تالارها ثبت نام نظرسنجی جستجو موقعیت قوانین آخرین ارسالها   چت روم
شعر و ادبیات

Saib Tabrizi | صائب تبریزی

صفحه  صفحه 69 از 718:  « پیشین  1  ...  68  69  70  ...  717  718  پسین »  
#681 | Posted: 7 Jun 2014 17:50




غزل شمارهٔ ۶۷۸

چشمی که شد ز دیدن حسن آفرین جدا
خون می خورد ز جلوه هر نازنین جدا

شب کار من گداختن و روز مردن است
تا همچو موم گشته ام از انگبین جدا

چون رفت دل ز دست، نیاید به جای خویش
چون نافه ای که گشت ز آهوی چین جدا

پیچیده همچو گرد یتیمی به گوهریم
ما را ز یکدگر نکند آستین جدا

هر جا کنند نقل، شود نقل انجمن
حرفی که شد ازان دو لب شکرین جدا

چون پرده های دیده یعقوب شد سفید
تا شد صدف ز صحبت در ثمین جدا

گریند خون به روز من و روزگار من
جان حزین جدا، دل اندوهگین جدا

دامان سایلان، سپر برق آفت است
از هیچ خرمنی نشود خوشه چین جدا!

چون برخوری به سنگدلان نرم شو که موم
از روی نرم، نقش کند از نگین جدا

صائب در آفتاب جهانتاب محو شد
هر شبنمی که شد ز گل و یاسمین جدا

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#682 | Posted: 7 Jun 2014 17:51




غزل شمارهٔ ۶۷۹

می می کند خیال تنک ظرف آب را
ویرانه سیل می شمرد ماهتاب را

دل می تپد به خون ز تمنای خویشتن
بر سیخ می کشد رگ خامی کباب را

مجنون کمند طره لیلی کند خیال
بر روی دشت، جلوه موج سراب را

دلمرده ای که سر به گریبان خواب برد
کافور ساخت یاسمن ماهتاب را

عشق است ترجمان نفس های سوخته
آتش کند ترنم مرغ کباب را

عنبر به رخ فکنده نقاب از بهار خویش
تا دیده است آن خط چون مشک ناب را

زنار چشم از رگ خواب است، زینهار
مژگان صفت به چشم مده جای، خواب را

تن ده به بخت شور که خوابانده است چرخ
از صبح در نمک جگر آفتاب را

از پختگی است عاشق اگر گریه کم کند
خونابه است شاهد خامی کباب را

ای گل که موج خنده ات از سر گذشته است
آماده باش گریه تلخ گلاب را

من چون نفس کشم، که فراموش می کند
بر آتش عذار تو مو پیچ و تاب را

در بزم قرب، پاس نفس داشتن بلاست
زان دور عمر زود سرآید حباب را

صائب چها به چشم تماشاییان کند
رویی که ساخت صبح قیامت نقاب را

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#683 | Posted: 7 Jun 2014 17:52




غزل شمارهٔ ۶۸۰

روی تو غنچه ساخت گل آفتاب را
در هم شکست کوکبه ماهتاب را

دوری مکن ز صحبت نیکان که می کند
گوهر عزیز در نظر خلق آب را

پروای رستخیز ندارند راستان
روز حساب، عید بود خودحساب را

بی عشق خون مرده بود دل به زیر پوست
از آتش است گریه خونین کباب را

روشندلان ز تیغ زبانند بی نیاز
حاجت به شمع نیست شب ماهتاب را

صورت پرست فیض ز معنی نمی برد
بلبل به جای گل نپرستد گلاب را

معنی شود ز نازکی لفظ، دلپذیر
در شیشه است جلوه دیگر شراب را

هر کس که از خسیس کند مردمی طمع
دارد توقع از گل کاغذ گلاب را

صائب ز مد عمر اقامت طمع مدار
آرام نیست جلوه موج سراب را

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#684 | Posted: 7 Jun 2014 17:54




