انجمن لوتی: عکس سکسی جدید، فیلم سکسی جدید، داستان سکسی
داستان سکسی ایرانی
  
صفحه  صفحه 2 از 2:  « پیشین  1  2

دانشگاه هوس


مرد

 
Part 8

فصل بیست ونهم : روزنه‌ای در تاریکی

فرناز وقتی تویِ اون اتاقِ لوکسِ مریم، نگاهِ سرد و پیشنهادِ بی‌شرمانه‌اش رو شنید، برایِ یک لحظه نفسش بند اومد. مریم با اون لبخندِ کریهش منتظر بود، اما فرناز یک‌دفعه بلند شد. لرزشِ تویِ صداش، جاش رو به یک قاطعیتِ سرد داد: «من هر چقدر هم بدبخت باشم، هر چقدر هم سقوط کرده باشم، "بیشرف" نیستم. تو فقط یک لاش خوری، مریم. من به زندگیِ کثیفت برنمی‌گردم.» و بدونِ اینکه پشتِ سرش رو نگاه کنه، از اون خانه فساد زد بیرون.

... چند روز بعد، واقعیت مثلِ پتک تویِ سرش کوبیده شد. رزومه‌هایی که به سطلِ آشغال تبدیل شدند، مصاحبه‌هایی که فقط با نگاه‌هایِ هرزه‌یِ کارفرماها همراه بود... فرناز خسته بود.

در مترو، وقتی بغضش ترکید و اون اشک‌هایِ بی‌پایان رویِ صورتش سرازیر شد، هیچ‌کس نگاهش نمی‌کرد... جز یک زن. زنی میانسال، با لباس‌هایی ساده اما بسیار تمیز و مرتب، با چهره‌ای که ردِ مهربانی تویِ خطوطِ دورِ چشمش بود.

زن که کنارش نشسته بود، دستمالی نرم از تویِ کیفش درآورد و به سمتِ فرناز گرفت. فرناز با چشم‌هایِ خیس نگاهش کرد. زن با صدایی آرام و مادرانه گفت: «گریه کن دخترم... گاهی آدم برایِ اینکه دوباره رویِ پا بایسته، باید تا تهِ خالی‌شدن پیش بره.»

فرناز دستمال رو گرفت، گوشه‌یِ چشمش رو پاک کرد و با لکنت گفت: «ممنونم... ببخشید، نمی‌خواستم...»

زن لبخندی زد. «نیاز به معذرت‌خواهی نیست. خیلی‌ها اینجا نشستن، ولی کمتر کسی جرئت می‌کنه اینقدر خالصانه گریه کنه. خیلی تنها و بی‌کس هستی، درسته؟»

فرناز متعجب پرسید: «از کجا فهمیدید؟»

زن با زیرکی گفت: «از اون چشم‌هایی که دنبالِ روزنه می‌گرده، از اون دست‌هایِ لرزانی که کیف رو فشار میدن... نگاه کن، من برایِ خانمی کار می‌کنم که خیلی سخت‌گیره. اون دنبالِ کسی می‌گرده که فقط یه کارگر نباشه، کسی که خوش‌سلیقه، خوش‌برخورد و... خوشگل باشه. خونه که چه عرض کنم، بیشتر شبیه یک کاخِ باشکوهه. خانمِ خونه خیلی تنهاست و به یک هم‌صحبتِ موجه نیاز داره. حقوقش عالیه، جایِ خواب هم داری...»

فرناز با تردید نگاهش کرد. «واقعاً؟ یعنی ممکنه؟»

زن کارتی کوچک و ساده، بدونِ هیچ آرمِ شرکتی، از کیفش درآورد و به دستِ فرناز داد. «این آدرس و شماره‌تلفنِ عمارتِ خانم "دکتر فرجاد" است. فردا صبح برو اونجا. فقط... یادت باشه، خانم فرجاد از آدم‌هایِ ناشی و بی‌دست‌وپایی خوشش نمی‌آد. تو که خوش‌سلیقه‌ای، مگه نه؟»

زن قبل از اینکه فرناز بتونه تشکر کنه، در ایستگاهِ بعد پیاده شد و تویِ جمعیتِ خاکستریِ مترو ناپدید شد. فرناز به کارتِ تویِ دستش خیره شد. «کاخ»؟ «دکتر فرجاد»؟ آیا این همون روزنه‌یِ امیدی بود که براش دعا می‌کرد، یا فقط یک تله‌یِ شیک تر؟
فصل بیست و نهم : دنیایِ موازی در عمارتِ فرجاد

آن یک ماه، برای فرناز شبیه به یک خواب بود؛ رویایی که لبه‌هایش با واقعیت‌هایِ تلخِ گذشته‌اش در تضاد بود.

صبح‌ها که دکتر رویا با آن قدِ بلند و ابهتِ جراحی‌اش از خانه خارج می‌شد، عمارت در سکوتِ سنگینی فرو می‌رفت. فرناز در این عمارتِ بزرگ، از هر نظر تأمین بود. لباس‌هایِ حریرِ ابریشمی که رویا به او می‌داد، بهترین غذاهایی که خودش برای خودش تدارک می‌دید و آرامشی که سال‌ها در حسرتش بود. رویا هر شب که برمی‌گشت، خسته اما خوش‌مشرب بود. گاهی فرناز را کنارِ خودش روی کاناپه می‌نشاند، برایش از پرونده‌های جراحی‌هایِ پیچیده‌اش تعریف می‌کرد و گاهی هم با قهوه‌ای در دست، از زندگی‌اش می‌گفت.

رویا برای فرناز تبدیل شد به ترکیبی از یک «خواهرِ بزرگ‌ترِ مقتدر» و یک «کارفرمایِ بی‌نقص». فرناز در این یک ماه، انگار دوباره داشت «زن بودن» را یاد می‌گرفت. اما هر بار که پنج‌شنبه‌شب‌ها فرا می‌رسید، چهره‌یِ عمارت عوض می‌شد.

خانه پر می‌شد از صدایِ موسیقیِ تند، خنده‌هایِ مستانه و بویِ تندِ عطرهایِ گران‌قیمت. فرناز طبقِ دستور، خدمت می‌کرد. سینی‌ها را می‌برد، نوشیدنی‌ها را شارژ می‌کرد و بعد... به اتاقش پناه می‌برد. اما دیوارها در این عمارت انگار نازک بودند. فرناز می‌دید؛ می‌دید چطور رویا در میانِ آن پارتی‌ها، تبدیل به ملکه می‌شود، می‌دید چطور آدم‌هایِ قدرتمند در برابرِ اقتدارِ او و هوشِ سرشارش در بازی‌هایِ پشتِ پرده، سر تعظیم فرود می‌آورند.

رویا گاهی وقت‌ها در میانه‌یِ پارتی، فرناز را می‌دید، چشمکی می‌زد و با لیوانی در دست به سمتش می‌آمد: «خسته‌ای؟ یادت نره، تو فقط "چشم" هستی، فرناز. از این تماشا کردن‌ها درس بگیر، این دنیایِ واقعیِ آدم‌هایِ بزرگه.»

فرناز هم طبقِ همان توافقِ اولیه‌شان، لال بود. نه به کسی چیزی می‌گفت، نه حتی از رویا سوالی می‌پرسید. رویا به او محبت می‌کرد، مثلِ یک پرنده در قفسِ طلا از او مراقبت می‌کرد و فرناز هم، در ازایِ امنیت، سکوت می‌کرد. او در این یک ماه، یاد گرفته بود چطور بدونِ اینکه دیده شود، همه چیز را ببیند.

تا اینکه آن پنج‌شنبه‌یِ نحس فرا رسید... همان شبی که پارتی‌ از همیشه سنگین‌تر بود. رویا که از نوشیدنی‌هایِ گران‌قیمتِ خودش زیاد خورده بود و حالتی سرخوش و در عین حال خطرناک داشت، فرناز را به اتاقِ مطالعه‌اش فراخواند... و ماجرا به جایی رسید که فرناز، در میانِ آن همه تجمل و سکوت، تجربه های جدیدی را میدید.
تو این عمارتِ لعنتی، هیچ‌چیز اون‌طوری که ظاهرش نشون می‌داد نبود. وقتی فرناز اون شبِ اول، با چشم‌های خسته و اعتمادِ نیم‌بندش وارد اون کاخ شد، فکر می‌کرد داره توی یک عمارتِ مجلل خدمت می‌کنه، اما خیلی زود فهمید اینجا در واقع «زمین بازیِ» آدم‌هایی‌ئه که قدرت، پول و شهوت رو با هم می‌بلعند.

