش را بین باسن مرضیه کرد و کمی فشار داد تا ران‌ها هنوز بسته‌تر شوند. کیرش با هر ضربه جلو، کامل از بین ران‌ها بیرون می‌زد و به کس می‌خورد، بعد دوباره عقب می‌رفت و دوباره فرو می‌رفت وسط پاها. هر دو عرق کرده بودند. بوی بدن و شهوت اتاق را پر کرده بود.
امید سرعت حرکاتش رو بیشتر کرد. کیر سفت و داغش محکم بین ران‌های بسته و خیس مرضیه گیر کرده بود و با هر ضربه جلو، سر براق آن به لبه‌های پایینی کس مادرش می‌کشید و دوباره عقب می‌رفت. نفس‌هایش تند و نامنظم شده بود. دست‌هایش محکم دور کمر و باسن لخت مرضیه حلقه شده بود و انگشتانش توی گوشت نرم فرو رفته بودند.ناگهان بدنش سفت شد. کمرش قوس برداشت و با یک ناله بلند و گرفته، ارضا شد. موج اول منی با فشار از نوک کیرش بیرون زد و مستقیم روی پوست نرم و گرم داخل ران‌های مرضیه پاشید. بعد موج‌های بعدی پشت‌سرهم آمدند؛ داغ و غلیظ. منی سفید بین ران‌های بسته مادرش جمع شد، از شکاف ران‌ها پایین لغزید و کمی هم روی لبه‌های کس و بالای ران‌ها نشست. امید هنوز چند حرکت کوتاه و لرزان دیگر کرد تا آخرین قطره‌ها هم خارج شوند. کیرش بین ران‌های خیس و چسبناک مرضیه می‌تپید و منی بیشتر پخش می‌شد.هر دو نفس‌نفس می‌زدند. امید پیشانی‌اش را گذاشت روی شانه مادرش و چند ثانیه همان‌طور ماند؛ بدنش هنوز می‌لرزید و کیر نیمه‌سفت‌اش میان ران‌های لغزنده مرضیه بود. منی گرم کم‌کم از بین پاهای مرضیه پایین می‌آمد و روی پوست ساق پایش خط سفید می‌کشید.بعد امید سرش را بلند کرد. چشمانش هنوز کمی تار بود از شدت ارگاسم. دست‌هایش را آورد بالا، دو طرف صورت مرضیه را گرفت و نگاهش کرد. مرضیه هم به او نگاه می‌کرد؛ شروع کرد به بوسیدن همراه با شهوت صورت مادرش
مرضیه بعد از اون بوسه طولانی، آرام از بغل امید جدا شد. پاهایش هنوز کمی می‌لرزید و بین ران‌هایش حس چسبناک و گرم منی پسرش رو داشت که کم‌کم روی پوست ساق‌ها پایین می‌آمد. پیراهن سفید کوتاهش رو پایین کشید تا حدی که می‌توانست، هرچند پارچه نازک هنوز به بدن عرق‌کرده‌اش چسبیده بود و نوک سینه‌هایش از پشت آن مشخص بودند. بدون اینکه حرفی بزند، به سمت در اتاق خوابش رفت.هنوز به دستگیره نرسیده بود که صدای قدم‌های سریع امید رو پشت سرش شنید. قبل از اینکه بتونه در رو باز کند، دست محکم پسرش دور کمرش حلقه شد و بدنش رو به عقب کشید. امید از پشت به او چسبید. نفس گرم‌اش توی گردن مرضیه می‌پیچید. یک دست‌اش رو از روی پارچه پیراهن آورد پایین، روی باسن لخت مادرش گذاشت و انگشت وسطش رو بین دو نیم‌کره باسن لغزاند.انگشت امید که هنوز کمی به منی آغشته بود، رسید به سوراخ تنگ کون مرضیه. بدون عجله، فقط با فشار ملایم نوک انگشت رو روی اون مالید و بعد آرام فشار داد. انگشت کم‌کم داخل رفت؛ اول تا بند اول، بعد عمیق‌تر. مرضیه یک نفس تند کشید و دست‌هایش ر گذاشت روی چهارچوب در. بدنش کمی جلو خم شد. انگشت امید کامل داخل کونش فرو رفت و آرام شروع کرد به حرکت کردن؛ جلو و عقب، با فشار کنترل‌شده.امید صورتش رو چسباند به گوش مادرش و با صدای گرفته و پایین گفت:«از امشب باید تو اتاق من بخوابی مامان ...

ادامه دارد

esijoonam

کاربر

ارسالها: 75

#1,693 Posted: 28 Sep 2026 00:20

ehsan_rh
چه داستان قشنگی آدم لذت میبره لطفا ادامه بده

↓ Advertisement ↓

ehsan_rh

کاربر

ارسالها: 20

#1,694 Posted: 28 Sep 2026 04:50

esijoonam
ممنون شما لطف دارید حتما ادامه میدم

ehsan_rh

کاربر

ارسالها: 20

#1,695 Posted: 28 Sep 2026 05:50

قلبم فقط برای خواهرم میزنه (۱)

