تالارها ثبت نام نظرسنجی جستجو موقعیت قوانین آخرین ارسالها   چت روم
شعر و ادبیات

Saib Tabrizi | صائب تبریزی

صفحه  صفحه 83 از 718:  « پیشین  1  ...  82  83  84  ...  717  718  پسین »  
#821 | Posted: 10 Jun 2014 17:09




غزل شمارهٔ ۸۱۸

بی برگی ما برگ نشاط است چمن را
شیرازه گلزار بود خار و خس ما

از خامی ما عشق به زنهار درآمد
خون شد دل باغ از ثمر دیررس ما

صائب نفس سوختگان حوصله سوزست
زندان خموشی چه کند با نفس ما؟

در غنچه دل زنگ برآرد نفس ما
رسوایی گلبانگ ندارد جرس ما

هم طالع بیدیم درین باغ که باشد
سر پیش فکندن ثمر پیشرس ما

در عالم حیرانی ما جوش بهارست
در ظاهر اگر خشک نماید قفس ما

ما چشم ندوزیم به عیب از هنر خلق
هرگز ننشیند به جراحت مگس ما

چون سینه خورشید نفس پخته برآریم
چون صبح ندارد رگ خامی نفس ما

بیدار شد از ناله بلبل گل تصویر
در خواب بهارست همان، دادرس ما

از باد خزان سرد نگردد دل گرمش
هر غنچه که خندید به روی قفس ما

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#822 | Posted: 10 Jun 2014 17:11




غزل شمارهٔ ۸۱۹

در قلزم می همچو حباب است دل ما
از خانه به دوشان شراب است دل ما

موقوف نسیمی است ز هم ریختن ما
چون برگ خزان پا به رکاب است دل ما

سطری است ز پیشانی ما راز دو عالم
بی پرده تر از عالم آب است دل ما

از جنبش مهدست گرانخوابی اطفال
از گردش افلاک به خواب است دل ما

چون تیغ برهنه است چو افتد به سرش کار
هر چند که در زیر نقاب است دل ما

اینجا که منم قیمت دل هر دو جهان است
آنجا که تویی در چه حساب است دل ما

هر چند که در هر چمن آتش نفسی هست
صائب ز نوای تو کباب است دل ما


بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#823 | Posted: 10 Jun 2014 17:12




غزل شمارهٔ ۸۲۰

درمانده این جسم نزارست دل ما
در سنگ نهان همچو شرارست دل ما

هر چند بهای گهر از گرد یتیمی است
بی قیمت ازین مشت غبارست دل ما

چون غنچه محال است که از پوست برآید
چندان که درین سبز حصارست دل ما

تا دست به این پیکر خاکی نفشاند
ماتم زده چون شمع مزارست دل ما

چون دانه بی مغز ز بی برگ و نوایی
شرمنده اقبال بهارست دل ما

تا با خبر از هستی خویش است، پیاده است
از خود چو برون رفت سوارست دل ما

دریوزه دیدار کند از در و دیوار
هر چند که آیینه یارست دل ما

دارد به غم عشق نظر از همه عالم
آهوست ولی شیر شکارست دل ما

هر چند که پیچیده به می چون رگ تلخی
در کشمکش از رنج خمارست دل ما

ساقی برسان باده اندیشه گدازی
کز ناخن اندیشه فگارست دل ما
هر داغ جگرسوز، سیه خانه لیلی است
تا واله آن لاله عذارست دل ما

تا قطره خود را نکند گوهر شهوار
سرگشته تر از ابر بهارست دل ما

زان جلوه مستانه کز آن سرو روان دید
چون گل همه آغوش و کنارست دل ما

در رشته زنار کشد دانه تسبیح
معلوم نشد در چه شمارست دل ما

از چشمه حیوان، جگر سوخته دارد
هم طالع خال لب یارست دل ما

هر چند درین باغ چو گل پاک دهانیم
از زخم زبان بوته خارست دل ما

هر چند ز پرگار فتد گردش دوران
چون نقطه مرکز به قرارست دل ما

زین نغمه سرایان که درین باغ و بهارند
صائب ز نوای تو فگارست دل ما

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#824 | Posted: 10 Jun 2014 17:14