پارتی‌های رویا شبیه به هیچ‌کدوم از مهمونی‌هایی که فرناز شنیده بود، نبود. اونجا خبری از رقص‌های معمولی نبود؛ اونجا یک «تئاترِ کنترل‌شده از بی‌بندوباری» بود. رویا، با اون ابهتِ جراحی‌ش، توی این مهمونی‌ها تبدیل می‌شد به «عروسک‌گردانِ ماهر». وقتی موسیقیِ بیس‌دار و سنگین در تمامِ در و دیوارِ عمارت می‌پیچید، فرناز از لایِ درِ نیمه‌بازِ سالن یا از پشتِ پرده‌های سنگینِ مخمل، شاهدِ چیزهایی بود که معده‌اش رو به هم می‌پیچوند.

دخترها و پسرهای جوونی که می‌اومدن، همه‌شون مثل برده‌هایِ مسخ شده رویا بودند. رویا با اون قدِ بلند و نگاهِ برنده‌ش، توی این مهمونی‌ها می‌چرخید، یک لیوانِ کریستالِ پر از مایعِ کهربایی‌رنگ دستش بود و با هر قدمی که برمی‌داشت، بویِ سردِ عطرِ خاصش فضا رو پُر می‌کرد. او به دخترهای زیبا اشاره می‌کرد و اون‌ها، انگار که طلسم شده باشن، بدونِ هیچ مقاومتی تویِ بغلِ مردانِ میانسال و قدرتمندی می‌نشستند که با چشم‌هایِ حریص، همه چیز رو زیر نظر داشتند.

فرناز می‌دید چطور رویا، در حالی که دستش رو دورِ کمرِ یک نفر حلقه کرده، با لحنی که نه مهربون بود و نه خشن، بلکه فقط «دستوری» بود، توی گوشِ طرف زمزمه می‌کرد و اون آدم بلافاصله تسلیمِ بازی‌های رویا می‌شد. اونجا حریمِ شخصی معنی نداشت. لباس‌های حریر و بدن‌هایِ عرق‌کرده در نورهایِ نئونی و بنفشِ سالن، تصویرِ عجیبی از یک فسادِ شیک رو می‌ساخت. رویا گاهی خودش وسطِ اون جمعیتِ درهم‌تنیده می‌نشست و در حالی که به حرکاتِ اون‌ها نگاه می‌کرد، انگار داشت یک عملِ جراحیِ پیچیده رو نظارت می‌کرد؛ خونسرد، دقیق و بی‌رحم.

فرناز تو اون یک ماه، بارها از ترس و خجالتِ دیدنِ اون صحنه‌ها، می‌خواست فرار کنه. دیدنِ دختری که به خاطرِ پول یا حتی به خاطرِ قدرتِ رویا، چطور داشت روحش رو تو اون سالنِ بزرگ جا می‌گذاشت، برای فرنازی که خودش روزی قربانیِ فقر بود، عذاب‌آور بود. رویا گاهی وسطِ همین فضایِ مسموم و شهوانی، سرش رو می‌چرخوند و مستقیم به جایی که فرناز پنهان شده بود نگاه می‌کرد.
اون نگاه‌ها، لبخندهایِ کج و مهربونی‌هایِ آغشته به تهدیدِ رویا، فرناز رو فلج کرده بود. رویا به فرناز می‌فهموند که تو فقط «چشم» هستی؛ یک ناظرِ خاموش که نه حق داره قضاوت کنه و نه حق داره نگاهش رو بدزده.

فرناز هر شب بعد از اینکه مهمون‌ها می‌رفتن، باید اون سالنِ پر از دودِ سیگار، بویِ الکل و بویِ تندِ تنِ آدم‌ها رو تمیز می‌کرد. اون لحظه‌ها، وقتی فرناز تنها بود و بقایایِ اون فسادِ شبانه رو جمع می‌کرد، انگار داشت لایه‌هایِ کثافت رو از روی زندگیِ خودش هم پاک می‌کرد. اما هر بار که نگاهش به گوشه‌ای از اون سالن یا اتاقِ مطالعه می‌افتاد، حس می‌کرد چیزی اونجا دفن شده؛ رازی که رویا با اون‌همه قدرت و ثروت، داشت با دست‌های خودش مدیریت‌ش می‌کرد. اون عمارت، برایِ رویا یک اتاقِ عملِ بزرگ بود که رویِ «اخلاقِ» آدم‌ها جراحی انجام می‌داد و فرناز، ناخواسته، شاهدِ تکه‌تکه شدنِ اون اخلاقیات بود.
فصل سی ام : دیدار با نادیدنیها

ساعت از نیمه‌شب گذشته بود. رویا، با اون ابهتِ همیشگی، فرناز رو به اتاقِ خصوصی‌ش دعوت کرد. فرناز که از دیدنِ رویا در اون لباسِ راحتیِ ابریشمیِ سرمه‌ای جا خورده بود، تردید داشت. رویا یک جعبه‌یِ مخملیِ کوچک رو باز کرد و پیراهنِ حریرِ یشمی‌رنگی رو بیرون کشید که بندهایِ نازکش رویِ شانه‌هایِ برهنه‌ی فرناز می‌نشست. «بپوشش، عرروسک کوچولویِ من. می‌خوام امشب فقط برای من باشی.»

وقتی فرناز پیراهن رو تنش کرد، پارچه‌یِ خنکِ حریر مثل آب رویِ پوستش نشست. چاکِ عمیقِ جلویِ لباس، پستان‌هایِ درشت و سفیدی که از تب و هیجانِ حضورِ رویا سفت شده بودن رو به خوبی به نمایش می‌گذاشت. رویا وقتی فرناز رو دید، چند لحظه سکوت کرد؛ نگاهش مثل تیغ رویِ تک‌تکِ منحنی‌هایِ بدنِ فرناز می‌چرخید. دستش رو دراز کرد و با سرِ انگشت‌هایِ سردش، لبه‌یِ یقه رو کمی پایین‌تر کشید: «لعنتی... تو حتی نمی‌دونی چه تیکه گوشتِ خوش‌خوراکی هستی، فرناز.»

بطریِ کریستالیِ گران‌قیمتِ ویسکی روی میز بود. رویا دو تا گیلاس ریخت. «بخور، امشب خبری از دستور و خدمت نیست.» فرناز، که همیشه از ابهتِ دکتر ترسیده بود، این‌بار با اعتماد به نفسِ کاذبی که از نگاهِ خریدارِ رویا می‌گرفت، گیلاس رو سر کشید. سوزشِ الکل در گلویش با شعله‌ای که در شکمش زبانه می‌کشید، یکی شد.

موسیقیِ ملایم و سنگینی توی اتاق پخش شد. رویا دست‌هایِ بلندش رو دورِ کمرِ باریکِ فرناز حلقه کرد. فرناز حس می‌کرد وزنِ تنش داره سبک می‌شه. رویا مدام تویِ گوشش زمزمه می‌کرد: «اون کونِ تپل و پستونایِ خوش‌فرمت... چطور تا حالا ندیده بودمشون؟» فرناز که حسابی گیجِ الکل بود، سرش رو گذاشت رویِ سینه‌یِ سفتِ رویا و چرخید. هر بار که بدن‌هاشون در رقص به هم برخورد می‌کرد، فرناز توده سفت و عجیبی رو حس می‌کرد که به پایینِ شکمش فشار می‌آورد، اما مستیِ زیاد و گرمایِ عطرِ تنِ رویا، ذهنش رو چنان کرخت کرده بود که فقط می‌خواست این نزدیکی ادامه داشته باشه.

رویا، در حالی که دستش رو رویِ برجستگیِ کونِ فرناز می‌کشید و فشار می‌داد، با خنده‌ای کوتاه و شهوانی در گوشش گفت: «خوشت میاد نه؟ بدنت داره داد می‌زنه که چقدر تشنه‌یِ منی.» فرناز که دیگه کنترلی رویِ حواسش نداشت، فقط خودش رو به بدنِ رویا مالید. اون شب، دیگه نه دکترِ جراحِ سخت‌گیر وجود داشت و نه خدمتکارِ ترسو؛ فقط دو تا آدم بودن که تویِ حصارِ امنِ این اتاق، مرزهایِ ممنوعه رو یکی‌یکی داشتن رد می‌کردن. رویا با یک حرکتِ ناگهانی، صورتِ فرناز رو گرفت و با ولع شروع کرد به بوسیدنِ لب‌هایِ سرخِ اون؛ بوسه‌ای که بویِ الکل و میلِ سرکوب‌شده می‌داد.

صدای موسیقیِ توی اتاق، یه ریتمِ کند و ضرب‌آهنگ‌دار داشت که مستقیم می‌نشست روی اعصابِ فرناز. رویا، با اون تسلطِ عجیبی که روی بدنش داشت، فرناز رو مثل یک پرِ کاه توی دستاش می‌چرخوند. هر بار که بدنشون بهم می‌سابید، رویا یه جوری فرناز رو به سمت خودش می‌کشید که انگار می‌خواست اون رو توی پوستِ خودش غرق کنه.