سپهر تازه 16 سالش شده بود.
چند وقت بود فهمیده بودن تو بیمارستان جا به جا شده. سپهر تو نوزادی، تو بیمارستان، با یه نوزاد دیگه جابه‌جا شده بود.و اینو تازه فهمیده بودن
خانواده ای که سپهر پیش اونا بزرگ شده بود از لحاظ مالی متوسط بودن ، پدرش کارمند بود و چند سال پیش فوت شده بود و اون و مادرش یعنی زنی که بزرگش کرده بود با حقوق بازنشستگی اون زندگی میکردن. ولی خانواده اصلی خودش خیلی پولدار بودن. پدر واقعیش دو تا نمایشگاه ماشین تو بالاشهر تهران داشت و ساخت و ساز هم میکرد در کل خیلی وضع شون توپ بود. ولی برای سپهر اصلا این چیزا مهم نبود، یعنی براش اهمیت نداشت که اونا تا چه اندازه پولدارن، تنها چیزی که براش مهم بود این بود که اونا یه دختر هم دارن ، سهیلا خواهر تنی سپهر 19 ساله بود.برای سپهر از شوق دیدن خواهر تنی خودش سر از پا نمی‌شناخت ، تو زندگیش تا حالا دختر ندیده بود ، نه دختر فامیل داشت و نه خودش روش میشد بره با دختری حرف بزنه و دوست بشه.

بر عکس سهیلا اصلا دلش نمی‌خواست سپهر رو ببینه. از وقتی فهمیده بود برادر واقعی‌اش سال‌ها پیش تو بیمارستان جابه‌جا شده و حالا قراره وارد زندگی‌شون بشه، حالش بهم ریخته بود

سهیلا به سام وابسته بود. سام، برادری که باهاش بزرگ شده بود.
وقتی مادرش لیلا میخواست درباره سپهر باهاش حرف بزنه سهیلا فقط ساکت موند. به مادرش گفت نمی‌خوام درباره اون حرف بزنی
برای سهیلا، اومدن سپهر مثل تهدید بود. انگار یه غریبه می‌خواست جای سام رو بگیره. انگار حضور اون می‌تونست رابطه‌اش با سام رو تحت‌تأثیر قرار بده. سهیلا نمی‌تونست تصور کنه که روزی کسی جای سام رو تو دلش بگیره، حتی اگه از نظر خونی برادر واقعی‌اش باشه

سپهر ولی از شوق دیدن خواهر تنیش قلبش داشت از جا کنده میشد ، اینستای سهیلا رو پیدا کرده بود و کارش شده بود شب تا صبح نگاه کردن به عکساش. فقط یه بار پدر و مادر واقعیش رو دیده بود ، اونا اصلا براش مهم نبودن فقط قفسه سینش برای سهیلا سنگین میشد،
سپهر شماره سهیلا رو از لیلا مادرشون گرفته بود
چند بار تو ذهنش مرور کرد که چی بگه، ولی هر بار جمله‌هاش به هم می‌ریخت. بالاخره نشسته بود لبه‌ی تخت، گوشی رو دستش گرفته بود و زنگ زد.چند تا زنگ خورد تا سهیلا جواب داد.صداش کاملاً معمولی بود، انگار انتظار هیچ تماس خاصی رو نداشت.سپهر یه لحظه سکوت کرد، بعد گفت:«سلام... سهیلا؟ منم برادر تنی ت.»از اون طرف خط هیچی نیومد. فقط سکوت بود. یه سکوت سنگین و طولانی. سپهر حتی نفس کشیدن سهیلا رو می‌شنید، ولی هیچ حرفی نمی‌زد.

سپهر دوباره سعی کرد حرف بزنه: ولی سهیلا هنوز هیچی نگفته بود. چند ثانیه دیگه هم گذشت. انگار داشت تصمیم می‌گرفت چیکار کنه.بعد بدون اینکه حتی یه کلمه بگه، تماس رو قطع کرد.سپهر گوشی رو از کنار گوشش پایین آورد و به صفحه‌اش نگاه کرد. قطع شده بود. هیچ پیام خطا یا چیزی هم نبود، فقط قطع شده بود. چند ثانیه همون‌طور مات موند. انگار انتظار این واکنش رو نداشت، ولی واقعاً اتفاق افتاد، سنگین‌تر از چیزی بود که فکر می‌کرد. فکرش رو هم نمی‌کرد الان که خواهر واقعی پیدا کرده اون اینطوری باهاش رفتار کنه.اون طرف، سهیلا گوشی رو سریع از کنار گوشش برداشت و تماس رو قطع کرد. دستش کمی می‌لرزید. گوشی رو انداخت رو تخت و خودش هم نشست. هیچی نگفت، حتی پیش خودش. فقط یه حس ناخوشایند تو سینه‌اش بود. نمی‌خواست صدای اون پسر رو بشنوه. نمی‌خواست.
سپهر گوشی رو گذاشت کنارش و چند ثانیه هیچی نگفت. فقط نشسته بود.
چشماش داغ شد. حس می‌کرد الان بغض می‌کنه، ولی گریه نکرد. فقط پلک‌هاش سنگین شده بود و چند بار مجبور شد پلک بزنه تا اشکش نریزه. گلوش گرفته بود. نفسش درست بالا نمی‌اومد، انگار یه چیزی رو سینه‌اش سنگینی می‌کرد.
با خودش می‌گفت شاید نباید زنگ می‌زد. شاید بدموقع بود. ولی از اون طرف، نمی‌تونست این حس رو نادیده بگیره که خواهرش حتی حاضر نشده بود چند جمله باهاش حرف بزنه