غزل شمارهٔ ۶۸۱

هر کس نکرده در گرو می کتاب را
نگرفته است از گل کاغذ گلاب را

دل را ز درد و داغ به تدریج پخته کن
هشدار خامسوز نسازی کباب را

شرمی بدار از جگر آتشین ما
تا چند چون گهر به گره بندی آب را؟

روشندلان ز مرگ محابا نمی کنند
نور از زوال کم نشود آفتاب را

عمر دوباره مسئلت آنها که می کنند
گویا ندیده اند جهان خراب را

دست از هوا بشوی که ترک هوای پوچ
در یک نفس رساند به دریا حباب را

روی سیه به اشک ندامت شود سفید
باران برآورد ز سیاهی سحاب را

از خط ملاحت لب میگون او فزود
شور از نمک زیاده شود این شراب را

هر صبح و شام، غیرت آن حسن بی زوال
خون از شفق کند به جگر آفتاب را

بس نیست چشم نرم ترا پرده های خواب؟
کز مخمل دو خوابه کنی رخت خواب را

آرد برون چو تیر خدنگ از کمان سخت
امید خاکبوس نهال تو آب را

صائب کجا به ذره ما رحم می کند؟
گردون که خاکمال دهد آفتاب را

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#685 | Posted: 7 Jun 2014 17:54




غزل شمارهٔ ۶۸۲

می سوزد آرزو دل پراضطراب را
بر سیخ می کشد رگ خامی کباب را

از تنگی دل است که کم گریه می کنم
مینای غنچه زود نریزد گلاب را

این است اگر طراوت و این است اگر صفا
خواهد گداختن عرق شرم آب را

فیض تجردست که ابیات عرش سیر
بر سر دهند جا نقط انتخاب را

صائب به فکر گوشه چشمی فتاده ایم
دیگر مگر به خواب ببینیم خواب را


بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#686 | Posted: 7 Jun 2014 17:55




غزل شمارهٔ ۶۸۳

در ششدرست مهره اسیر جهات را
درهم نورد سلسله ممکنات را

بی نیش نیست نوشی اگر هست در جهان
در شیشه کرده اند حصاری نبات را

مطرب بجاست راه خرابات سر کند
کز دست داده ایم طریق نجات را

سودا نشد به زخم زبان از سرم برون
از دل نبرد خامه سیاهی دوات را

مهمان بی طلب نبود بار بر کریم
از دل چگونه منع کنم واردات را؟

افسون برون نمی برد از مار کجروی
تبدیل چون کنم به ریاضت صفات را؟

چون موجه سراب به یک جا قرار نیست
در جلوه گاه حسن تو پای ثبات را

تا خط سبز سر زد ازان لعل آبدار
عالم سیه به چشم شد آب حیات را

خط را تراش مانع نشو و نما نشد
راجع نساخت تیغ دو دم این برات را

این رشته را کند گره خامشی دراز
صائب کشیده دار عنان حیات را

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#687 | Posted: 7 Jun 2014 17:56




غزل شمارهٔ ۶۸۴

دلکوب نیست حادثه دنیاپرست را
ماهی ز حرص طعمه فرو خورد شست را

دنیا به اهل خویش ترحم نمی کند
آتش امان نمی دهد آتش پرست را

دست از جهان بشوی که اطفال حادثات
افشانده اند میوه این شاخ پست را

از هر ترنمی دلش از جای می رود
هر کس شنیده است ندای الست را

از بند گشت شورش مجنون زیادتر
زنجیر، تازیانه بود فیل مست را

صائب خموش باش که در مجلس شراب
داروی بیهشی است سخن می پرست را

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#688 | Posted: 7 Jun 2014 17:57