رویا فاصله‌ی بین صورتشون رو به حداقل رسوند. نفس‌های داغش که بویِ تندِ ویسکی و عطرِ تلخِ چوبِ صندل می‌داد، به پوستِ صورتِ فرناز می‌خورد و باعث می‌شد بدنش مورمور بشه. رویا دستِ کشیده‌ش رو از رویِ کمرِ فرناز کشید بالا و نشست روی منحنیِ پستان‌هایِ درشتِ فرناز. از رویِ حریرِ نازکِ لباس، با انگشت‌هایِ بلند و جراحش، سرِ پستان‌های سفت‌شده‌یِ فرناز رو لمس کرد.

فرناز از شدتِ لذتِ ناگهانی، سرش رو عقب برد و ناله‌یِ خفه‌ای از گلوش رها شد. رویا با صدایِ خش‌دار و بمش زمزمه کرد: «آروم باش عروسک... تازه اولِ راهیم. می‌بینی چطور بدنت داره از اشتیاقِ من می‌لرزه؟»

رویا دستش رو پایین آورد و با یک حرکتِ شیطنت‌آمیز، چاکِ جلویِ لباسِ فرناز رو کمی بازتر کرد تا پستان‌هایِ پر و سنگینش بیشتر بیرون بزنن. بعد، لب‌هاش رو گذاشت رویِ گردنِ فرناز و شروع کرد به بوسیدنِ پوستِ لطیفِ اون؛ بوسه‌هایی که انگار داشت جایِ بوسه‌هاش رو رویِ بدنِ فرناز حک می‌کرد. دستِ دیگه‌یِ رویا، با حرکتی که فرناز حتی متوجه‌ش نبود، شروع کرد به نوازش کردنِ پشتِ کمر و بعد، پایین‌تر... رویِ برآمدگیِ کونِ تپلِ فرناز.

فرناز حس می‌کرد زمین زیرِ پاش خالی شده. با هر تکونی که می‌خورد، اون برجستگیِ سفتِ لایِ پاهایِ رویا، بیشتر و بیشتر به لگنِ خودش کشیده می‌شد. فرناز که دیگه مستِ مست بود، در حالی که دستاش رو دورِ گردنِ رویا گره کرده بود، با صدایی که به سختی از گلوش بیرون می‌اومد، گفت: «دکتر... شما... شما چقدر گرمید...»

رویا خنده‌یِ آرومی کرد؛ خنده‌ای که بویِ قدرت و تسلط می‌داد. در حالی که داشت با انگشت‌هاش بدنِ فرناز رو مثل یک سازِ کوک‌شده نوازش می‌کرد، جواب داد: «گرمم چون دارم تو رو می‌سوزونم، فرناز.
حس می‌کنی؟ حس می‌کنی چطور دارم تمامِ وجودت رو تسخیر می‌کنم؟» رویا دستش رو برد تویِ موهایِ فرناز و اون رو مجبور کرد که سرش رو بالا بیاره و مستقیم تویِ چشم‌هایِ نافذش نگاه کنه. «دیگه نیازی به اون لباس‌ها، اون خدمتکاری و اون ترس‌ها نیست. امشب تو فقط متعلق به منی. هر عضوی از بدنت... هر میلیمتری از پوستت... همه‌ش مالِ منه.»

فرناز دیگه نه می‌تونست فکر کنه و نه می‌خواست. اون مستیِ تویِ رگ‌هاش با شهوتی که از حرف‌ها و لمس‌هایِ رویا تولید می‌شد، ترکیب شده بود و یه بمبِ ساعتی تویِ بدنش ساخته بود. رویا دوباره کمرِ اون رو چسبوند به خودش، این‌بار محکم‌تر، و در حالی که دستِ دیگه‌ش رو لایِ پاهایِ فرناز می‌برد، تویِ گوشش نفس کشید: «بذار بیشتر بهت نشون بدم که چقدر واسه‌ت کم گذاشتم، فرنازِ زیبا...»

موسیقیِ جاز توی اتاق می‌پیچید، اما حالا برای فرناز فقط صدایِ ضربانِ قلبِ خودش بود که توی گوشش می‌کوبید. رویا، با اون خونسردیِ جراحانه‌اش، طوری فرناز رو لمس می‌کرد که انگار داره یک اثرِ هنریِ گرون‌قیمت رو بررسی می‌کنه.

رویا دستش رو از رویِ بازوهایِ فرناز تا پایینِ کمرش کشید و بعد، درست وقتی که فرناز انتظار داشت دستش رو عقب بکشه، انگشت‌هاش رو با فشاری ملایم و تحریک‌کننده فرو کرد تویِ سوراخ کون نرمِ فرناز. فرناز نفسش حبس شد. رویا با صدایِ بم و خش‌داری که انگار از اعماقِ یک غارِ ممنوعه می‌اومد، زمزمه کرد: «می‌لرزه... ببین چطور مثلِ ژله داری زیرِ دستام می‌لرزه، فرناز. می‌دونی چقدر وقته دارم به این فکر می‌کنم که چطور اون لباسِ فرمِ لعنتی رو از تنت دربیارم و این پوستِ مثلِ برف رو مالِ خودم کنم؟»

فرناز سرش رو گذاشت رویِ شونه‌یِ پهنِ رویا، بویِ عطرِ تند و سردِ رویا مستش کرده بود. «دکتر... من... من نمی‌دونم چه اتفاقی داره می‌افته... انگار دیگه مالِ خودم نیستم.»

رویا خندید، خنده‌ای که بیشتر شبیه به غرشِ یک شکارچیِ راضی بود. دستش رو از رویِ کمرِ فرناز کشید و آورد جلو، لایِ پاهایِ فرناز. جایی که حریرِ خیسِ لباس، به خاطرِ تحریک شدن فرناز، به پوستش چسبیده بود. رویا با انگشتِ شستش، درست رویِ کوسش، فشارِ ملایمی وارد کرد. فرناز مثلِ سیمِ گیتاری که بیش از حد کشیده شده باشه، قوسِ شدیدی به کمرش داد و ناله‌یِ بلندی از دهانش در اومد.

«هیس... صدات رو برایِ من نگه دار.» رویا گوشه‌یِ لبِ فرناز رو با دندونش گرفت و آروم کشید. «من عاشقِ اینم که چطور وقتی باهات ور میرم، چشمات سیاهی می‌ره. می‌بینی؟ تو حتی متوجه نیستی که چقدر داری التماس می‌کنی که بیشتر بهت نزدیک بشم.»

رویا شروع کرد به بوسیدنِ خطِ فکِ فرناز، پایین‌تر رفت تا رسید به گودیِ گلوش. همزمان، بدنش رو با حرکتی چرخشی، طوری به لگنِ فرناز کوبید که فرناز کاملاً متوجهِ اون توده‌یِ سفت و کشیده‌یِ پشتِ شلوارِ رویا شد. این‌بار دیگه تصادفی نبود. رویا عمداً داشت اون برآمدگی رو، که حالا به خاطرِ هیجانِ خودش هم سفت‌تر شده بود، به بخشِ حساسِ بدنِ فرناز می‌سایید.

فرناز گیج و منگ بود، ولی حسِ گرما و سفت بودنِ اون توده، مثلِ یک شوکِ الکتریکی تویِ ستونِ فقراتش دوید. اون نمی‌دونست دقیقاً چیه، اما بدنش داشت با شدتِ تمام بهش واکنش نشون می‌داد. رویا در حالی که داشت با انگشتِ دیگه‌ش دورِ نوکِ پستانِ فرناز بازی می‌کرد، تویِ گوشش گفت: «خوبه... دقیقاً همین‌جوری که می‌خوام باش. تسلیمِ این گرما شو. فردا صبح که بیدار بشی، یادت میاد ديگه چطور امشب، تمامِ وجودت رو به من سپردی... و من، با تمامِ قدرت، مالِ خودم کردمت.»

فرناز، با صدایی که از شدتِ لذت دورگه شده بود، زمزمه کرد: «رویا... من... من دیگه هیچ‌چیزی برام مهم نیست... فقط... فقط بهم نزدیک‌تر شو...»
موسیقی جاز حالا دیگه فقط یک زمزمه‌یِ دور بود. فرناز که از مستیِ ویسکی و لمس‌هایِ مکررِ رویا به مرزِ جنون رسیده بود، دیگه تعادلش رو کاملاً از دست داده بود. رویا که متوجه‌یِ تسلیمِ کاملِ اون شده بود، با یک حرکتِ حرفه‌ای و مقتدرانه، اون رو به سمتِ کاناپه‌یِ چرمیِ بزرگِ گوشه‌ی اتاق هدایت کرد.

فرناز روی لبه‌یِ کاناپه نشست، در حالی که پستانهاش از نفس‌نفس زدن بالا و پایین می‌رفت و لباسِ حریرِ یشمی‌ش کاملاً به تنش چسبیده بود. رویا جلویِ پاهاش زانو زد. نورِ ملایمِ آباژور رویِ پوستِ درخشانِ فرناز بازی می‌کرد. رویا با چشم‌هایی که مثلِ دو تا الماسِ سیاه در تاریکی برق می‌زد، به بالا خیره شد و دستش رو به آرامی رویِ زانویِ لرزانِ فرناز گذاشت و اون رو تا بالایِ رانش بالا کشید.