اون طرف، سهیلا هنوز رو لبه‌ی تخت نشسته بود. گوشی رو انداخته بود کنارش و زل زده بود به دیوار.اولش فقط قطع کرده بود و فکر می‌کرد کار درستی کرده. ولی بعد از یکی دو دقیقه، یه حس بد اومد سراغش. ناراحت بود
دستش رو برد تو موهاش و آروم فشار داد. یه حس عذاب‌وجدان آروم آروم تو وجودش پخش می‌شد. می‌دونست اون پسر تقصیری نداره، ولی باز هم نتونسته بود تحملش کنه. و حالا که قطع کرده بود، خودش هم حالش خوب نبود.

سپهر چند شب بود که از پیج اینستاگرام سهیلا رو بالا و پایین می‌کرد. بالاخره توی یکی از استوری‌هاش آدرس یه باشگاه اسب‌سواری رو پیدا کرد. سهیلا دو روز تو هفته می‌رفت اونجا. سپهر آدرس رو پیدا کرد و چند روز کامل فقط بهش فکر کرد. چند بار پشیمون شد، چند بار دوباره تصمیمش رو گرفت. آخرش دیگه تحملش تموم شد.

یه بعدازظهر خودش رو رسوند جلوی باشگاه. کمی دورتر ایستاد، جایی که دیده نشه. قلبش از همون لحظه‌ای که رسید تند زده بود.

چند دقیقه‌ای منتظر موند. تا اینکه سهیلا از داخل باشگاه بیرون اومد.

سپهر همان لحظه شناختش. دقیقاً همون چهره‌ای که توی عکس‌ها دیده بود. قدبلند، موهای روشن که روی شونه‌هاش ریخته بود، پوست سفید و صورت آروم. سپهر با دیدن سهیلا انگار یه آرامشی گرفت که تا حالا تجربه نکرده بود ،لباس ورزشی ساده‌ای تنش بود،

برای چند لحظه نفس سپهر تو سینه‌اش حبس شد. انگار کسی گلوش رو گرفته باشه. قلبش دیگه عادی نمی‌زد، محکم و تند می‌کوبید، تا جایی که خودش حس می‌کرد صداش رو می‌شنوه. دست‌هاش کمی سرد شده بود.

با خودش گفت:

«این دختر که مثل فرشته‌هاس...»

نمی‌تونست چشم ازش برداره. قد کشیده‌اش، موهای روشن، پوست سفید، حتی طرز راه رفتنش. باورش نمی‌شد این دختر خواهرش باشه.

سپهر تکون نخورد. فقط همون‌جا موند و نگاه کرد. از شدت هیجان، حس می‌کرد اگه یک لحظه دیگه این‌طوری قلبش بزنه، ممکنه از حال بره. کم مونده بود واقعاً تعادلش رو از دست بده.

سهیلا متوجه حضورش نشد. داشت با یکی از مربی‌ها حرف می‌زد و بعد به سمت ماشینش رفت. سپهر هنوز همون‌جا ایستاده بود، نفس‌نفس می‌زد و نگاهش رو از روی سهیلا برنمی‌داشت.
هفته بعد سپهر دوباره رفت اونجا کنار باشگاه سوارکاری یه کافه بود سهیلا معمولا بعد از تمرین با دوستش غزل میومدن اونجا و یه چیزی سفارش میدادن یکم اونور تر چند تا درخت کاج بود که سپهر می‌رفت اونجا و از دور هر روزی که سهیلا می‌رفت اونجا اونو نگاه میکرد
هفته بعد سپهر دوباره رفت همون باشگاه تا سهیلا رو ببینه.
این حرکت های سپهر رو پسرایی که خواهر ندارن بهتر درک میکنن،

حدود بیست دقیقه طول کشید تا سهیلا و غزل از باشگاه بیرون اومدن. سهیلا موهاش رو دم‌اسبی بسته بود و هنوز لباس ورزشی تنش بود. با غزل می‌خندید و حرف می‌زد. رفتن سمت کافه، یه میز گرفتن و نشستن.

سپهر از پشت درخت‌ها نگاه می‌کرد. قلبش دوباره تند زده بود، ولی این‌بار آروم‌تر از دفعه‌ی قبل. فقط نگاه می‌کرد. سهیلا وقتی حرف می‌زد با دستش حرکت می‌کرد، گاهی موهاش رو از روش صورتش کنار می‌زد، گاهی به حرفای غزل می‌خندید. سپهر هیچ‌کدوم از حرف‌هاشون رو نمی‌شنید، فقط می‌تونست ببینتش.

هر چند دقیقه یک‌بار مجبور می‌شد نگاهش رو بدزده، چون حس می‌کرد اگه زیاد زل بزنه ممکنه یکی متوجهش بشه. ولی باز دوباره چشمش می‌رفت سمت سهیلا. برای سپهر همین دیدن از دور هم زیاد بود. همین که می‌تونست واقعی ببینتش، حرکت کنه، حرف بزنه، بخنده.

اون روز تقریباً چهل دقیقه همون‌جا موند. تا وقتی سهیلا و غزل بلند شدن و رفتن، سپهر تکون نخورد. وقتی رفتن، چند دقیقه‌ای هنوز پشت درخت‌ها ایستاد، بعد آروم برگشت سمت ماشینش.

