تالارها ثبت نام نظرسنجی جستجو موقعیت قوانین آخرین ارسالها   چت روم
شعر و ادبیات

Saib Tabrizi | صائب تبریزی

صفحه  صفحه 77 از 718:  « پیشین  1  ...  76  77  78  ...  717  718  پسین »  
#761 | Posted: 8 Jun 2014 18:46




غزل شمارهٔ ۷۵۸

بیگانگی شده است ز عالم مراد ما
یادش به خیر، هر که نیفتد به یاد ما!

چون صبح، جیب و دامن عالم پر از گل است
از باغ دلگشای جبین گشاد ما

کیفیتش ز باده لعلی است بیشتر
خونی که می خورند حریفان به یاد ما

با نامرادی از همه کس زخم می خوریم
ای وای اگر سپهر رود بر مراد ما

افسرده تر ز آتش طوفان رسیده است
بازار روزگار ز جنس کساد ما

ما را کسی که سر به بیابان عشق داد
آماده کرد از دل صدپاره زاد ما

رمزیم همچو خط بناگوش سر به سر
هر طفل نورسیده ندارد سواد ما

صائب اگر چه باده ما نیست غیر خون
از نه سپهر می گذرد نوش باد ما

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#762 | Posted: 8 Jun 2014 18:47




غزل شمارهٔ ۷۵۹

یاقوت کهربا شود از آه سرد ما
ایوب را کند کمری، بار درد ما

چون پیش طاق همت خود را کنیم نقش
گردون نمی شود صدف لاجورد ما

برگ خزان زمین ادب بوسه می دهد
پیش دل رمیده و رخسار زرد ما

افتادگی در آب و گل ما سرشته اند
باشد چو نقش پای زمین گیر گرد ما

در رزمگه برهنه چو شمشیر می رویم
در دست دشمن است سلاح نبرد ما

صائب به حیرتم، که گرفته است چون قرار
در کوچه بند زلف، دل هرزه گرد ما؟


بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#763 | Posted: 8 Jun 2014 18:48




غزل شمارهٔ ۷۶۰

چون نی ز ناله نیست تهی بندبند ما
آه از نفس زیاده کشد دردمند ما

چون صبحدم به خون شفق غوطه ها زدیم
هر چند بود یک دو نفس نوشخند ما

در بوته ای که سنگ در او آب می شود
یک عمر ماند و آب نگردید قند ما

بر شیشه شکسته ظفر نیست سنگ را
ای سنگدل مخور به دل دردمند ما

صد چشم بد ز ناله ما دور می شود
ای شعله سرسری مگذر از سپند ما

گاهی که دست خویش به زلف آشنا کنی
غافل مشو ز حال دل دردمند ما

کی می رود به خون غزالان بیگناه؟
جایی که چین به خویش نگیرد کمند ما

پوچ است در رهایی ما دست و پا زدن
چون بند دست و پای خدایی است بند ما

در خاک شوره نشو و نما نیست تخم را
غم می کند حذر دل دردمند ما

موی سفید، عمر سبکرو چه می کند؟
حاجت به تازیانه ندارد سمند ما

صائب بگو بگو، که کلام متین توست
آرام بخش خاطر مشکل پسند ما

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#764 | Posted: 8 Jun 2014 22:33 | Edited By: andishmand




غزل شمارهٔ ۷۶۱

دود از نهاد خلق برآرد گزند ما
افتد به کار شعله گره از سپند ما

دل بر نگارخانه صورت نبسته ایم
از شیر ماهتاب شود آب، قند ما

هرگز چنان نشد که درین دشت پر شکار
دست افکند به گردن صیدی کمند ما

یک گام بر مراد دل خود نرفته ایم
در دست گمرهی است عنان سمند ما

بی طاقتان هلاک نسیم بهانه اند
از ماهتاب سوخته گردد سپند ما

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#765 | Posted: 8 Jun 2014 22:35




غزل شمارهٔ ۷۶۲

داغ است لاله زار دل دردمند ما
خواند نوا به آتش سوزان سپند ما

تا دور ازان لب شکرین همچو نی شدیم
ترجیع بند ناله بود بندبند ما

ما از شراب لعل به همت گذشته ایم
سیلاب گیر نیست زمین بلند ما

از درد و داغ عشق تهی ساخت سینه را
کفران نعمت دل نادردمند ما

از قید عشق، بلبل ما خوش نوا شود
بند زبان ما چو قلم نیست بند ما

هر چند رشته می شود از پیچ و خم گره
گردد ز پیچ و تاب رساتر کمند ما

سنگین دلی تو، ورنه ز فریاد آتشین
سوراخ می کند دل مجمرسپند ما

از زهر چشم سنگدلان امن نیستیم
چون پسته در لباس بود نوشخند ما

سالم ز آب خنجر قصاب بگذرد
گر تن به فربهی ندهد گوسفند ما

موی سفید، غفلت ما را زیاده کرد
این تازیانه شد رگ خواب سمند ما

صائب چو آفتاب جهانگیر می شود
حسنی که خوش کند دل مشکل پسند ما

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#766 | Posted: 8 Jun 2014 22:36




غزل شمارهٔ ۷۶۳

عالم ختن شد از قلم مشک سود ما
جای ترحم است به زخم حسود ما

برهان آدمیت ما، قدسیان بسند
گو شعله زاده ای ننماید سجود ما

خورشید از کدام افق سربرآورد؟
آفاق پر شده است ز گفت و شنود ما

خوردیم بس که سیلی اخوان روزگار
نیلی شد آب چاه ز روی کبود ما

صائب غنیمت است که در سنگلاخ دهر
خندید بخت سبز به روی کبود ما


بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#767 | Posted: 8 Jun 2014 22:37