فرناز لایِ پاهایِ خودش رو کمی بازتر کرد، شاید ناخودآگاه، شاید هم از سرِ نیازی که دیگه نمی‌تونست پنهانش کنه. رویا با لبخندی که ترکیبی از لذت و پیروزی بود، دستش رو برد لایِ اون حریرِ خیسِ شورتِ فرناز.
«اوه... خدایِ من...» رویا با صدایی که از شدتِ میل، کمی دورگه شده بود، گفت. انگشت‌هایِ بلند و کشیده‌اش، پارچه‌یِ خیس رو به بدنِ فرناز فشرد. «فرناز... تو واقعاً داری از شوقِ من برایِ من آب می‌دی؟نگاه کن... ببین چطور شورتت رو برایِ من خیس کردی.»

رویا با انگشت‌هاش فشارِ بیشتری به سوراخ کون فرناز آورد. فرناز سرش رو به پشتیِ کاناپه تکیه داد و ناله‌یِ بلندی از اعماقِ وجودش کشید. «رویا... توروخدا...»

رویا که انگار از دیدنِ این همه عطشِ فرناز، خودش هم به جنون رسیده بود، با شیفتگی به پایین نگاه کرد. «چقدر خوش‌فرم... چقدر داغ و بی‌قرار. فرناز، تو واقعاً یه معجزه‌ای زیرِ این ظاهرِ خدمتکار پنهان کردی.» رویا با وسواسِ یک جراح که انگار داره ظریف‌ترین بافتِ بدن رو معاینه می‌کنه، شرتِ حریر رو کاملاً کنار زد. «بذار بیشتر ببینمت... بذار ببینم چطور برایِ من داری از شهوت لبریز می‌شی.»

فرناز دیگه هیچ شرمی نداشت. او تمامِ وجودش رو به دست‌هایِ رویا سپرده بود. رویا، با چشم‌هایی که حالا از شهوت می‌سوخت، صورتش رو نزدیک برد. گرمایِ دهانِ رویا، قبل از اینکه حتی لمسش کنه، به پوستِ حساسِ فرناز خورد.

«امشب...» رویا قبل از اینکه اولین بوسه‌یِ خیس و عمیقش رو رویِ چوچول باد کرده فرناز بزنه، زمزمه کرد، «امشب قراره یادت بدم که چطور یه زنِ واقعی برایِ صاحبش لذت می‌سازه.»

با اولین ضربه‌یِ زبانِ گرمِ رویا به مرکزِ خیسِ کوسِ فرناز، فرناز چنان فریادی کشید که انگار تمامِ بندهایِ وجودش پاره شد. او انگشت‌هاش رو در موهایِ رویا فرو کرد و اون رو بیشتر به خودش فشرد. رویا با تبحر و ولعِ عجیبی شروع کرد به خوردن کوس فرناز ؛ انگار داشت گوهری رو می‌چشید که مدت‌ها منتظرش بوده.
دست‌هایِ فرناز مشت‌هایِ گره‌کرده‌ای شده بود که موهایِ ابریشمیِ رویا رو چنگ می‌زد. بدنش روی کاناپه قوس برداشت، پاشنه‌هاش روی چرمِ سردِ مبل لغزید و بازتر شد. زبانِ مرطوب و داغِ رویا با ضرباهنگی منظم و کشنده روی کلیتوریسِ متورمش می‌چرخید.

«دکتر... رویا... من... دارم...»

کلمات از گلویش بیرون نمی‌اومد. حس می‌کرد تمامِ وجودش داره در یک نقطه متمرکز می‌شه. ضربانِ قلبش توی گوشش می‌کوبید، نفسش بند اومده بود. نگاهِ خیس و تارش به موهایِ مشکیِ رویا افتاد که بینِ پاهاش پخش شده بود و اون چهره‌یِ مقتدر رو در خودش غرق کرده بود.

یک نگا‌ه دیگه کافی بود.

بدنِ فرناز مثلِ یک رشته انفجارِ متوالی به لرزه دراومد. لگنش بی‌اختیار به سمتِ دهانِ رویا جهید و همون لحظه، موجی از گرمایِ تر، با یک فشارِ ناگهانی، از اعماقِ وجودش فوران کرد.

یک قطره‌یِ شفاف و براق، مستقیم به گونه‌یِ رویا پاشید. یکی دیگه به نوکِ بینی‌اش. و بعد، چند قطره‌یِ دیگه روی لب‌هایِ باز و خیسِ رویا نشست.

فرناز که هنوز تویِ موج‌هایِ ارگاسم دست و پا می‌زد، ناگهان یخ کرد. چشم‌هاش گرد شد.

«وای... نه... خدای من...» صدایش لرزید و صورتش از خجالت سرخ شد. «من... من معذرت می‌خوام دکتر... من نتونستم کنترل کنم... خدای من چقدر خجالت‌آور... من اصلاً نمی‌خواستم...»

اشک توی چشم‌هاش جمع شد. دستش رو برد که با آستینِ حریرِ لباس، صورتِ رویا رو پاک کنه. «ببخشید... شما که... شما که دکتر هستید و من... من انقدر بی‌ادب...»

اما رویا، با حرکتی برق‌آسا، مچِ دستِ فرناز رو گرفت. نه با خشونت، بلکه با مهربونیِ یک عاشقِ صبور. لبخندی روی صورتش نشست؛ لبخندی که ترکیبی از رضایت، شیطنت و محبت بود.

رویا در حالی که قطره‌هایِ ترشحِ فرناز هنوز روی گونه و لبش می‌درخشید، سرش رو کمی کج کرد و با صدایِ آرام و گرمی گفت: «معذرت‌می‌خوای؟ برای چی؟»

انگشتِ اشاره‌یِ بلندش رو برد روی گونه‌اش و قطره‌یِ سفید و براق رو آروم برداشت. بعد، بدون اینکه چشم از فرناز برداره، انگشتش رو گذاشت توی دهانش و با لذتِ آشکار، مزه‌اش کرد.

«این... فرناز جان، این با ارزش‌ترین هدیه‌ایه که یک زن می‌تونه به معشوقش بده.» رویا نزدیکتر شد و پیشونی فرناز رو بوسید. «تو هیچ کاری اشتباه نکردی. تو فقط لذت بردی و لذت دادی. این یعنی تو به من اعتماد داری. این یعنی تو مال منی.»

رویا با دستش اشکِ خجالت رو از گوشه‌ی چشمِ فرناز پاک کرد. «ببین منو... ببین چقدر از این لحظه لذت بردم.» گونه‌ی خیسش رو نشون داد. «این افتخار منه که آبِ کوس تو رو روی صورتم حس کنم. تو نباید خجالت بکشی. تو باید ببینی که چقدر در چشمانِ من زیبایی.»

فرناز، که انتظار چنین واکنشی رو نداشت، نگاهش رو به چشمانِ نافذ و مهربانِ رویا دوخت. برای اولین بار، توی اون شب، نه قدرتِ ترسناکِ دکتر رو توی چشم‌هاش می‌دید، نه یه شکارچیِ سرد رو. یه آدم رو می‌دید که واقعاً از وجودش لذت می‌بره.

رویا لب‌هاش رو به آرومی روی لب‌هایِ فرناز گذاشت. بوسه‌ای کوتاه و شیرین. طعمِ خودِ فرناز روی زبانِ رویا، حالا بینشون مشترک شده بود.
«هنوز تموم نشده عزیزم.» رویا با اون صدایِ خش‌دار و جادوییش زمزمه کرد. «ما تازه اول راهیم. اما اول... بذار منم یه چیزِ قشنگ بهت نشون بدم... یه رازی که فقط مالِ توست.»
Harry
     
  
مرد

 
Part 9

فصل سی و یکم : افشای یک راز

رویا از روی کاناپه بلند شد، اما دستش رو از رویِ شونه‌یِ فرناز برنداشت. نورِ نیمه‌تاریکِ اتاقِ پذیرایی، سایه‌هایِ بلندی روی دیوارها می‌انداخت. سکوتی که حالا حکم‌فرما بود، دیگه نه از سرِ اضطراب، بلکه از نوعی انتظارِ سنگین و لرزان بود. فرناز، در حالی که هنوز نفس‌هایِ کوتاهش به خاطر ارگاسمِ چند لحظه پیش‌اش به شماره می‌افتاد، به رویا نگاه می‌کرد. چشم‌هایِ رویا حالا رنگِ دیگه‌ای داشت؛ تاریک‌تر، عمیق‌تر و لایه‌ای از یک رازِ مگو در اون‌ها برق می‌زد.