از اون روز به بعد، هر بار که سهیلا می‌رفت باشگاه، سپهر هم می‌اومد. می‌رفت پشت همون درخت‌های کاج و از دور نگاهش می‌کرد. و قربون صدقه قد بالای خواهرش می‌رفت.

دوستان این قسمت مقدمه بود و صحنه های اروتیک و جنسی از قسمت های بعد شروع میشه

ادامه دارد

omid29350

کاربر

ارسالها: 4

#1,696 Posted: 28 Sep 2026 13:30

سلام آقا احسان. واقعا از قلمت لذت بردم. خیلی عالی و زیبا بود. مخصوصا که از زبان دو طرف نقل شده داستان. خیلی لذت بردم. منتظر ادامه داستان هستم

omid29350

کاربر

ارسالها: 4

#1,697 Posted: 28 Sep 2026 13:31

ehsan_rh
سلام. واقا لذت بردم. خیلی زیبا بود. منتظر ادامه داستان هستم

ehsan_rh

کاربر

ارسالها: 20

#1,698 Posted: 28 Sep 2026 17:29

omid29350
درود
ممنون از لطف و توجه شما
به زودی ادامه هر دو داستان رو قرار میدم

ehsan_rh

کاربر

ارسالها: 20

#1,699 Posted: 30 Sep 2026 12:30

قلبم فقط برای خواهرم میزنه (۲)

غزل لیوانش رو گذاشت رو میز و آروم به سهیلا گفت:
«اون پسره رو دیدی؟»

سهیلا که داشت موهاش رو از روش صورتش کنار می‌زد، سرش رو بلند کرد:

«نه، کدوم پسره؟»

غزل با چشم‌هاش اشاره کرد سمت درخت‌های کاج اون‌ورتر و گفت:
«چند روز پیش هم دیدمش. امروز هم پشت همون درخت‌ها بود. یکم دور وایساده بود، ولی معلوم بود داره این‌ور رو نگاه می‌کنه.»

سهیلا ابروهاش رو کمی بالا داد و با لحن معمولی پرسید:

«چی می‌گی؟ من که چیزی ندیدم.»

غزل شونه بالا انداخت و ادامه داد:

«همون پسره که یکم هم تپل بود. قیافه‌ش خیلی شبیه خودت بود برای همین پرسیدم دیدیش یا نه. موهاش هم یکم روشن‌تر بود. چند بار دیدمش این اطراف.»

سهیلا برای لحظه‌ای چیزی نگفت. فقط نگاهش رفت سمت درخت‌ها، ولی کسی اونجا نبود. بعد سرش رو تکون داد و گفت:

«نمی‌دونم کیه. شاید یکی از بچه‌های این اطراف باشه.»

ولی بعد از حرف غزل، یک لحظه تو فکر فرو رفت.
غزل با صدای آروم‌تر ادامه داد:

«آخه من هفته پیش که از نزدیک دیدمش... چشماش، صورتش، موهاش عین خودت بود. جدی می‌گم. انگار نسخه پسر خودت باشه. برای همین گفتم شاید بشناسیش.»

سهیلا داشت به حرفاش گوش می‌داد که غزل ناگهان چشماش درشت شد و آروم گفت:

«عه... الان هم اونجاست.»

بعد با سر و کمی با دست اشاره کرد سمت درخت‌های کاج.

سهیلا سرش رو برگردوند و نگاه کرد. پشت یکی از درخت‌ها، یه پسر ایستاده بود. سویشرت کهنه ای تنش بود و کمی پشت تنه درخت قایم شده بود، ولی کامل پنهان نبود. وقتی فهمید دارن نگاهش می‌کنن، سریع‌تر پشت درخت رفت، ولی چند ثانیه قبلش صورتش معلوم بود.

سهیلا برای لحظه‌ای چیزی نگفت. فقط زل زد اون طرف. از این فاصله کامل جزئیات معلوم نبود، ولی یه حس عجیب تو سینه‌اش نشست. غزل هنوز داشت آروم حرف می‌زد:

«دیدی؟ همونه که می‌گم. قیافه‌ش خیلی شبیه خودته.»
سپهر از خودِ دیدن سهیلا نمی‌ترسید.

ترسش از چیز دیگه‌ای بود.

بعد از اون تماس تلفنی که سهیلا بدون هیچ حرفی قطعش کرد، سپهر فهمیده بود که خواهرش نمی‌خواد ببیندش. حتی تحمل شنیدن صداش رو هم نداشته. برای همین، نزدیک شدن مستقیم براش ترسناک شده بود.

می‌ترسید اگه روبه‌رو ببیندش:
سهیلا دوباره ردش کنه
باهاش تند حرف بزنه
یا بدتر از همه، ازش بخواد دیگه نزدیک نشه

از دور نگاه کردن براش امن‌تر بود. می‌تونست ببینتش، وجودش رو حس کنه، ولی خطر طرد شدن دوباره رو نداشته باشه. وقتی غزل و سهیلا دیدنش، اون ترس یک‌دفعه فعال شد. برای همین سریع فرار کرد. نه چون از سهیلا بدش می‌اومد، بلکه چون می‌ترسید همون یک نگاه نزدیک، باعث بشه همه چیز خراب‌تر بشه.
هفته بعد سپهر دوباره اومد.