غزل شمارهٔ ۷۶۴

دایم شکفته است دل داغدار ما
موقوف وقت نیست چو عنبر بهار ما

فارغ ز کعبه ایم و ز بتخانه بی نیاز
خاک مراد ماست دل خاکسار ما

آتش به پرده سوزی اسرار عشق نیست
رحم است بر دلی که شود رازدار ما

صد پیرهن ز دامن صبح است پاکتر
دامان گل ز شبنم شب زنده دار ما

خوش داشتیم وقت حریفان بزم را
چون می، گذشت اگر چه به تلخی مدار ما

شد پاره ای ز تن، دل ما از فسردگی
خامی به رنگ برگ برآورد بار ما

در روزگار ما دل بی درد و داغ نیست
در سنگ همچو سوخته گیرد شرار ما

از صدق، هر دو دست به دامان شب زدیم
تا همچو صبح، تنگ شکر شد کنار ما

گوهر حریف گرد یتیمی نمی شود
نتوان فشاند دامن ناز از غبار ما

صائب چو خضر روی خزان فنا ندید
شد سبز هر که از سخن آبدار ما

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#768 | Posted: 8 Jun 2014 22:38




غزل شمارهٔ ۷۶۵

منگر به چشم کم به دل داغدار ما
فانوس شمع طور بود لاله زار ما

آید اگر چه قطره ما خرد در نظر
آن بحر بیکنار بود در کنار ما

هر چند همچو آبله در ظاهریم خشک
در پرده دل است گره، نوبهار ما

آب گهر به خشک لبان می کند سبیل
دریا ترست از مژه اشکبار ما

در قلزمی که آب گهر را قرار نیست
ساکن شود چگونه دل بی قرار ما؟

شق می کند ز شوق، گریبان سنگ را
در جستجوی سوخته جانان شرار ما

چندین هزار خانه زین می شود تهی
چون پای در رکاب نهد شهسوار ما

از اعتبار اگر دگران معتبر شوند
در ترک اعتیاد بود اعتبار ما

تمکین ماست مهر لب خصم هرزه نال
سیلاب را خموش کند کوهسار ما

نقصی به ما نمی رسد از بوته گداز
داغ است آتش از زر کامل عیار ما

چون سایه هما که فتادن عروج اوست
ز افتادگی زیاده شود اعتبار ما

چون لاله ایم اگر چه جگرگوشه بهار
باشد به نان سوخته خود مدار ما

ما را توقع صله صائب ز خلق نیست
کز ذوق کار خویش بود مزد کار ما

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#769 | Posted: 8 Jun 2014 22:41




غزل شمارهٔ ۷۶۶

آمیخته است مستی ما با خمار ما
یکدست چون حناست خزان و بهار ما

افغان که نیست سوخته ای در بساط خاک
کز قید سنگ خاره برآرد شراب ما

جز دیده سفید درین تیره خاکدان
صبحی دگر نداشت شب انتظار ما

شد توتیا و آب ز چشمی روان نکرد
در سنگلاخ دهر دل شیشه بار ما

ز آزادگی چو سرو درین بوستانسرا
ایمن ز برگریز بود نوبهار ما

ما را ز بخت سبز چه حاصل، که از بهار
داغ است قسمت جگر لاله زار ما

مهد صدف سفینه طوفان رسیده ای است
از آبداری گهر شاهوار ما

از وحشت است طاقت ما بی قرارتر
با ابر همرکاب بود کوهسار ما

رنگی ز گوهر تو نداریم، گر چه هست
دلچسب تر ز گرد یتیمی غبار ما

کثرت حجاب دیده حق بین ما شده است
در گرد لشکرست نهان شهسوار ما

صائب ز قحط جوهریان در بساط خاک
شد آب سبز در گهر شاهوار ما

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#770 | Posted: 8 Jun 2014 22:42




غزل شمارهٔ ۷۶۷

با اختیار حق چه بود اختیار ما؟
با نور آفتاب چه باشد شرار ما؟

ای روشنان عالم بالا مدد کنید
شاید ز قید سنگ برآید شرار ما

از رنگ و بوی عاریه دامن کشیده ایم
چون عنبرست از نفس خود بهار ما

در تنگنای کوزه چه لازم بسر بریم؟
دریا به خاک می تپد از انتظار ما

چندین هزار خانه دل می رسد به آب
تا از میان گرد برآید سوار ما

در وصل و هجر کار دل ما تپیدن است
دایم به یک قرار بود بی قرار ما

دام و قفس نماند درین طرفه صیدگاه
تا آرمیده شد دل وحشت شعار ما

عاقل به پای خویش به زندان نمی رود
ای جسم، روز حشر مکش انتظار ما

در ملک بی زوال رضا انقلاب نیست
صائب یکی است فصل خزان و بهار ما

این آن غزل که مولوی روم گفته است
آمد بهار خرم و نامد بهار ما

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
صفحه  صفحه 77 از 718:  « پیشین  1  ...  76  77  78  ...  717  718  پسین » 
شعر و ادبیات انجمن لوتی / شعر و ادبیات / Saib Tabrizi | صائب تبریزی بالا
این تاپیک بسته شده. شما نمیتوانید چیزی در اینجا ارسال نمائید.



 
Report Abuse  |  News  |  Rules  |  How To  |  FAQ  |  Moderator List  |  Sexy Pictures Archive  |  Adult Forums  |  Advertise on Looti

Copyright © 2009-2019 Looti.net. Looti.net Forum is not responsible for the content of external sites