رویا به سمتِ پنجره‌یِ بزرگ که مشرف به باغِ ویلا بود رفت. پرده‌هایِ حریرِ یشمی رو کنار زد و اجازه داد نورِ نقره‌ایِ مهتاب به داخل بتابه. او برگشت سمتِ فرناز. «فرناز، تو فکر می‌کنی من کی‌ام؟ یک دکترِ موفق؟ یه زنی که همه چیزش رویِ نظمه؟»

فرناز گیج و منگ از هیجانِ فروکش‌کرده، فقط تونست سرش رو به نشونه‌یِ تأیید تکون بده. رویا پوزخندِ محوی زد و دکمه‌هایِ یقه لباسش رو باز کرد. «من همیشه مجبور بودم نقاب بزنم. تویِ جامعه، تویِ مطب، حتی بینِ دوستام. اما تو... تو امشب باعث شدی اون‌قدر حسِ راحتی کنم که دیگه نتونم این وزنِ اضافی رو با خودم حمل کنم.»

رویا با حرکتی آهسته، زیپِ شلوارِ پارچه‌ایِ مشکی‌اش رو پایین کشید. فرناز که تا اون لحظه فکر می‌کرد با یک زنِ ظریف و بی‌نقص طرفه، ناخودآگاه صاف روی مبل نشست. نگاهش به پایین خیره شد. رویا شلوارش رو تا زانو پایین کشید و باکسرِ سفیدی که زیرش به تن داشت، خودش رو نشون داد؛ چیزی که فرناز دید، بندِ دلش رو پاره کرد. برآمدگیِ عجیبی که زیرِ پارچه‌یِ باکسر خودنمایی می‌کرد، کاملاً با آناتومیِ یک زنِ عادی متفاوت بود.

«تو... تو...» صدایِ فرناز از تهِ گلوش در نمی‌اومد.

رویا با آرامشی که ترسناک بود، باکسرِ سفیدش رو هم پایین کشید. در یک آن، اون حقیقتِ پنهان، اون چیزی که تمامِ هویتِ رویا رو در تاروپودش نگه داشته بود، در برابرِ چشمانِ گردشده‌یِ فرناز آزاد شد. یک کیرِ سفید، بلند، کاملاً سفت و رگ‌دار، که در تقابل با پوستِ گندمی و صافِ رویا، تضادِ خیره‌کننده‌ای داشت. فرناز حس کرد خون از صورتش فرار کرده. این فقط یک تفاوتِ فیزیکی نبود؛ این یک قدرتِ مطلق بود که حالا در فضایِ اتاق ایستاده بود.

رویا متوجهِ وحشتِ توأم با کنجکاویِ فرناز شد. او قدمی به سمتِ کاناپه برداشت، در حالی که کیر دراز و سفتش در هوا تاب می‌خورد. «می‌بینی فرناز؟ این اون چیزیه که سال‌ها پنهانش کردم. این اون دلیلیه که من هیچ‌وقت نتونستم با کسی صمیمی بشم. چون اونا فقط یه زن رو می‌دیدن، اما من... من چیزی فراتر بودم.»

فرناز دستش رو رویِ دهانش گذاشت. بدنش ناخودآگاه لرزید. نه از رویِ تنفر، بلکه از هجومی که این واقعیتِ نوظهور به تمامِ۷۷ تصوراتِ ذهنی‌اش می‌کرد. اون "دکتر رویا فرجاد" مغرور، حالا در برابرِ او، آسیب‌پذیرترین و در عین حال مقتدرترین نسخه‌یِ خودش بود.

رویا بینِ پاهایِ فرناز نشست و دستِ لرزانِ او رو گرفت. «نترس عزیزم. من همون کسی‌ام که چند لحظه پیش داشتم تورو به اوج می‌رسوندم. من هنوز همون رویا هستم که تورو می‌خواد. اما حالا... حالا تو تنها کسی هستی که این راز رو می‌دونه. تو تنها کسی هستی که صاحبِ این قدرتِ پنهانِ منه.»

رویا دستِ فرناز رو به آرامی رویِ کیر سفت و داغِ خودش گذاشت. لمسِ اون پوستِ زبر و رگ‌دار، شوکِ الکتریکی‌ای به انگشتانِ فرناز وارد کرد. رویا ناله‌یِ خفه‌ای از سرِ لذت کرد و سرش رو به سینه فرناز تکیه داد. «لمسش کن... ببین چطور برایِ تو تپش می‌گیره...» بخ

فرناز وقتی گرمایِ اون کیر سفت و تپنده رو زیرِ انگشت‌هاش حس کرد، تمامِ خجالتِ چند لحظه پیش‌اش دود شد و رفت هوا. دیگه نه خبری از عذرخواهیِ احمقانه بود و نه ترس از قضاوت. اون زن، رویا، با اون کیرِ کلفت و بلند که حالا مثلِ یک سنگِ تراش‌خورده بین پاهایِ زنونه‌اش خودنمایی می‌کرد، فرناز رو مسحورِ خودش کرده بود. فرناز با چشم‌هایی که از ولع می‌سوخت، دستش رو دورِ ساقیِ اون آلتِ سفت محکم‌تر کرد. حرکاتِ انگشت‌هاش دیگه لرزان نبود؛ حالا با ریتمی ثابت، اون رو مالش می‌داد.

رویا سرش رو عقب انداخت و ناله‌ای از سرِ درد و لذتِ عمیق از گلوش رها شد. او مثلِ یک جنده‌یِ حرفه‌ای، کمرش رو قوس داد و باسنش رو به سمتِ دستِ فرناز هل داد. «آره... همین‌طور فشارش بده، هرزه‌یِ کوچولویِ من...» رویا با صدایی که حالا از شدتِ شهوت خش‌دار شده بود، ادامه داد: «فکر کردی من فقط یه دکترِ خشک و خالیم؟ ببین چطور داری با دست‌هات منو به التماس می‌ندازی.»

فرناز دیگه خودش نبود. اون دخترِ خجالتی جایِ خودش رو به زنی داده بود که تشنه‌یِ تجربه‌یِ این ترکیبِ جنون‌آمیز بود. او با دهانِ باز و نفس‌هایِ داغ، رویِ زمین زانو زد و صورتش رو به کیر رویا نزدیک کرد. بویِ تند و مردونه‌ای که از رویا بلند می‌شد، مثلِ یک موادِ مخدرِ قوی مغزِ فرناز رو فلج کرد.
فرناز بدونِ لحظه‌ای درنگ، سرِ کلاهکِ سفت و براقِ آلتِ رویا رو به زبون گرفت. طعمِ نمکین و داغِ اون، فرناز رو دیوونه‌تر کرد.

رویا دست‌هاش رو لایِ موهایِ فرناز فرو کرد و سرش رو با قدرت به سمتِ خودش فشار داد، طوری که فرناز مجبور شد تمامِ اون کیر کلفت و دراز رو به درونِ دهانش ببره. «بکش‌اش... مثلِ یک جنده‌یِ واقعی، تا ته ببرش داخلِ دهنت...» صدایِ خیسِ برخوردِ لب‌هایِ فرناز با پوستِ حساسِ آلتِ رویا، سکوتِ اتاق رو می‌شکست. هر بار که فرناز با زبونش رویِ رگ‌هایِ برجسته‌یِ اون کیر خوش تراش می‌کشید، بدنِ رویا از شدتِ لذت به لرزه می‌افتاد.

رویا حالا با دستِ خودش، شورت فرناز رو به پایین کشید. او کاملاً برهنه و در برابرِ تمامِ نیازهایِ فرناز ایستاده بود. «می‌خوای بدونی چه حسی داره؟ می‌خوای بدونی چطور می‌تونم اون کوس و. کون نازت رو که تا الان فقط با انگشت لمسش کردم رو با کیرم پر کنم؟» فرناز که غرق در شهوت بود، فقط با چشم‌هایِ خمار و دهانی که حالا غرق در ترشحاتِ خودش و پیشابِ رویا بود، سرش رو به نشونه‌یِ "بله" تکون داد.

اون‌ها دیگه دوتا آدمِ معمولی نبودن؛ دوتا موجودِ غرق در لذت که تمامِ مرزهایِ جنسیتی رو زیرِ پا گذاشته بودن. فرناز، در حالی که کیر سفتِ رویا هنوز توی دهنش بود، به خودش می‌لرزید. این همون لحظه‌ای بود که همیشه تو فانتزی‌هاش دنبالش بود؛ تسلیم شدن در برابرِ چیزی که نه زن بود و نه مرد، بلکه ترکیبی از هر دو با نهایتِ قدرت.

رویا دست‌هاش رو از لایِ موهایِ فرناز کشید و با خشونت، سرِ اون رو عقب برد. چشم‌هایِ رویا از شهوت می‌سوخت. «خوب یاد گرفتی چطور با اون زبونت منو تا لبه‌یِ پرتگاه ببری، هرزه‌یِ کوچولو.»