مثل همیشه از یه مسیر فرعی نزدیک شد و آروم رفت سمت همون درخت‌های کاج. هنوز مطمئن نبود که امروز سهیلا میاد یا نه، ولی باز هم اومده بود. پشت یکی از درخت‌ها ایستاد. از اونجا می‌تونست هم در خروجی باشگاه رو ببینه، هم میزهای کافه رو.

چند دقیقه‌ای منتظر موند. خبری نشد. کمی جابه‌جا شد تا زاویه‌ش بهتر بشه. باد بین شاخه‌های کاج می‌پیچید سپهر حواسش کاملاً به جلو بود. هیچ‌وقت فکر نمی‌کرد کسی از پشت سرش بیاد.

در همین لحظه، سهیلا و غزل از مسیر پشت درخت‌ها نزدیک شدن.

غزل آروم به سهیلا اشاره کرد که ساکت باشه. هر دو قدم‌هاشون رو ملایم برمی‌داشتن. سهیلا قلبش کمی تند زده بود، ولی کنجکاوی‌اش بیشتر بود. می‌خواست بالاخره ببینه این پسر کیه که چند هفته‌ست دور و برش می‌چرخه و این‌قدر شبیه خودشه.

سپهر هنوز پشت درخت ایستاده بود و به سمت کافه نگاه می‌کرد. متوجه هیچ حرکتی از پشت سرش نشد.

غزل و سهیلا چند متر دیگه نزدیک‌تر شدن. حالا فاصله‌شون آن‌قدر کم شده بود که اگه سپهر برمی‌گشت، مستقیم چشمش بهشون می‌افتاد.

غزل آروم، خیلی آروم، به سهیلا نزدیک شد و زیر لب گفت:

«همینه... همون پسره.»

سهیلا نفسش رو حبس کرده بود. از این فاصله، پشت سر و شونه‌های سپهر رو می‌دید. هنوز صورتش معلوم نبود.

و درست همین لحظه، سپهر حس کرد کسی پشت سرشه.

سپهر وقتی حس کرد کسی پشت سرشه، بدنش برای یه لحظه خشک شد.

آروم سرش رو برگردوند.
اول غزل رو دید، بعد چشم‌هاش افتاد به سهیلا.

زمان انگار ایستاد.

سهیلا فقط یکی دو متر باهاش فاصله داشت. دیگه پشت درخت و از دور نبود. واقعی، روبه‌روش. قدبلند، موهای روشن، پوست سفید، همون چهره‌ای که شب‌ها ساعت‌ها به عکس‌هاش زل می‌زد و گریه می‌کرد. حالا بدون هیچ فاصله‌ای جلو چشم‌هاش بود.

نفس سپهر تو سینه‌اش گیر کرد. قلبش آن‌قدر محکم می‌زد که خودش حس می‌کرد تو گلوش می‌تپه. برای چند ثانیه هیچی از دهنش درنیومد. فقط نگاه می‌کرد. انگار مغزش هنوز باور نمی‌کرد این لحظه واقعی باشه.

سهیلا هم ساکت بود. از نزدیک که دیدش، دیگه شکی براش نموند. چشما، فرم صورت، حتی یه شباهت عجیب تو نگاهش. غزل درست گفته بود. خیلی شبیه هم بودن.

سهیلا این‌بار سکوت کرد. نمی‌دونست دیگه چی باید بگه. فقط ایستاده بود و به برادری نگاه می‌کرد که تا چند وقت پیش حتی نمی‌خواست اسمش رو بشنوه، و حالا نمی‌تونست و تحمل نداشت گریه‌اش رو ببینه
سهیلا دیگه نتونست طاقت بیاره.

چند ثانیه به سپهر نگاه کرد که هنوز داشت با شدت گریه می‌کرد، بعد بدون اینکه چیزی بگه، آروم قدم برداشت و رفت جلو. سهیلا یکم از سپهر بلندتر بود. حتی با اینکه دختر بود، قدش کمی از او بیشتر می‌زد. رسید جلوش، دست‌هاش رو آورد بالا و سر سپهر رو آروم چسبوند به سینه‌اش، درست روی جلیقه چرمی.

سپهر اول یکم براش عجیب بود ، ولی بلافاصله خودش رو سپرد. صورت خیس‌اش رفت روی چرم جلیقه سهیلا و دست‌هاش اومد دور کمرش. محکم گرفته بودش، انگار اگر ولش کنه ممکنه از هم بپاشه.

سهیلا دستش رو گذاشت پشت سر سپهر و آروم موهاش رو نوازش کرد. با صدای کم و گرفته گفت:

«آروم... آروم عزیزم.»

سپهر هنوز گریه می‌کرد. شونه‌هاش زیر دست سهیلا می‌لرزید و نفس‌هاش نامنظم بود. اشک‌هاش مستقیم می‌ریخت روی جلیقه چرمی سهیلا. چرم کم‌کم خیس شده بود و جای اشک‌ها روش مونده بود. سهیلا هیچی نمی‌گفت. فقط ایستاده بود و بغلش کرده بود. یکی از دست‌هاش پشت سر سپهر بود و اون یکی کمرش رو گرفته بود.