غزل شمارهٔ ۸۲۱

کوشش نبرد راه به مأوای دل ما
کز هر دو جهان است برون، جای دل ما

سیلاب مقید به خس و خار نگردد
دنیا نشود سلسله پای دل ما

گر گوهر شهوار شود، سفته نگردد
رازی که زند غوطه به دریای دل ما

ما قدر خود از بی بصری ها نشناسیم
ورنه شب قدرست سویدای دل ما

زان حسن جهانگیر چه ادراک نماید؟
هر چند شود چشم، سراپای دل ما

از سرمه شود روشن اگر دیده مردم
از داغ بود دیده بینای دل ما

بال و پر سیر دگران گر بود از چشم
در بستن چشم است تماشای دل ما

گر مطلب ارباب هوس، وصل تمناست
در ترک تمناست تمنای دل ما

صد میکده گر خون جگر صرف نماید
بیرون نزند رنگ ز مینای دل ما

تا چشم کند کار، سیه خانه لیلی است
از داغ تو در دامن صحرای دل ما

از کاوش مژگان بلندت نتوان یافت
یک گوهر ناسفته به دریای دل ما

در سنگ اثر جوش بهاران ننماید
از می نرود خشکی سودای دل ما

از داغ بود چون ورق لاله درین باغ
شیرازه جمیت اجزای دل ما

مرده است ز بی همنفسی در بر ما دل
کو همنفسی تا کند احیای دل ما؟

صائب نتوان یافت به جز داغ جگرسوز
شمعی که شود انجمن آرای دل ما

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#825 | Posted: 10 Jun 2014 17:15




غزل شمارهٔ ۸۲۲

از خون جگر رنگ پذیرد سخن ما
برگی است خزان دیده سهیل از یمن ما

محتاج به شمع مه و خورشید نباشد
چون سینه روشن گهران انجمن ما

از صحبت ما فیض توان برد به دامن
زلف شب قدرست دل پرشکن ما

چون ماهی لب بسته سراپای زبانیم
در ظاهر اگر نیست زبان در دهن ما

بی قیمتی ما ز گران مایگی ماست
کاین چرخ فرومایه ندارد ثمن ما

از گوهر ما گر چه خورد چشم جهان آب
از گرد یتیمی است همان پیرهن ما

از بند لباسیم درین بحر سبکبار
پیراهن ما همچو حباب است تن ما

آن خوش سخنانیم درین بزم که باشد
از بال و پر خویش چو طوطی چمن ما

در زندگی از بس که به تلخی گذراندیم
از زهر فنا تلخ نگردد دهن ما

صائب اگر از موی شکافان جهانی
غافل مشو از خامه نازک سخن ما

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#826 | Posted: 10 Jun 2014 17:17




غزل شمارهٔ ۸۲۳

خوابیده تر از راه بود راحله ما
در سینه صحراست گره قافله ما

در دامن صحرای ملامت نتوان یافت
خاری که نچیده است گل از آبله ما

دیوانه به همواری ما نیست درین دشت
چون جوهر تیغ است خمش سلسله ما

از تشنه لبی گرد برآریم ز دریا
خون در جگر باده کند حوصله ما

چون سیل، دلیل ره ما جذبه دریاست
محتاج به رهبر نبود قافله ما

ما از تو جداییم به صورت، نه به معنی
چون فاصله بیت بود فاصله ما

چون زلف، پریشانی ما دور و درازست
کوتاه نگردد به شنیدن گله ما

جا دارد اگر زین غزل تازه نویسند
صائب به لب یار، عزیزان صله ما!

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#827 | Posted: 10 Jun 2014 17:18




غزل شمارهٔ ۸۲۴

فریاد نخیزد ز دل پر گله ما
نبود چو جرس هرزه درا آبله ما

هر جا که زند نشتر خاری مژه بر هم
خون دشنه کشد از جگر آبله ما

فریاد ازین برق نگاهان که نکردند
رحمی به گل کاغذی حوصله ما

صائب به چه امید گشاییم لب از هم؟
آن چشم سخنگو ندهد گر صله ما


.
.
.


غزل شمارهٔ ۸۲۵


ای خانه زنبور ز فکر تو جگرها
آیینه حیرت ز جمال تو نظرها

مژگان نبود گرد نظرها، که بود چاک
از شوق لقای تو گریبان نظرها

از سنگدلی بود که از شرم لب تو
در صلب صدف آب نگشتند گهرها

از شمع برونی نشود بزم درون گرم
چون لاله مگر داغ بروید ز جگرها

زنهار که در بحر رضا دامن دل را
چون موجه به ساحل مکش از دست خطرها

در دایره موی شکافان حقیقت
در زلف پر آشوب شکست است ظفرها

زنهار که از خانه برون پا نگذاری
پر خار نفاق است همه راهگذرها

از شرم دهان تو که چون دیده مورست
در حوصله مور خزیدند شکرها

فریاد که این بی خبران خاطر ما را
کردند پریشان چو سر زلف خبرها

صائب ز سر صدق مقیم در دل باش
تا چند توان گشت چو خورشید به درها؟

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#828 | Posted: 10 Jun 2014 17:20