فرناز که دهانش از بزاق و پیشابِ رویا خیس بود، با ولع به کیرِ کلفتِ رویا نگاه کرد. او دیگه فرنازِ خجالتی نبود؛ مثلِ یک جنده‌یِ تمام‌عیار، خودش رو رویِ زمین کشید و به پاهایِ رویا چسبید. «بیشتر می‌خوام... نمی‌خوام فقط ساک بزنم. دلم می‌خواد اون کیرت رو تا ته بکنی تویِ کوسم. همون‌جایی که الان از شدتِ عطش داره خیسِ خیس می‌شه.»

رویا پوزخندی زد و کون فرناز رو محکم چنگ زد. او فرناز رو برگردوند و رویِ لبه‌یِ کاناپه خم کرد. «پس آماده باش. چون این کیرِ کلفت قرار نیست باهات مهربون باشه. قراره جوری بگامت که تا صبح صدایِ جیغ‌هات دیوارایِ این خونه رو بلرزونه.»

رویا همون‌طور که ایستاده بود، با یک حرکتِ سریع، سرِ کیرش رو لایِ شکافِ خیسِ کوسِ فرناز تنظیم کرد. فرناز حس کرد که داره از شدتِ هیجان منفجر می‌شه. رویا بدونِ هیچ معطلی، با یک ضربه‌یِ محکم و عمیق، خودش رو تا ته تویِ کوسِ فرناز فرو کرد.

فرناز از شدتِ پر شدن، صدایِ هق‌هقش بلند شد. «آخخخ... خدایِ من... چقدر بزرگی...»

رویا شروع کرد به تلمبه زدن. ضربه‌هایِ سنگین و پشتِ سرِ هم. صدایِ برخوردِ پوستِ باسنِ فرناز با ران‌هایِ رویا، تویِ اتاق می‌پیچید. هر ضربه، کیرِ رویا رو عمیق‌تر تویِ سوراخِ فرناز می‌کوبید. «بگو کی صاحبِته! بگو که این کوسِ تنگ و داغت مالِ منه!»

فرناز در حالی که کمرش زیرِ ضربه‌هایِ تلمبه‌یِ رویا تکون می‌خورد، با صدایِ بلند ناله کرد: «مالِ توئه... همه چیم مالِ توئه! محکم‌تر بگام... سوراخِ کونم رو هم می‌خوام، همه‌چیزمو با این کیرِت پر کن!»

رویا که حالا دیگه کنترلش رو کامل از دست داده بود، باسنِ فرناز رو محکم‌تر چسبید و با سرعتی دیوانه‌وار شروع کرد به گاییدن. «داری التماس می‌کنی که بیشتر بگامت؟ باشه... پس اینم برایِ تو...» و ضربه‌هایِ سنگین‌تری رو واردِ سوراخِ فرناز کرد که هر کدومش، تمامِ وجودِ فرناز رو به لرزه می‌انداخت. فضایِ اتاق پر شده بود از بویِ تندِ عرق، شهوت و صدایِ خیسِ تلمبه زدن‌هایِ رویا که هیچ رحمی به اون کوسِ داغ و تنگِ فرناز نداشت.
رویا دست‌هاش رو دورِ کمرِ فرناز قفل کرد، انگشت‌هایِ کشیده‌اش رو تویِ گوشتِ نرمِ باسنِ فرناز فرو کرد و با قدرتِ تمام، اون رو به سمتِ خودش کشید. صدایِ ناله‌هایِ فرناز که حالا از تهِ گلوش می‌اومد، بویِ هوسِ خالصی رو تویِ اتاق پخش کرده بود.

رویا دهنش رو نزدیکِ گوشِ فرناز برد، نفس‌هایِ داغش رو رویِ پوستِ گردنِ فرناز می‌کشید و با صدایی بم و خشن گفت: «می‌بینی چطور دارم کوسِ تنگت رو جر می‌دم؟ فکر کردی می‌تونی تحملش کنی یا قراره مثلِ یه هرزه‌یِ واقعی زیرِ دستِ من پاره بشی؟»

فرناز که سرش رو رویِ لبه‌یِ کاناپه رها کرده بود، با هر تلمبه‌یِ رویا، بدنش منقبض می‌شد. او با صدایِ لرزون و شهوانی جواب داد: «بگام... تو رو خدا محکم‌تر بگام. دلم می‌خواد اون کیرِ کلفتت تا ته بره تویِ سوراخِ کونم... می‌خوام حس کنم چطور داری همه‌جام رو پر می‌کنی.»

رویا با شنیدنِ این حرف، چشم‌هاش از لذتِ حیوانی درخشید. او سرعتِ تلمبه زدنش رو چند برابر کرد. ضربه‌ها اون‌قدر عمیق و وحشیانه بود که صدایِ برخوردِ کیرِ کلفتِ رویا با دیواره‌هایِ کوسِ فرناز، مثلِ یک سیلیِ مداوم تویِ فضایِ ساکتِ خونه می‌پیچید. صدایِ خیسِ گاییدن، آمیخته با نفس‌نفس‌هایِ بلندِ رویا، فضا رو به آتش کشیده بود.

«تو یه هرزه‌یِ به تمام معنایی فرناز. عاشقِ اینم که ببینم چطور زیرِ کیرم داری به التماس می‌افتی.» رویا یک دفعه دستش رو برد پایین و انگشت‌هایِ خیسش رو به سوراخِ کونِ فرناز فشار داد. فرناز با جیغِ بلندی از سرِ لذتِ محض، قوسِ تندی به کمرش داد. «آره... همینه! همه‌چیزم رو بگیر. این کیر مالِ توئه، این کوس و این سوراخ... همه‌چیزت رو مالِ خودم می‌کنم.»

تلمبه زدن‌هایِ رویا حالا دیگه ریتمِ منظمی نداشت؛ وحشیانه و بی‌قرار بود. او هر بار که کیرش رو تا ته تویِ کوسِ فرناز می‌کوبید، کمی مکث می‌کرد تا عمقِ نفوذش رو به رخِ فرناز بکشه. فرناز حس می‌کرد تمامِ وجودش داره با اون آلتِ سفت و داغ یکی می‌شه. اون بویِ غلیظِ عرق و مایعاتِ جنسی، فضایِ اتاق رو پر کرده بود.

فرناز چنگ زد به پارچه‌یِ کاناپه و با صدایِ جیغ‌مانندِ خمارش گفت: «بگام رویا... دارم میام... تو داری منو می‌کشی... محکم‌تر... بیشتر...»

رویا که خودش هم به مرزِ انفجار رسیده بود، باسنِ فرناز رو با خشونتِ بیشتری به سمتِ خودش می‌کشید و تلمبه‌هایِ سنگین و پشتِ سرِ هم می‌زد. هر ضربه، لرزشی تویِ بدنِ فرناز می‌انداخت که از سرِ ناخنِ پا تا نوکِ سرش می‌دوید. «بگام... آره، داری حسش می‌کنی؟ این کیرِ کلفتِ منه که داره کوست رو از هم باز می‌کنه.
تو هیچ‌کسِ دیگه‌ای رو نمی‌خوای، فقط همین گاییدنِ وحشیانه رو می‌خوای.»

صدایِ برخوردِ بدن‌هاشون، ناله‌هایِ بلندِ فرناز و صدایِ نفس‌هایِ بریده‌بریده‌یِ رویا، ترکیبی از یک ضیافتِ کثیف و لذت‌بخش بود که هیچ‌کدوم‌شون نمی‌خواستن تموم بشه!!!
رویا دستش رو از پشت دورِ گردنِ فرناز پیچید و سرِ اون رو محکم عقب کشید، جوری که موهایِ فرناز تویِ دستِش کشیده شد. «حرف بزن جنده... بهم بگو چقدر این کیرِ کلفتِ رگ‌دار رو تو خودت حس می‌کنی. بگو چطور داره همه‌یِ دیواره‌هایِ کوسِ تنگت رو می‌سابه.»

فرناز که از دردِ لذت‌بخش و فشارِ ضربه‌هایِ وحشیانه‌یِ رویا، چشم‌هاش رو رویِ هم فشار می‌داد، با ناله‌هایِ بریده‌بریده زمزمه کرد: «آخخ... رویا... دارم دیوونه می‌شم. کیرت... کیرت مثلِ یه سیخِ داغ داره کوسم رو از هم باز می‌کنه. حسش می‌کنم... هر رگش رو... هر بار که می‌زنی، تا تهِ رحمم رو لرزش می‌گیره... وای...»

رویا پوزخندی زد، همون‌طور که تلمبه می‌زد، با دستِ آزادش محکم رویِ باسنِ فرناز کوبید، جوری که صدایِ برخوردِ پوستِ دست با گوشتِ لپ کون ، تویِ اتاق طنین‌انداز شد. اثرِ قرمزِ انگشت‌هاش رویِ پوستِ سفیدِ فرناز باقی موند. «باید هم حسش کنی. این کیرِ منه که داره کوسِ تو رو تصاحب می‌کنه. از جلو تا عقب، همه چیت مالِ منه.»