برای سپهر این لحظه خیلی سنگین بود. بعد از همه‌ی اون هفته‌ها که از دور نگاه کرده بود، بعد از اون تماس قطع‌شده، بعد از شب‌هایی که با عکس‌هاش گریه کرده بود، حالا سرش روی سینه‌ی خواهرش بود و سهیلا خودش بغلش کرده بود. مرد به اون گندگی، کامل از هم پاشیده بود و هیچ تلاشی برای جمع کردن خودش نمی‌کرد.

سهیلا هم ساکت موند. فقط آروم پشت سرش رو نوازش می‌کرد و هر چند لحظه یک‌بار زیر لب تکرار می‌کرد:

«آروم باش... آروم.»

جلیقه‌اش از جلو کامل خیس شده بود، ولی سهیلا هیچ حرکتی برای عقب کشیدن نکرد. فقط همون‌طور نگهش داشته بود.
سهیلا هنوز سپهر رو تو بغلش نگه داشته بود.

گریه‌ی سپهر کم‌کم آروم‌تر شد، ولی کامل بند نیومد. دیگه اون گریه‌ی بلند و از هم پاشیده نبود، ولی هنوز شونه‌هاش می‌لرزید و هر چند لحظه یک‌بار یه هق‌هق کوتاه ازش درمیومد. صورتش هنوز چسبیده بود به سینه سهیلا و اشک‌هاش جلیقه رو بیشتر خیس کرده بود. چرم سرد و کمی سفت بود، ولی برای سپهر انگار گرم‌ترین جای دنیا بود.

سهیلا دستش رو آروم از پشت سر سپهر پایین‌تر آورد و بین دو کتفش می‌کشید. هیچ عجله‌ای نداشت. فقط ایستاده بود و بغلش کرده بود و کمی هم پشت کمر سپهر رو ناز میکرد. سرش رو کمی پایین می‌آورد و به موهای سپهر نگاه می‌کرد، ولی چیزی نمی‌گفت.

سپهر بعد از یکی دو دقیقه بالاخره کمی سرش رو از روی سینه‌ی سهیلا بلند کرد، ولی هنوز کامل جدا نشد. چشم‌هاش قرمز و متورم بود، صورتش خیس بود و نفس‌هاش هنوز کامل سر جاش نبود. سعی کرد حرف بزنه، ولی دوباره گلوش گرفت. فقط تونست با صدای خیلی گرفته و شکسته بگه:

«من... فقط می‌خواستم ببینمت...»

سهیلا نگاهش کرد. چند ثانیه چیزی نگفت. بعد دستش رو آورد بالا و با انگشت، اشکی که هنوز روی گونه‌ی سپهر بود رو آروم پاک کرد. حرکتش نه محبت‌آمیزِ اغراق‌شده بود، نه سرد. فقط آروم و واقعی بود.
بعد با صدای کم گفت:

«دیگه گریه نکن.»
ولی دستش هنوز پشت سر سپهر بود و هنوز کامل از بغلش جداش نکرده بود.
سپهر سرشو گذاشت روی سینه های خواهرش و اروم گرفته بود.
سهیلا هم سرشو بوس میکرد و با پشت دست کمرشو اروم نوازش میکرد و اشک میریخت.
جفتشون اروم و ساکت تو بغل هم بودن

ادامه دارد

ehsan_rh

کاربر

ارسالها: 20

#1,700 Posted: 17 Oct 2026 23:10

کمک جنسی مامان به پسرش (۴)

از زبان امید

فردای اون شب لخت از تخت بلند شدم. هنوز بوی سکس دیشب تو اتاق می‌اومد و بدنم سنگین بود. هیچی نپوشیدم. کیرم شل افتاده بود ، ولی هنوز حس سنگینی دیشب روش مونده بود. مستقیم به سمت پذیرایی رفتم.

مامان اونجا نبود. از آشپزخونه صدای ظرف و جابه‌جا کردن چیزا می‌اومد. قلبم یه کم تندتر زد. دیروز با اون پاهای لخت و شرت سفید تو خونه می‌چرخید و منو دیوونه کرده بود. امروز هم منتظر همون صحنه بودم.

رفتم طرف آشپزخونه. مامان پشت گاز ایستاده بود و مشغول صبحونه آماده کردن. تخم‌مرغ می‌زد یا چیزی شبیه اون. ولی برعکس دیروز، شلوار راحتی تنش بود. یه شلوار پارچه‌ای که کامل پاهاش رو پوشونده بود. از کمر به پایین هیچی معلوم نبود. تیشرت معمولی هم پوشیده بود.

یه لحظه تو ذوقم خورد. انگار یهو آب سرد ریخته باشن روم. اون تصویر دیروز از پاهای سفید و توپُر و لختش هنوز تو سرم بود، ولی الان دوباره شده بود همون مامان معمولی قبلی. شلوار تنش بود و هیچی از اون داف دیروز معلوم نبود.

با تعجب و یه کم ناراحتی پرسیدم:

«مامان چرا شلوار پوشیدی؟»

مامان سرش رو برگردوند. وقتی منو دید که کامل لخت وسط آشپزخونه وایسادم، چشم‌هاش گشاد شد. برای یه لحظه موند و نگاهش از سرم اومد پایین، روی سینه‌م، شکم و بعد روی کیرم که شل آویزون بود. بعد با تعجب بیشتری پرسید:

«تو چرا لباس تنت نیست؟»

لحنش عادی نبود. یه جورایی جا خورده بود، انگار واقعاً انتظار این صحنه رو نداشته.