غزل شمارهٔ ۸۲۶

کم نیست جگرداری پیران ز جوانها
کار دم شمشیر کند پشت کمان ها

مفتاح نهانخانه اسرار، خموشی است
تا چند بگردی چو زبان گرد دهان ها؟

گویایی جانهاست به گفتار تو موقوف
واکن لب و بگشا گره از رشته جان ها

از شرم و حیا پرتو رخسار تو افزود
این آینه شد صیقلی از آینه دان ها

جز قد خدنگ تو که دلها هدف اوست
یک تیر که دیده است که آید به نشان ها؟

ابروی تو چون از نگه گرم نشد نرم؟
از آتش اگر نرم شود پشت کمان ها

تا شد عرق افشان گل رخسار تو چون ابر
کردند گهرها چو صدف باز دهانها

تا آینه روی تو شد انجمن افروز
شد آه گره در جگر لاله ستان ها

تا کی زنی ای نکهت گل حلقه بر این در؟
در خلوت ما راه ندارند گران ها

چون آب کز استادن بسیار شود سبز
از مهلت ایام شود تیره، روان ها

تا مهر خموشی نزنی بر لب گفتار
صائب نشوی چون صدف از پاک دهان ها

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#829 | Posted: 10 Jun 2014 17:21




غزل شمارهٔ ۸۲۷

ای خار و خس بحر ثنای تو سخن ها
گنجینه گوهر ز مدیح تو دهن ها

یک بار بر این نه چمن سبز گذشتی
سر در پی بوی تو نهادند چمن ها

ما و سر آن زلف و پریشانی غربت
گرد سر این شام بود صبح وطن ها

از نقطه توان راه به مضمون سخن برد
غول ره ما گشت درازی سخن ها

تا شبنم افتاده بر افلاک برآید
خورشید جهانتاب فروهشته رسن ها

معموره عشق است که غربت زدگانش
در آب نگیرند گل از یاد وطن ها

نقد دو جهان غنچه صفت در گره توست
تا چند بگردی چو زبان گرد دهن ها؟

هر جا که شود خامه صائب گهرافشان
تا حشر بماند چو صدف باز دهن ها

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
#830 | Posted: 10 Jun 2014 17:22




غزل شمارهٔ ۸۲۸

آن کس که داد پیوند با کاه کهربا را
خواهد به هم رسانید جانهای آشنا را

دامان رهروان را زخم زبان نگیرد
از خار ره پر و بال افزون شود صبا را

چون سنگ سرمه خاکش پیرایه نظرهاست
چشمی که یک نظر دید آن چشم سرمه سا را

تعظیم خاکساران روشنگر وجودست
زان جا دهند مردم در چشم توتیا را

در سینه خون گرمش یاقوت و لعل گردید
در زیر تیغ چون کوه هر کس فشرد پا را

از آب شد دو بالا سودای بید مجنون
عاقل نمی توان کرد دیوانه خدا را

در خواب بود مخمل کز کارگاه قسمت
نقش مراد خندید بر چهره بوریا را

افتادگان خود را کی بر زمین گذارد؟
راهی که بال و پر داد از شوق نقش پا را

در کارگاه عشق است تدبیر عقل بیکار
طوفان نمی کند گوش تعلیم ناخدا را

تا دامن قیامت خونش سبیل باشد
چشمی که دیده باشد آن آتشین لقا را

تا نخوت سعادت بیرون رود ز مغزش
با سگ شریک روزی کردند ازان هما را

سخت است دل گرفتن صائب ز نوک مژگان
برتافتن محال است سرپنجه قضا را

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند
     
صفحه  صفحه 83 از 718:  « پیشین  1  ...  82  83  84  ...  717  718  پسین » 
شعر و ادبیات انجمن لوتی / شعر و ادبیات / Saib Tabrizi | صائب تبریزی بالا
این تاپیک بسته شده. شما نمیتوانید چیزی در اینجا ارسال نمائید.



 
Report Abuse  |  News  |  Rules  |  How To  |  FAQ  |  Moderator List  |  Sexy Pictures Archive  |  Adult Forums  |  Advertise on Looti

Copyright © 2009-2019 Looti.net. Looti.net Forum is not responsible for the content of external sites