رویا ریتم رو عوض کرد. ضربه‌هایِ سطحی و تند رو تبدیل کرد به فشارهایِ سنگین و عمیق. هر بار که کیرش رو تا انتهایِ مسیر تویِ بدنِ فرناز می‌کوبید، کمی مکث می‌کرد تا سنگینیِ کیرش رو تویِ اون فضایِ گرم و خیس به رخ بکشه. فرناز با هر ضربه، بدنش رو به جلو پرت می‌کرد و دوباره به عقب برمی‌گشت. صدایِ چسبندگیِ پوستِ شکمِ فرناز به زیرِ شکمِ رویا، با صدایِ «سلاپ، سلاپ»هایِ خیس و کش‌دارِ گاییدن ترکیب شده بود.

فرناز دیگه توانی برایِ مقاومت نداشت؛ او کاملاً تسلیمِ این تلمبه زدن‌هایِ بی‌رحمانه شده بود. «بیشتر... رویا... تندتر... آخخخ... دارم می‌پاشم... اون‌قدر بگام که دیگه نتونم رویِ پاهام وایسم!»

رویا صدایِ ناله‌یِ خمارِ فرناز رو شنید، دهنش رو چسبوند به گوشِ فرناز و با صدایی که از هوس می‌لرزید گفت: «پس اینم برایِ تو...» و با دو دستش باسنِ فرناز رو جوری به سمتِ خودش کشید که زاویه‌یِ ورودِ کیرش به سوراخِ کوسِ فرناز تغییر کرد و مستقیم خورد به نقطه‌ای که فرناز رو از هوش می‌برد.

فرناز با صدایِ جیغ‌مانند و خفه‌ای بدنش به لرزه افتاد. کیرِ رویا تویِ اون تنگیِ بیش از حد، مثلِ یک پمپِ پرفشار حرکت می‌کرد. هر تلمبه، بزاق و پیشابِ فرناز رو بیشتر به بیرون می‌ریخت و اطرافِ آلتِ رویا رو غرق در لغزندگی می‌کرد. فضایِ اتاق سنگین شده بود از عطرِ تندِ هورمون‌ها. رویا دیگه حرفی نمی‌زد؛ فقط تلمبه می‌زد، با قدرت، با خشونت، و با لذتی که تویِ تک‌تکِ رگ‌هایِ بازویِ برجسته‌اش مشخص بود.

فرناز حس می‌کرد هر لحظه ممکنه از شدتِ ارگاسمِ مداوم، از حال بره. دیواره‌هایِ کوسش مثلِ یک تله‌یِ زنده، کیرِ رویا رو می‌میکید و او رو بیشتر به عمقِ لذت دعوت می‌کرد.
رویا بدون اینکه لحظه‌ای ذره‌ای از سرعتش کم کنه، با خشم و شهوتی که از تمام وجودش می‌بارید، دوباره کمرِ فرناز رو محکم چنگ زد. صدایِ «کوبیده شدنِ» کیرِ کلفت و رگ‌دارش به تهِ کوسِ فرناز، مثلِ رعد تویِ اون اتاق می‌پیچید. فرناز زیرِ این ضربه‌هایِ متوالی، دیگه رمقی نداشت جز اینکه با هر تلمبه، ناله‌هایِ بلند و کش‌دار سر بده.

«بگام... آره... همینه! همه‌چیزم رو مالِ خودت کن!» فرناز تویِ اون حالتِ خمیده، با دهانی نیمه‌باز و چشم‌هایی که از شدتِ لذت به سقف دوخته شده بود، مدام خودش رو به سمتِ عقب پرتاب می‌کرد تا کیرِ رویا عمیق‌تر تویِ کونش نفوذ کنه. رویا هم که انگار مسخ شده بود، باسنِ فرناز رو جوری به جلو هل می‌داد که کیرش تا آخرین سانتی‌متر تویِ اون شکافِ خیس و داغ فرو بره.

صدایِ برخوردِ گوشت به گوشت، صدایِ «سلاپ»هایِ کش‌دار و خیسِ کیری که مدام از سوراخِ فرناز بیرون می‌اومد و دوباره با خشونتِ تمام تا ته می‌رفت، تنها چیزی بود که تویِ اون سکوتِ مرگبارِ خونه شنیده می‌شد. رویا هر بار که عقب می‌کشید و با یه ضربه‌یِ چکشیِ محکم خودش رو تویِ کوسِ فرناز می‌کوبید، جوری کونِ فرناز رو به لرزه در می‌آورد که فرناز از شدتِ لرزشِ بدنِ خودش به هق‌هق می‌افتاد.

«ببین چطوری دارم به فاکت می‌دم...» رویا این رو غرید و تلمبه‌هاش رو چنان وحشیانه کرد که فرناز حس کرد ممکنه کیرِ رویا از اون طرفِ بدنش بزنه بیرون. رویا حتی یک لحظه هم به فرناز رحم نکرد؛ اون کیرِ کلفت و سفت رو با ریتمی تند و کشنده، مدام تویِ سوراخِ فرناز عقب و جلو می‌کرد. تمامِ دیواره‌هایِ کوسِ فرناز از حرارتِ کیرِ رویا به سوزش افتاده بود، اما این سوزش، خودِِ لذت بود.
فرناز دیگه نمی‌تونست کنترلِ صداش رو داشته باشه. هر ضربه‌یِ رویا، یه ناله‌یِ خفه و کش‌دار رو از گلوش بیرون می‌کشید. «رویا... تندتر... بیشتر... جوری بگام که تا ابد یادت بمونه چه هرزه‌ای زیرِ دستت داری!»

رویا برایِ اینکه خروجِ کیرش رو از کوسِ فرناز به حداقل برسونه، کمرِ فرناز رو از دو طرف جوری چسبیده بود که بدنِ اون‌ها با هم یکی شده بود. او با تمامِ توانش، کیرش رو تویِ تپش‌هایِ تند و پی‌درپیِ کوسِ فرناز می‌کوبید. بویِ عرقِ تنِ هر دوشون با بویِ خیسیِ کوسِ فرناز قاطی شده بود و هوا رو سنگین‌تر از همیشه کرده بود. هر تلمبه‌شون مثلِ یک انفجارِ کوچیک بود که کلِ بدنِ فرناز رو به مرزِ جنون می‌کشید.
رویا که دیگه به نقطه‌ی بی‌بازگشت رسیده بود، کمر فرناز رو جوری توی مشت گرفت که انگشت‌هاش توی گوشتِ تنش فرو رفت. اون کیرِ کلفت و رگ‌دارش رو که حالا از اصطکاکِ بی‌وقفه توی کونِ فرناز، داغِ داغ شده بود، برای آخرین بار تا تهِ ته عقب کشید و با تمامِ قدرت، مثلِ یه میخِ گداخته تویِ سوراخِ کونِ فرناز کوبید.

صدایِ برخوردِ سنگینِ کیر رویا به عمقِ کونِ فرناز، آخرین بندِ مقاومتِ بدنِ اون رو پاره کرد. فرناز که دیگه کاملاً از خود بیخود شده بود، سرش رو به عقب پرتاب کرد و فریادِ ممتد و بلندی کشید. در همین لحظه، رویا غرشِ خفه‌ای کرد؛ عضلاتِ کمرش منقبض شد و در حالی که به شدت روی باسنِ فرناز تلمبه می‌زد، فواره‌هایِ داغ و غلیظِ اسپرمش رو با فشار تویِ کونِ فرناز خالی کرد.

اما این فقط رویا نبود که منفجر می‌شد! همزمان با لرزش‌هایِ عصبیِ کیرِ رویا تویِ کونش، بدنِ فرناز دچارِ یک تشنجِ شدید شد. کوسِ خیس و ملتهبِ فرناز که از تلمبه‌هایِ قبلیِ رویا به جنون رسیده بود، شروع کرد به انقباض‌هایِ پی‌درپی و وحشیانه. فرناز که تویِ اوجِ ارگاسم بود، جوری با فشار و قدرتِ غیرقابل‌کنترلی آبش رو بیرون پاشید که مایعِ لزج و داغِ کوسش، درست مثلِ یه فواره از بینِ پاهاش بیرون زد و با فشار رویِ پستان‌ها و شکمِ رویا پاشید.

رویا در حالی که رویِ کمرِ فرناز خم شده بود و با هر ضربه‌یِ ارگاسمش، مایعِ سفیدش رو عمیق‌تر تویِ کونِ فرناز می‌کوبید، غرق در لذتِ تماشایِ اون فواره‌یِ خیس رویِ تنش بود. ترکیبِ بویِ غلیظِ اسپرمِ رویا که از کونِ فرناز بیرون می‌زد، با بویِ تند و گرمِ آبِ کوسِ فرناز که رویِ پوستِ رویا می‌نشست، فضا رو از هر لحظه‌یِ دیگه‌ای شهوانی‌تر کرده بود.