نزدیک‌تر رفتم و با لحن شکایت‌آمیز گفتم:

«مااامااان... چرا جوری رفتار می‌کنی که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده؟»

دیروز لای پاهاش پر از آب کیرم بود، دیشب تو اتاق من خوابید، من کونش رو با انگشت کردم و بهش گفتم از امشب باید اینجا بخوابه. الان انگار همه‌چیز پاک شده بود و دوباره شده بود مامان معمولی که صبحونه درست می‌کنه.
ولی مامان بی‌اعتنا به حرفم، دوباره برگشت طرف گاز و به کارش ادامه داد. با همون لحن آروم و خودمونی، بدون اینکه دوباره نگاهم کنه، گفت:

«برو لباس بپوش و بیا صبحونه.»

انگار هیچی نشده بود. انگار دیشب اتفاق نیفتاده بود. من هنوز لخت وسط آشپزخونه وایساده بودم و به کمر و باسن پوشیده‌ش با اون شلوار نگاه می‌کردم و حس عجیبی از ناکامی و همزمان شهوت دوباره تو وجودم می‌اومد بالا. نمی‌دونستم باید اصرار کنم یا واقعاً برم لباس بپوشم. فقط می‌دونستم که این رفتارش بیشتر از دیروز داره دیوونه‌م می‌کنه.
ادامه صحنه

امید چیزی نگفت. فقط یه نگاه سنگین به مادرش انداخت، بعد پاشنه پا چرخید و لخت کامل از آشپزخونه زد بیرون. رفت تو پذیرایی و افتاد رو مبل. پاهاش رو باز کرد، کیر شل‌شده‌ش روی پاهاش افتاده بود و دست‌هاش رو انداخت پشت سرش. به سقف خیره شد و دیگه تکون نخورد. قهر کرده بود؛ واقعی و سنگین.

مرضیه از آشپزخونه صدایش زد:
«امید... صبحونه آماده‌ست بیا.»

جوابی نیومد.

چند دقیقه بعد دوباره صدا زد، این‌بار بلندتر:

«پسرم بیا دیگه سرد می‌شه.»

باز هم هیچ صدایی از پذیرایی نیومد. فقط سکوت.

مرضیه ظرف‌ها را کنار گذاشت و دست‌هایش را روی لبه‌ی سینک فشار داد. فهمید این‌جوری پیش نمی‌ره. از یه طرف نمی‌خواست پسرش را ناراحت ببیند، از طرف دیگه نگران بود که این بازی هر روز تکرار بشه و امید داغون بشه. نفس عمیقی کشید، پیشبندش را باز کرد و انداخت کنار، بعد آروم رفت طرف پذیرایی.

امید هنوز رو مبل نشسته بود؛ انگار عمداً داشت نشون می‌داد که ناراحته. مرضیه نزدیک شد، کنار مبل ایستاد و دستش را نرم گذاشت روی شونه‌ی پسرش.
امید گفت مامان ولم کن.

مرضیه با صدای آروم و مادرونه گفت:

«پسرم... من خودم این راه رو برات باز کردم. می‌دونم. ولی تو این سن اگه بخوای هر روز تحریک بشی و آب ازت بره، دیگه هیچی ازت نمی‌مونه. داغون می‌شی.»

انگشت‌هاش رو آروم روی شونه‌ی امید حرکت داد و ادامه داد:

«به من اعتماد کن پسرم. همه‌چی سر جاشه... فقط باید یه کم مراقب خودت باشی.»

مکث کوتاهی کرد، بعد با لحن نرم‌تری گفت:

«حالا برو لباسات رو بپوش و بیا سر میز یه چیزی بخور.»

بعد خم شد جلو، دست دیگه‌ش رو گذاشت پشت سر امید و لب‌هاش را آروم روی پیشونی پسرش گذاشت. بوسه‌اش گرم و طولانی نبود، ولی پر از مهربانی و یه جور وعده‌ی خاموش بود. وقتی سرش را بلند کرد، هنوز دستش روی شونه‌ی امید مونده بود و منتظر موند ببینه پسرش چه واکنشی نشون می‌ده.

دامه صحنه – واکنش امید

بوسه‌ی گرم مامان هنوز روی پیشونیش حس می‌شد. دست نرمش روی شونه‌ی لخت امید مانده بود و انگشت‌هاش آروم حرکت می‌کرد. امید چند ثانیه هیچی نگفت. چشم‌هاش هنوز به سقف بود، ولی پلک زدنش کندتر شده بود. قهرش ترک برداشته بود، ولی کامل نریخته بود.

نفسش رو بیرون داد؛ بلند و سنگین. بعد سرش رو کمی چرخوند و نگاهش کرد به صورت مامان. چشم‌هاش پر از یه جور لج‌بازی بچه‌گانه و همزمان شهوت فروخورده بود.

با صدای گرفته و کمی غرولند گفت:

«دیروز با اون شرت و پاهای لخت می‌چرخیدی... امروز شلوار پوشیدی و انگار هیچی نشده.»