غزل شمارهٔ ۶۸۵

از دل بپرس نیک و بد هر سرشت را
آیینه است سنگ محک، خوب و زشت را

بی چهره گشاده به دوزخ بدل کند
دربسته گر دهند به عاشق بهشت را

ممنون نوبهار نگردند اهل درد
اینجا به آب دیده رسانند کشت را

در شستشوی نامه اعمال عاجزم
شستم به گریه گر چه خط سرنوشت را

امید من به خاک نهادی زیاده شد
تا جای داد خم به سر خویش خشت را

جمعی که پشت بر خودی خود نکرده اند
در کعبه می کنند زیارت کنشت را

صائب دلم سیاه شد از توبه، می کجاست؟
تا شستشو دهم دل ظلمت سرشت را

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#689 | Posted: 7 Jun 2014 17:58




غزل شمارهٔ ۶۸۶

فصل بهار کرد مصور بهشت را
پر حور ساخت عالم خاکی سرشت را

هر موج سبزه صیقل زنگ کدورت است
از کف درین دو هفته مده طرف کشت را

هر شاخ خشک می دهد از جوی شیر یاد
نقد از شکوفه کرد بهاران بهشت را

شبنم نکرد داغ دل لاله را علاج
نتوان به گریه شست خط سرنوشت را

از باده می پرست ندارد نظر به ظرف
صائب چسان ز کعبه شناسد کنشت را؟


بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#690 | Posted: 7 Jun 2014 17:59




غزل شمارهٔ ۶۸۷

می فارغ از جهان مکرر کند ترا
در هر پیاله عالم دیگر کند ترا

قانع به تلخ و شور جهان شو که این نوال
ایمن ز شور چشمی اختر کند ترا

گر چرخ سفله غوطه به گوهر ترا دهد
تن در مده چو رشته، که لاغر کند ترا

از پیچ و تاب عشق مکش سر چو بیدلان
تا همچو تیغ، صاحب جواهر کند ترا

تن در مده به خواب چو شبنم درین چمن
از گل اگر چه بالش و بستر کند ترا

مگشای چون صدف لب خواهش درین محیط
نیسان اگر چه مخزن گوهر کند ترا

اسباب حسرت تو سرانجام می دهد
گر روزگار سفله توانگر کند ترا

محتاج می کند به دمی آب عاقبت
دولت اگر دو قرن سکندر کند ترا

تن در مده که می کندت عاقبت هلال
احسان مهر اگر مه انور کند ترا

چرخ خسیس می شکند نی به ناخنت
شیرین اگر چه کام به شکر کند ترا

آماده گداختن خود چو شمع شو
از زر سپهر سفله گر افسر کند ترا

می سوزدت به داغ جگرسوز عاقبت
گر نوبهار لاله احمر کند ترا

بتخانه می کند دل چون کعبه ترا
آن ساده دل که خانه مصور کند ترا

پروانه نجات جحیم است پختگی
خامی چو عود طعمه مجمر کند ترا

یکرنگ اگر به آتش سوزان شوی ز صدق
ایمن ز سوختن چو سمندر کند ترا

از غفلت این چنین که ترا چشم سخت شد
مشکل که دود دل مژه ای تر کند ترا

از درد و داغ عشق دلت آب اگر شود
فارغ ز خلد و چشمه کوثر کند ترا

صائب ز آستان قناعت متاب روی
کاین خاک، بی نیاز ز شکر کند ترا

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
صفحه  صفحه 69 از 718:  « پیشین  1  ...  68  69  70  ...  717  718  پسین » 
شعر و ادبیات انجمن لوتی / شعر و ادبیات / Saib Tabrizi | صائب تبریزی بالا
این تاپیک بسته شده. شما نمیتوانید چیزی در اینجا ارسال نمائید.



 
Report Abuse  |  News  |  Rules  |  How To  |  FAQ  |  Moderator List  |  Sexy Pictures Archive  |  Adult Forums  |  Advertise on Looti

Copyright © 2009-2019 Looti.net. Looti.net Forum is not responsible for the content of external sites