فرناز زیرِ دستِ رویا مثلِ ماهیِ بیرون‌افتاده از آب، تند تند نفس می‌کشید و بدنش از شدتِ لذتی که پشتِ سر گذاشته بود، هنوز داشت می‌لرزید. رویا همون‌طور که آخرین قطراتِ ابکیرش رو تویِ کونِ فرناز خالی می‌کرد، با اون یکی دستش پستونهایِ فرناز رو وحشیانه چنگ زد و در حالی که نفس‌نفس می‌زد، زیرِ گوشش زمزمه کرد: «دیدی؟ دیدی چطور با هم خالی شدیم؟ هم کوسِت، هم کونت، همه‌یِ وجودت... همش مالِ منه...»

سکوتِ سنگینی بعد از اون طوفانِ جنسیِ خیس خونه رو گرفت، فقط صدایِ نفس‌هایِ تند و بریده‌بریده‌شون بود که تویِ فضایِ پر از بویِ عرق و مایعاتِ جنسی شنیده می‌شد.
رویا هنوز رویِ فرناز بود، اما دیگه خبری از اون ضربه‌هایِ چکشی و وحشیانه نبود. اون به آرومی خودش رو از تویِ کونِ فرناز بیرون کشید و فرناز رو به سمتِ خودش چرخوند. عرقِ رویِ تنِ هر دوشون هنوز خشک نشده بود، اما گرمایِ بدنشون حالا دیگه ملایم و دلنشین بود. رویا با دست‌هایِ لرزونش، تارهایِ مویِ خیسِ فرناز رو از رویِ صورتش کنار زد و پیشانیش رو با لطافتِ تمام بوسید.

فرناز که هنوز چشم‌هاش از خستگیِ لذت خمار بود، سرش رو رویِ سینه‌یِ رویا گذاشت. صدایِ تپشِ قلبِ رویا که زیرِ گوشش می‌زد، براش مثلِ یه لالاییِ آرامش‌بخش بود. رویا دستش رو دورِ کمرِ فرناز حلقه کرد و اون رو محکم‌تر به خودش فشرد. این بار، این در آغوش گرفتن، نه برایِ تصاحب، که برایِ یکی شدنِ روح‌هاشون بود.

فرناز با صدایِ خیلی آروم و گرفته‌ای که هنوز بویِ شهوت می‌داد، گفت: «خیلی دلم می‌خواست این لحظه هیچ‌وقت تموم نشه... انگار بعد از اون همه جنون، تازه فهمیدم چقدر بودنت برام حیاتیه.»

رویا لبخندِ کمرنگی زد و دوباره بوسه‌ای کوتاه و نرم رویِ لب‌هایِ فرناز کاشت. دستش رو با نوازشِ آرومی رویِ کمرِ فرناز می‌کشید و با هر حرکت، انگار می‌خواست تمامِ خستگیِ اون رابطه‌یِ سخت رو از تنِ فرناز بیرون بکشه. اون‌ها رویِ همون میز، در حالی که بویِ اون طوفانِ قبلی هنوز تویِ فضا پیچیده بود، به هم تکیه داده بودن و غرق در آرامشِ بعد از ارگاسم بودن.

رویا دمِ گوشش زمزمه کرد: «من مالِ توام، تو هم مالِ منی. این دیوونگی‌ها فقط یه بخشِ کوچیک از چیزیه که بینِ ماست. الان فقط بخواب و بذار دنیا برایِ یه لحظه از حرکت بایسته.»
نورِ ملایمِ چراغِ خواب که از گوشه‌یِ اتاق می‌تابید، سایه‌هایِ بلندی رویِ تن‌هایِ برهنه‌شون انداخته بود. فرناز حس می‌کرد با هر بازدمِ رویا، آرامشِ بیشتری تویِ وجودش سرازیر می‌شه. اون‌ها دیگه نیازی به حرف زدن نداشتن؛ فقط بودنِ همدیگه در اون لحظه‌یِ سکوتِ عاشقانه، براشون کافی بود. هیچ جایِ خالی‌ای باقی نمونده بود، جز حسِ مطلقِ تعلق به همدیگه.
رویا به آرومی فرناز رو از رویِ میز بلند کرد و اون رو تویِ بغل گرفت. پاهایِ فرناز دورِ کمرِ رویا حلقه شد و سرش رو گودِ گردنِ رویا قایم کرد. رویا به سمتِ کاناپه رفت و همون‌طور که فرناز رو در آغوش داشت، نشست. اون حالا با حوصله و وسواس، پوستِ داغِ فرناز رو با دست‌هایِ نوازشگرش پاک می‌کرد، انگار که داشت یه اثرِ هنریِ ظریف رو لمس می‌کرد.

فرناز با صدایِ خش‌دار و آرومی که هنوز لرزشِ شهوت توش بود، زیرِ گوشِ رویا گفت: «رویا... هنوزم تنم می‌سوزه، ولی یه جورِ عجیبی حالم خوبه. انگار... انگار تمامِ اون چیزهایی که تویِ ذهنم سنگینی می‌کرد، با اون تلمبه‌ها از بدنم خارج شد.»

رویا لبخندِ گرمی زد و نوکِ دماغش رو به پوستِ لطیفِ گونه‌یِ فرناز مالید. «می‌دونی فرناز، برایِ من فقط اون اوجِ آخر نبود. برایِ من، تماشایِ اون لحظه‌ای بود که داشتی از شدتِ لذتِ من فرو می‌پاشیدی. اینکه می‌دیدم چطور می‌تونی همزمان با اون همه وحشی‌گری، این‌قدر عاشقانه تسلیمم بشی... این چیزیه که منو دیوونه می‌کنه.»

فرناز سرش رو بلند کرد و به چشم‌هایِ رویا نگاه کرد. چشم‌هایِ فرناز هنوز مرطوب بود، اما این بار نه از درد، بلکه از سرریز شدنِ احساسات. «من تویِ اون لحظه‌ها، خودم رو گم می‌کنم. فقط تویی و من. انگار که دیگه هیچ دنیایِ دیگه‌ای بیرون از این اتاق وجود نداره.»

رویا دستش رو برد لایِ موهایِ فرناز و با ملایمت اونا رو عقب زد. «و این دقیقاً همون چیزیه که من می‌خوام. اینکه بدونی اینجا، تویِ آغوشِ من، نه نیازی به نقاب داری، نه نیازی به پنهان کردنِ هیچ خواسته‌ای. هر چی تویِ اون ذهنِ قشنگت هست، مالِ منه. از کثیف‌ترین فانتزی‌هات تا لطیف‌ترین حس‌هات.»

فرناز دستِ رویا رو گرفت و کفِ دستِ اون رو بوسید. «همیشه پیشم بمون، رویا... حتی وقتی که طوفان تموم می‌شه و فقط همین سکوتِ آروم باقی می‌مونه.»

رویا فرناز رو محکم‌تر تویِ بغلش فشرد و رویِ موهاش رو طولانی بوسید. «تا وقتی که نفسم می‌آد، همین‌جام. این امنیت، این آرامش، همه برایِ توئه.»

تویِ اون سکوتِ پر از عطرِ تن‌هاشون، انگار پیوندی محکم‌تر از همیشه بینِ اون‌ها بسته شد. اون‌ها فارغ از تمامِ دنیا، تویِ حبابِ خودشون غرق بودن؛ جایی که عشق، نه فقط در حرف‌ها، بلکه در اون لمس‌هایِ خسته و نگاه‌هایِ عمیق، معنا می‌شد.
Harry
     
  
مرد

 
با سلام دوستان.
فصل اول داستان در همین جا به پایان میرسه.
چند روز منتطر نظرات شما هستم . تا اگر باب میل دوستان بود فصل دوم رو هم آپلود کنم.
منتظر نظراتتون هستم.
ارادتمند شما
Harry
Harry
     
  
↓ Advertisement ↓
مرد

 
taherymhmd87
سلام ممنون از این که وقت گذاشتین داستان عالیه
لطفا ادامه بدین منتظر یک فصل دوم خفن وعالی هسیم
اگر امکانش هست در فصل دوم به شخصیت های جدید زیادی به داستان اصافه نشه
     
  
مرد

 
ممنون از کامنت پر انرژی شما.
بزودی فصل دوم آپ میشه
Harry
     
  
صفحه  صفحه 2 از 2:  « پیشین  1  2 
داستان سکسی ایرانی

دانشگاه هوس

رنگ ها List Insert YouTube video   

 ?

برای دسترسی به این قسمت میبایست عضو انجمن شوید. درصورتیکه هم اکنون عضو انجمن هستید با استفاده از نام کاربری و کلمه عبور وارد انجمن شوید. در صورتیکه عضو نیستید با استفاده از این قسمت عضو شوید.

 

 
DMCA/Report Abuse (گزارش)  |  News  |  Rules  |  How To  |  FAQ  |  Moderator List  |  Sexy Pictures Archive  |  Adult Forums  |  Advertise on Looti
↑ بالا
Copyright © 2009-2026 Looti.net. Looti Forums is not responsible for the content of external sites

RTA