دست مامان هنوز روی شونه‌ش بود. امید آروم دست خودش رو آورد بالا و انگشت‌هاش رو گذاشت روی دست مادرش. فشار نداد، فقط نگه داشت.

بعد با لحن نرم‌تری، ولی هنوز کمی شاکی ادامه داد:

«من نمی‌تونم یهو عادی بشم مامان. دیشب... دیشب همه‌چی عوض شد. تو خودت گفتی از امشب باید تو اتاق من بخوابی. حالا صبح شده و داری مثل قبل رفتار می‌کنی.»

چند ثانیه سکوت کرد. کیرش که تا اون لحظه شل بود، با نزدیک بودن بدن مامان و بوی ملایم پوستش، کم‌کم دوباره داشت واکنش نشون می‌داد و کمی بالا می‌اومد. امید متوجه شد ولی سعی کرد نادیده بگیره.

در نهایت شانه‌هاش رو انداخت پایین و با صدای آروم‌تر گفت:

«باشه... می‌رم لباس می‌پوشم.»

ولی بلند نشد. هنوز دست مامان روی شونه‌ش بود و خودش هم دستش رو روی دست او نگه داشته بود. نگاهش از صورت مامان اومد پایین، به تیشرت و بعد به شلوار راحتی‌اش که کامل پاهاش رو پوشونده بود. یه لبخند تلخ و کوچیک زد و اضافه کرد:

«ولی قول بده امروز حداقل یه کم... مثل دیروز باشی. نمی‌تونم دوباره برگردم به قبل.»

بعد بالاخره دست مامان رو ول کرد، از مبل بلند شد و در حالی که هنوز کامل لخت بود و کیر نیمه‌سفت‌شده‌ش جلوی بدنش تاب می‌خورد، آروم به سمت اتاقش راه افتاد.

سر میز صبحانه

امید لباس پوشیده بود؛ یه شلوارک راحتی و تیشرت. پشت میز نشسته بود و داشت صبحونه می‌خورد. نیم‌نگاه به بشقابش می‌انداخت ولی حواسش بیشتر به مادرش بود. مرضیه کنار سینک ایستاده بود و ظرف می‌شست. شلوار راحتیش کامل به باسنش چسبیده بود و با هر حرکت دست‌هاش، انحنای کونش مشخص می‌شد. تیشرت کمی بالا رفته بود و گودی کمرش معلوم بود.

امید چند قاشق بیشتر نخورد. نگاهش قفل شده بود روی باسن مادرش. تصویر دیشب و دیروز مدام می‌اومد جلو چشمش؛ اون کون لخت، اون ران‌های سفید، اون لحظه‌ای که کیرش رو گذاشته بود لای پاهاش. دیگه طاقت نیاورد.

دستش رو آورد جلو، آروم دراز کرد و از رو شلوار، کف دستش رو گذاشت روی کون مرضیه. اول فقط گذاشت، بعد انگشت‌هاش رو کمی جمع کرد و گوشت نرم باسنش رو از رو پارچه فشرد. دستش رو کشید پایین‌تر، روی انحنای پایینی کون و دوباره فشار داد.

مرضیه اول خشکش زد. دست‌هاش تو سینک موند و آب از بین انگشتاش چکه کرد. برای یه لحظه کامل تکون نخورد. بعد سرش رو برگردوند و به پسرش نگاه کرد. چشم‌هاش کمی گشاد شده بود از شوک.
با صدای آروم ولی کمی تند گفت:

«پسرم... قرار شد امروز شیطونی نکنی.»

امید دستش رو برنداشت. فقط نگاه کرد بالا به صورت مادرش. مرضیه نفسش رو بیرون داد و ادامه داد، این‌بار با لحن نگران‌تر و مادرونه:

«مثل اینکه منو که می‌بینی تحریک می‌شی. خوب نیست هر روز ارضا بشی پسرم... بدنت نابود می‌شه.»

دست امید هنوز روی کونش بود و انگشت‌هاش آروم از رو شلوار فشار می‌دادن. مرضیه این‌بار دست خیسش رو از سینک بیرون آورد و گرفت دور مچ دست پسرش، ولی کامل برنداشت. فقط نگه داشت و نگاش کرد.

صدایش کمی نرم‌تر شد:

«دیشب همه‌چی رو بهت دادم... امروز حداقل یه کم آروم باش. نمی‌خوام داغون بشی. پسرم به حرفم گوش کن من که تو رو اینطوری ول نمیکنم. باید بتونی خودت رو کنترل کنی.

ولی بدنش خیانت کرده بود. با وجود حرف‌هایی که می‌زد، وقتی دست امید کونش رو از رو شلوار می‌فشرد، یه موج گرم رفته بود پایین شکمش. فقط سعی می‌کرد نشون نده که تحریک شده.

ادامه دارد

صفحه 170 از 171: « پیشین 1 ... 168 169 170 171 پسین »

داستان سکسی ایرانی /

Incest Sexy Story - داستان های سکسی با محارم

برای دسترسی به این قسمت میبایست عضو انجمن شوید. درصورتیکه هم اکنون عضو انجمن هستید با استفاده از نام کاربری و کلمه عبور وارد انجمن شوید. در صورتیکه عضو نیستید با استفاده از این قسمت عضو شوید.

↑ بالا